Het was nog niet zo heel erg lang geleden dat ik dit onmogelijk vond, het rijden in een wielerbroek die een andere kleur had dan zwart. Zoals meneer Ford zei, een auto kan iedere kleur hebben, zolang hij maar zwart is.

Vanaf het moment dat ik PAS Normal Studios ben gaan dragen is het allemaal, wat anders geworden. Zwart werd ook donkerblauw. Iets lichter blauw. In deze zomer een donker groen en Bordeaux. Deze winter wordt het nog extremer. Donker olijf. En soort schutkleur groen met blauwe letters.

Het merk wordt wel als mode merk genoemd. Misschien is dagboek zo en ben ik een fashion victim geworden. Vandaag reed ik er voor het eerst in rond en voelde ik me prima.

Het was dan ook goed toeven. Niet te veel wind, een zonnetje en de wegen waren allemaal opgedroogd, zo goed zelfs dat ik aan het einde niet eens mijn fiets moest poetsen.

Ik probeerde twee keer aansluitingen te vinden bij andere fietsers. Helaas verdwenen ze nadat ze een tijdje bij me in het wiel gezeten hadden. Ik trapte daarom vooral solo in de rondte. Mooie ronde wel. Eindelijk weer eens richting het noord – oosten. Andere wegen. Andere uitzichten.

Het was wel fris.

Blijkt wel uit de gevoelstemperatuur op mijn Wahoo. Zo fris voelde het niet echt. Gelukkig maar, want daar was ik niet helemaal op gekleed. Gelukkig wel de teenstukken over mijn schoenen heen aangetrokken. Mijn tenen blijven namelijk de grootste uitdaging om warm te houden.

E hield me onderweg natuurlijk in de gaten. Zo ook op het stukje weg dat ik lang niet had gereden en een tijd lang, maar dan andersom, een vaste route van me was. Langs Dronten. Lekker fietspad wel.

Zo trapte ik op deze zonnige zondag de 100+ bij elkaar. Nieuwe maand en nieuw doel. Keek ik naar iets dat op een cross leek op TV, waarbij Europees kampioenen werden gekroond. Op een moddervrij parcours, bij 24 graden en een gemiddelde snelheid van ongeveer 32. Geen cross zoals een cross moet zijn. Ik zie ze liever zwoegen en ploeteren vanuit mijn luie stoel.