Vallende bladeren

Het herfst en flink ook. Een dag met zon kan zomaar gevolgd worden door een dag met regen. Een briesje dat gevolgd wordt door iets dat op storm begint te lijken.

Zaterdag fietsen ik een einde door de polder. Gelukkig was het droog en kon je zelfs door de polder rijden. Waarom zou je het niet kunnen? Vooral omdat de boeren druk zijn met het oogsten van uien, aardappelen en bieten en daarbij nogal veel modder achter laten op de wegen. Beter daarom om of er buiten te rijden of de fietspaden op te zoeken waar ze niet komen.

Het fijne van de Flevoland dit najaar is dat er veel nieuw asfalt in is gelegd. En aantal slechte stukken is vervangen door mooi glad asfalt. Zo ook langs één van de randmeren. Waar eerst grote windmolens toornden ligt nu glad asfalt. Ik trapte daar lekker tegen de wind in toen ik door iemand op een SL6 ingehaald. Aansluiten dus. Onder in de beugel. Lekker als iemand het tempo aangeeft en de wind breekt.

Kort gesprekje over de fietsen toen we van de dijk afdraaiden. Leuk weer eens iemand op en over de fiets te spreken. Hij draaide de polder verder in, terwijl ik rechtdoor ging. Waarschijnlijk net een motivatie prikkeltje dat ik nodig had. Dacht ik eerst eerder af te steken, plakte ik er nu nog wat kilometers aan vast. Zo simpel kan het zijn.

Ook bij de vliegveld ronde een stuk met nieuw asfalt. Zoeven maar met de wind gunstig.

Zo reed ik terug naar huis en snel op weg naar de Ronde van Lombardije. Natuurlijk een te verwachten overwinning voor Pogacar, wat kan deze man fietsen, maar daarbij voor mij een jaarlijks speciale ronde. Op de wegen heb ik nooit gereden, maar natuurlijk ben ik op pelgrimstocht naar de Madonna di Ghisallo geweest. De Madonna is namelijk niet alleen de beschermheilige van de reiziger, maar ook van de fietser. Moet er dus nog eens op de fiets naar toe.

Mijn ouders waren er ook en hebben toen voor mij een kaartje van de Madonna voor me meegenomen. Katholiek. Dus draag ik het plaatje altijd bij me. Bij iedere rit die ik maak.

Het beeld laat zien wat de koers is. Vallen, opstaan en winnen. Iemand nog een vraag over waarom fietsen zo op het leven lijkt.

Plaats een reactie