Als je hier in de rondte fietst zie je veel verschillende fietsen. Oud en nieuw. Wat valt me op? Zoals altijd als ik hier fiets hoeveel er echt oud is en hoeveel er echt nieuw is. Nog geregeld mensen op fietsen met velgremmen, en dan verder zelf gekleed in een oud slobber kloffie of geheel in een gesponsord pakje. Meestal Italianen, schat ik in. Het gros van de toeristen is namelijk onderweg op gewone, elektrische, fietsen of elektrische MTB’s. Die zie je heel veel en zijn tot mijn frustratie vooral heel snel berg op.

Je ziet hier ook wel groepjes samen rijden waarbij MTB’s en racefietsen gemengd zijn. Zie je bij ons niet veel op onze Nederlandse wegen. Eigenlijk nooit. Verder wordt ook hier de gravelfiets meer en meer gekozen. Door trekkers met bagage, maar ook de lokalen kiezen er meer en meer voor. Ook Ivan en zijn vriendin rijden er geregeld een ronde op en gaan dan ook nog speciale gravel rondes maken.

Maar ik let vooral op de pracht en praal aan fietsen. Zeker nog twee witte SL8s. Niet zo gek als je Daniel Oss hier vaak tegen komt en nog een andere renner. Aan het fietsen hek hangen hier vaker SL8S, maar ook de 7 zie je nog, maar ook andere, eerdere, nummers zie je nog vaak. Opvallend veel zie je ook De Colnago van Pogacar. Had ik nog niet in het wild gezien. Natuurlijk ook het en der een Pinarello. Een Trek. Heel weinig Cannondales. Af en toe een en Canyon en vaak ook blinkende Italiaanse kleinere merken.

Een mengelmoes en alles kan me voorbij fietsen. Te weinig vlakke wegen hier.