Dat viel nog niet mee de eerste week weer werken. Ik ben echt meer geschikt voor vakantie. Zeker als dan de druk nog eens onnodig wordt opgevoerd verlang ik terug naar Italië. Maar het is wat het is. Daarbij viel mijn plan om ‘s avonds genoeg energie over te hebben om te fietsen al in de eerste week in het water.

Donderdagavond was er een Amsterdamse alumni bijeenkomst. Met dat in de benen en ook nog wat vrijdagochtend beslommeringen gevolgd door regen werd de vrijdag een welkome rustdag. De wat klinkt als klagen is meer de aanleiding naar de zaterdag. Op zaterdag mocht ik namelijk aan de bak. Stevig aan de bak.

Join had namelijk weer een VO2 Max training voor me klaar staan. Dat werden 2 keer 5 oplopende blokken volle bak passend bij de duur van de inspanning. 1, 2, 3, 4, en 5 minuten met daar tussen net zulke lange rustperiodes. Niet iets om naar uit te kijken.

Maar als je beter wil worden moet je wel. Zeker als je alleen rijdt loop je anders in ons vlakke land het risicomodellen hele tijd de zelfde, grijze, inspanning te leveren.

Vrij ambitieus reed ik in een korte broek. Gelukkig wel een warme. Maar zeker ook met lange mouwen en daar was ik maar wat blij om.

Eerst wilde ik eigenlijk een leuke route gaan rijden. Maar dan loop je het risico niet goed uit te komen als je moet knallen. Daarom mijn vertrouwde polderwegen gekozen. Overzichtelijk. Inspanning tegen de stevig wind in.

Zo fietste ik rond. Deed wat van me gevraagd werd. Maakte de geplande 4 uur vol. Reed hard waar het moest en net zo rustig ook. Een prima voldoende als beloning.

Kris kras door de polder en af en toe nog heen en weer.

Doordat ik vroeg of was vertrokken had ik daarna nog de hele dag nog voor mezelf.

Heerlijk.