Als ik tijdens de Festive 500 ook maar een beetje naar buiten kan, dan vind ik dat ik dat moet proberen. Zo was dat vandaag ook. Maar wat voor een ronde ga je dan rijden? Die keuze is niet altijd even makkelijk. Ron H is dé route bedenker. Ik fiets er nog veel van hem na. Ron V kon nog voor de deur bijna de weg kwijtraken en René kon het zijn van trambestuurder ook niet verloochenen en koos meestal het zelfde traject, zoals de sporen lopen. Zo ging het eerder met de vaste kliek aan rijders.

Voor mij werd het vandaag de eenvoud. Een rondje in de polder waarop ik rondjes zou gaan rijden. Geen lange stukken, maar overzichtelijk. Voor een deel zelfs met nieuw asfalt. ( opgepast half januari gaat er weer een deel in de polder dicht, de gemeente Emmeloord heeft nog geld over zo lukt het).

Op mijn oren een serie podcasts. Een worsteling met Live Slow Ride Fast, genieten met een lange Belgische samen met Tom Boonen (aanrader!) en daarna nog wat Snobisme en een paar minuten Moordzaken. Alles om maar afgeleid te zijn van de tijd. Want het was allemaal maar lang en langzaam. “Puur duur” noem ik het. Alles voor de opbouw en het duurvermogen. Niet puffen en hijgen. Dat had ik al weer genoeg gedaan in Zwift, door de prikkel die de anderen daar me geven.

De kilometers en de tijd gingen voorbij. Het weer was bijzonder. Dan verdwenen de windmolens in de mist, dan scheen op de wieken de zon en was de mast verdwenen en dan weer anders om. Een bijzonder schouwspel. De gevoelstemperatuur wisselde daarmee. Vooral mijn tenen vonden het uiteindelijk koud.

Op het vlak van de veiligheid is er weer iets verbeterd voor me. Heeft de Kerstvrouw aan meegeholpen. Een lichtje achterop, maar vooral ook een radar die op mijn Wahoo laat zien of en zo ja hoe ver verwijderd er een auto achterop komt. Het werkt opvallend goed.

Vanuit Italië kreeg ik nog een beeld van de Trofee zonder einde doorgestuurd, zoals deze in Canazei in de Dolomieten staat te blinken. Ik heb hem in de zomer al vaker gezien. Zelfs een keer bij een voor-fiets etappe tijdens de Giro. Mijn collega gaat er graag in de winter naar kijken.

Nog een paar weken en dan weten we het uiteindelijke parcours van de Giro. De start schijnt toch echt in Albanië te zijn. Het gerucht gaat dat er er een opvang van asielzoekers aan gekoppeld is. Er zijn ook geluiden over een etappe an de noordkant van het Gardameer, met de beklimming van de Monte Velo / St Barbara er bij. Start in Riva, of misschien zelfs Torbole.