Vrijdag wuifden we Italië uit en reden we door een heel nat Süd Tirol, nog natter Oostenrijk en minstens net zo nat Zuid Duitsland om van laadstation naar laadstation Nederland te bereiken. Het duurt allemaal wat langer maar is eigenlijk wel zo relaxed.

Zaterdag rust en ook de Join noodzaak van een test. Niet zo heel zinvol als je eigenlijk moe bent, maar toch maar op de Kikcr gestapt voor een zogenaamde ramptest. Zwaar, maar geen ramp. Viel

Me mee wat ik er uit wist te persen, ook al lukte het niet echt om helemaal diep te gaan.

Vorige week kreeg ik een berichtje van een inmiddels oud collega uit de VS. Hij was eenmaal dagen in Almere, of all places zou je zeggen, om te fietsen. Mocht het lukte. Samen te rijden dan was dat wel zo leuk.

Wat doe je dan? Twijfelen en aangeven dat als de stemming er in zit het zondag wel zou kunnen. De man met bijnaam Deacon fietst iedere dag en vaak iets van 100 kilometer. Door de reorganisatie binnen de consultancypraktijk is hij nu een ex collega en heeft hij volgens mij nog meer tijd om te rijden. Kent zo’n beetje heel fietsend EY.

Ik stippelde een ronde uit. Bij sommige lezers wel bekend. Ik ken iemand die weet hoe vervelend de polder kan zijn door deze ronde.

De stippel lijnen waren het plan. De ronde werd wat anders.

Ik pikte Deacon op bij het Best Western Hotel in Almere Stad. Prima nieuw hotel begreep ik.

Ik denk dat hij blij was om te kunnen praten na een paar dagen solo, want hij babbelde er lustig op los. Van Europese familie historie, tot fietsend EY, professioneel fietsen, de drie hoofd tijdzones in de VS en de invloed op het volgen van wedstrijdsport.

Ander thema ook versnellingen. Hij rijd op zijn fiets met een buitenblad 53 en een pignon vanaf 11 tandjes per één oplopend. Voor zijn fiets thuis vindt hij de 52 met 11-30 te licht. Gaat over naar een 54. Ik kom prima met mijn 52 uit de voeten. Waar hij 53- 14 of minder trapte lag de ketting bij mij meestal op de 19.

Zo reden we door de polder. Trapte ik stevig door over de lange klinkerweg. Werd het praten minder toen we tegen de wind in gingen en werd het nog duidelijker dat tegen de wind in fietsen ook een kunst is en als je het slim aan wil pakken je ook uit de wind moet kunnen rijden. Niet echt iets dat hem goed af ging en daardoor ging hij er keer op keer af.

Terug wat meer de binnenwegen opgezocht om wat meer uit de wind te rijden om hem uiteindelijk bij de spoorbaan af te zetten.

Zo lied ik een Texaan merken dat Nederland dan wel heel vlak is, maar ook zijn uitdagingen kent.

Voor mij de 100 van juni meteen afgetikt.

Zo vatte hij het zelf samen en klopt het ook wel. Een andere Texaan had het vast anders omschreven en 7 gele truien laten zien.