Weer op het droge. Weer in het vlakke land. Nog steeds onder een zonnetje. Nog steeds in korte broek en met korte mouwen. Zo mocht ik er vandaag op uit. Moest me er toch nog een klein beetje toe zetten. Waarom weet ik niet maar als ik een tijdje van de fiets af geweest ben blijf ik er net zo makkelijk nog een dag vanaf. Maar wat zou ik een spijt gehad hebben vandaag.

Eerste idee om een rondje door de polder te maken, maar richting Nijkerk kreeg ik ineens het idee dat een stukje er buiten wel zo leuk zou zijn. Weet daar wel zo’n beetje of toch een beetje de weg. Niet de kant op zoals ik dat vaker doe, maar andersom. Plaatsnamen kwamen wel bekend voor, dus dat was goed.

In Voorthuizen reed ik me vast in het bloemencorso. Zo voelde het nog als vakantie. Geen haast.

Uiteindelijk via Harderwijk weer de polder in. Daar het fenomeen van de invloed van het water meegemaakt. Tegen aan de ene kant, en mee aan de andere.

Zo werd het een mooie ronde, met extra kleur op de benen en armen er bij. Voelde dat het een stukje eenvoudiger is om te blijven duwen als je een tijdje hebt moeten duwen om vooruit te blijven gaan. Met al dat klimmen was ik anders achteruit gerold of omgevallen. Nu ging ik daardoor lekker vooruit. Zonder dat het al te zwaar aanvoelde.

Trainen helpt, het blijkt maar weer.