Ook in mijn begin jaren ben ik altijd een helmdrager geweest. Het stelde mijn moeder gerust. De helm was toen niet meer dan een paar dunne bandjes over mijn hoofd gevuld met paardenhaar. Van Rogelli was hij en toch wel mijn trots, want hij leek op die van Jan Raas. Er overheen trok ik later een soort van mutsje. Net als Eric Vanderaerden. Een beetje op mijn helden lijken wilde ik altijd al.

Toen kwam er een helm loze fase waarin ik nog eens hard op mijn hoofd ben gevallen toen ik niet langs maar in een tramrails reed in Amsterdam.

Bij de echte herstart van mijn fietsactiviteiten was daar ook de helm. Zeker op de mountainbike. Giro was vaste prik.

In de haren heb ik er aardig wat versleten. Als E ergens enthousiast over is dan is het wel de zekerheid dat de helm nog kan werken als hij nodig is en met de jaren neemt de kwaliteit af, zo schijnt het.

Als ik bij ons door de polder rijd, kies ik meestal voor wat aerodynamisch. Maar deze zomer bedacht ik me dat in de warmte een koelere helm, die meer wind over je hoofd laat gaan, wel zo prettig is. Daarom koos ik voor het coole zusje van mijn aero helm. De S-works Prevail 3. Al weer de derde generatie van deze helm. Ik heb ook een eerdere generatie. Die hangt nog in de garage, maar zit niet zo lekker. Dat is bij deze helm helemaal anders. Zit perfect en is nu de keuze als het warm is en als er bijvoorbeeld geklommen moet worden.

Zo heb ik er dus nog een keuze bij voor dat ik vertrek. Welke helm wordt het vandaag?