Blijkbaar smaakte het naar meer. Waarom ook niet. Ik zie de Passo Ballino als de huis berg van Riva del Garda en daarom rijd ik er “ graag” omhoog. Klimmen en ik zijn nog steeds geen vaste verkering, maar een beetje uitdaging ga ik niet uit de weg.

Zon al ‘s ochtends hoog aan de lucht dus ook vandaag kozen we voor het betijds starten scenario. Ben ik hoe dan ook wel van, dus ook in de vakantie geen probleem. Compenseer ik met een Vuelta siësta.

Ik vertrok met een persoonlijk trainingsdoel. Tandje zwaarder omhoog rijden. Iets meer duwen. Wordt niet meteen omgezet in snelheid, maar is wel goed voor de spieren zo dacht ik. Op weg naar boven kom ik Daniel Oss tegen die net vanaf zijn huis wegrijdt. Verder wordt ik voorbij gereden door een stel fietsers op racefietsen en op een e-MTB. Het doet me niets. Ik heb de goede mindset gevonden en trap me helemaal in het zweet.

Boven is het weer prachtig. Heb je niet door als je niet een beetje om je heen kijkt.

Ik daal af en heb daarbij helaas een wat angstige automobilist voor me. Remt veel, maar gaat daarna te snel om in te halen. Haalt zo wel het plezier uit mijn afdaling. Ook al ben ik daar zeker geen echte held in.

Verder het dal in zit ik vast achter een vrachtwagen die zelfs tot stilstand komt in een bocht. Je maakt wat mee. Maar gelukkig zijn er geen gladde wegen en rotswanden die me tot stilstand doen komen. Allemaal prima dus. Met de wind in de rug snel ik naar huis, waar E. me staat op te wachten om een filmpje te maken na een stevige wandeling.

Wat kan ik dan anders doen en op een koffietje trakteren. Strava bevestigd achteraf wat ik al wist, maar dat mag de pret zeker niet drukken.