Fietsen is voor mij een combinatie van een fysiek en mentaal geheel. Fysieke inspanning die goed werkt op mijn mentale gesteldheid. Maar ook dat de fysieke gesteldheid goed moet zijn voor de fysieke inspanning. Zo zet ik me soms tot het een voor het andere en andersom. Soms een lastig spel.

Ik was nog niet tot aan Trento gefietst, dus vond het leuk om dat nog eens te doen. Lekker rijden over het fietspad. Van de provincie Bozen naar Trento. Langs de A22, de verdwijnende asperge velden en groeiende appels en druiven. Uitlaatgassen zijn blijkbaar goed voor ze.

In een flow en in een trance. Lastig stukje het binnenland in en weer uit tot aan Trento. Precies daar waar ik E wil berichten kom ik 4 renners tegen die in de andere richting rijden. Ik besluit om te keren en meteen aan te sluiten. Iets van gezelschap is fijn.

Er zijn er 2 van de 4 die het lastiger krijgen en groots aangeven af te slaan, en dat ook doen. Er gaan er 2 verder. Iets sneller. Één van de twee doet stoer als er tegenliggers komen en spring dan steeds even. Grappig hoe groepjes dit doen. Ook wel herkenbaar.

Maar helaas. Ook zij stoppen. Nu blijft er niets anders over dan alleen verder te gaan. Ik focus me weer van fietser naar fietser. Alles om de zin er in te houden. Die loopt namelijk een beetje weg.

Gelukkig is er in Tramin een fijn café met een boom, waar ze een heerlijke Bauernplatte hebben en net zulke lekkere Apfelschorle. Prima om te delen en samen van te genieten.

Vakantie. Beter wordt het niet.