Plannen waren er genoeg, maar vriestemperaturen ook. Buiten alles wit bevroren en van onze buren die op wintersport gingen zagen we al snel besneeuwde wegen. Daarom koos ik voor wegen die schoon zijn en als ze besneeuwd zijn voor mij niet glad. De wegen in Zwift.

We waren op tijd en na een pannenkoek, wat is mijn pannenkoekenpan toch een topper, ging ik trappen. De Zwift NL groep stond op vertrekken. Waar ik eerst nog D heette ben ik nu gedegradeerd naar E. Voor mij is dat doortrappen genoeg en zo lukt het me om er goed bij te blijven en zelfs geregeld het tempo aan te geven. Motiveert me meer.

Zo fietste ik in de rondte. Af en toe verbazend dat de ritleider zo veel minder watt hoefde te trappen. Verder bijzonder hoeveel mensen onderweg gebruik maken van de “koffie knop”. Als je die kiest hoef je drie minuten niet te trappen, maar rijd je mee met de mensen waar je op dat moment bij in de buurt bent. Zo rijden er mensen zonder inspanning klimmetjes op. Zo heeft training geen effect. Dat is zeker.

Ik fietste er lustig op los. Ging tekeer bij de sprintjes. Verbeterde tijden van de afgelopen weken. Soms slim gebruik makend van het wieltjeszuigen. Zo eerlijk zal ik zijn.

Na twee uur trappen zat het er op.

Bidons leeg. Grote olas vocht onder mijn fiets. Het handdoekje nat.

Als 7de binnen. Vooral tevreden over de uren, over de geleverde inspanning, de kilometers en het effect op mijn conditie.

Join was helemaal niet tevreden. Score 2,7 (van de 10). Te goed je best doen is iet goed.