Op de socials zag ik het voorbij komen. De Specialized pop up / concept store in het pand van Adyen in het hartje van Amsterdam organiseert samen met Kaptein Tweewielers een rit van ongeveer 100 kilometer langs Service Koers in Heiloo.

Natuurlijk zou ik als Specialized fanboy, die zijn SL8 bij Kaptein heeft gekocht en daar al jaren komt en dan ook nog eens geregeld langs gaat bij Service Koers mee moeten rijden. Maar ja. Een sociale groepsrit. Niet echt woorden die heel duidelijk in mijn woordenboek geschreven staan. Zeker op de fiets niet.

Dus de gebruikelijke twijfel. Gelukkig was er een 28/30 km/u groep. Nadenken. Overleg. Aanmelden. Zaterdag zou ik meerijden.

Vrijdag reed ik rustig mijn benen los. Een beetje sta-benen van het afscheid van Dick. Partner op weg naar zijn 1 juli afscheid. Groot sportliefhebber, sporter en vooral fietser. Natuurlijk ook op een Specialized.

De fiets werd gepoetst en kreeg nog een paar druppels Silca dripwax op haar ketting.

Ik had ‘s ochtends eerst nog even naar de Roval Team wielen gekeken. Smullen. Het non plus ultra aan wielen. Zeker als je Roval moet geloven.

Vrijdagavond. Nog een bericht. Er waren 13 deelnemers. We gingen voor één groep. Rijsnelheid rond de 30. Helaas konden we niet door de duinen. De paden staan daar nog steeds voor een groot deel onder water.

Zaterdag. Slechte weersverwachting. Regen en windkracht 5+. Maar ik had “ja” gezegd. E reed me ‘s ochtends naar de Marathonweg. Neerslag tussen stortregen en motregen. Nat was het zeker.

De rijders druppelen binnen. Onder het genot van een espresso babbelde ik wat. Onder andere met iemand die net als ik al jaren bij Kaptein komt. Het druppelen bleef bij druppelen. Van de 13 rijders bleken er 8 van druivensuiker te zijn of nog niet te weten dat er geen slecht weer is, alleen slechte kleding. Zeker als het niet te koud is en wel regent.

Onze groep werd een mooi geheel van een bikefitter uit Zuid Afrika, een fotograaf en ultra sporter uit Polen, de Specialized winkelmanager met Molukse roots en een herintredende fietser die bij KPMG werkt. Natuurlijk aangevuld met mij.

We stuurden onze fietsen de stad uit. Ik koos voor een voorzichtig laatste wiel. De kat uit de boom kijken. Nog spinnend op mijn binnenblad.

Halfweg. Het regenen wordt even stortregen. We schuilen bij het station. Gelukkig stappen we niet op de trein, maar gaan via de sluizen van IJmuiden het kanaal over. Dat was lang geleden dat ik daar had gereden. Ondertussen kletsten we er op los en vlogen de kilometers onder de wielen door.

Kort schuilen bij de Chinees in Castricum en door naar Service Koers in Heiloo. Daar werden we als koningen ontvangen. Koffie, espresso en gevulde koeken. Ook hier rondkijken en kletsen. Gelijkgezinden onder elkaar.

Een snoepwinkel. Zo veel moois te zien. Het valt me op dat Shimano voor de grijze muizen lijkt te zijn en Sram zeker met de nieuwe Red groep voor de hip and happening. Ik kreeg de mogelijkheid om de grepen eens goed te voelen, er wat over te praten en mee te luisteren. Zo hoor je nog eens wat.

We gingen weer verder. Nu kwam de wind wat nadeliger te staan. Hard in de flank en soms net zo stevig tegen. Mijn weer. Mijn omstandigheden.

Pontje een kanaal over. De content makers konden zich niet bedwingen.

Zo boksten we daarna op tegen de wind en kwamen we dichter en dichter bij Amsterdam. Ik heb nog nooit zo gedraaid en gekeerd door Amsterdam Noord. Zo kom je nog eens ergens.

Volgende pont. Nu naar het Centraal station. Op naar de winkel.

Hier weer ontvangen met cola en broodjes. Wat een verzorging. Kwam daar zelfs nog iemand tegen die ik van lang geleden ken van een Rapha rit. Kleine wereld. Blijk ik toch iets van sociale vaardigheden te hebben.

Na afscheid genomen te hebben stuurde ik mijn fiets huiswaarts. De stad weer uit. Naar de polder. De wind gunstig gezind.

Uiteindelijk met een heel goed gevoel weer thuis aangekomen. Ruim 135 kilometer op de klok. Kon niet blijer zijn dat ik mee ben gegaan. Voor alles goed. Zeker voor mij.

Ook op de socials van Kaptein was er aandacht voor. Inclusief mijn kuit…

Zo goed dat ik op zondag er geen moeite mee had om weer op te stappen en richting Castricum te rijden. Vaderdag. Zijwind. Heel veel zijwind. Voelde als als wind die mee stond.

Wat is er dan mooier om een foto van mijn vader met mijn fiets te maken. Gelukkig verstandig genoeg om haar niet verkeerd vast te pakken. Mijn gelletje leeg knijpen was niet helemaal goed gelukt. Een deel was in mijn hand beland en toen net zo snel op mijn stuur en remgreep.

Het was een mooi weekend. En dat was het.