Bolzano. Daar lag hij dan. De Oakley Encoder in de Giro Edition. Natuurlijk met opvallende roze accenten op de poten. De glazen zijn Prism Road Black. Ze moeten zorgen voor een beter contrast bij het kijken naar de weg. Oneffenheden op het wegdek vallen meer op en de donkere glazen houden veel zonlicht tegen.

Eerder twijfelde ik aan de Encoder als bril. Er waren andere brillenvormen die me meer aanspraken. Maar als er dan een Giro versie is, E enthousiast is om hem aan je te geven en de bril bij het eerste passen goed zit, dan neem je de gok. In de collectie misstaat de bril zeker niet.

Inmiddels rijd ik er nu al weer een flink aantal kilometers mee en moet ik zeggen dat ik helemaal om ben. Niet allen de vorm van de bril pas heel goed bij mijn hoofd. Zorgt er voor dat er geen wind achter de glazen komt en mijn lenzen daardoor ook blijven zitten. Beslaan doen de glazen ook niet. Een combinatie van de juist afstand en de sleuven die zorgen voor de beste ontluchting. De glazen zelf, zijn perfect. Ook in de wisselende Nederlandse zonnige omstandigheden houden ze de goede hoeveelheid licht tegen of laten ze deze juist door.

Kortom: waarom stond ik te twijfelen bij een Encoder? Ik heb geen idee. Het is nu mij. Favoriete bril.