Vanmiddag zaten we een ijsje, het verkleinwoord kan wel weggelaten worden, in Arco. Een meisje, ik schat een jaar of 5, was met, wat ik hoop, haar vader, oom of verzorger aan komen fietsen en smulde ook van een ijsje. Het meisje had daarbij het hoogste woord als de vrolijkheid zelf. Aan haar fietsje waren twee opvallende dingen te zien. Alleen een achterrem te bedienen met de rechterhand en een steun voor haar rechterarm of wat ze aan rechterarm heeft. Zo eenvoudig is het dus. Je bent zo “zielig” als je, jezelf voelt of nog beter je maakt er zelf van wat je er van kunt maken. Het meisje zal het nooit weten, maar door op het bankje in Arco een ijsje te eten is ze een inspiratiebron.

Ik zeulde de afgelopen dagen mijn lichaam over de eerste Passo’s of zijn het Passi of is het alleen maar met passie. We hadden eerder er voor gekozen dat het in de file staan gezelliger is met twee en zo reden we het laatste deel over de A22 en binnendoor.

Op zondag ging het van de:

Passo San Uldarico naar de

Passo Ballino.

Het weer is prachtig. De temperaturen hoog. Mijn instelling, de reis is het doel, klinkt ook prima in het Duits overigens, werkt. Langzaam maar gestaag. Zo rijd ik rond.

Vandaag deed ik het anders. Vanuit Riva de Passo Ballino omhoog.

Ondanks dat ik redelijk vroeg op pad was gegaan was het nu zelfs al aardig warm tijdens de inspanning. Maar boven was het een stuk aangenamer. Een fijne 23 graden zag ik staan.

Daarna in gestrekte draf de berg af en op naar het dal, waar ik zelfs de ochtend wind nog in de rug had staan. Wel zo fijn. Zeker omdat de wolken zich samenpakten boven de bergen. Dreiging van regen, maar meer dan een paar druppeltjes werd het niet. Het zomert hier nog volop en zo is het eenvoudig om de rondes te rijden. Niets te klagen.