Het is zover. Het is weer begonnen. Misschien met iets dat nog voelt als een amuse. Maar soms zijn de amuses bij een diner nog smakelijker dan het eigenlijke diner. Maar iedereen wacht natuurlijk op het hoofdgerecht en sommigen kijken alleen maar uit naar het toetje.

Inderdaad in Australië zijn ze weer aan het fietsen. De Santos Tour Down Under. Ideaal als je iets minder slaapt om er al kijkend bij te doezelen in de nacht.

De eerste twee etappes waren sprints waarbij Van Baerle zin. Sleutelbeen brak, hij begint het jaar zoals hij het afsloot in de ziekenboeg, en een gele kaart in het nieuwe kaarten systeem voor de lead out man, sprint aantrekken Van Poppel.

De zon, de temperaturen, het hoog zomer zijn als je ze ziet rijden maakt wel wat jaloers. Zeker als je dan ook nog volgt wat er rond de wedstrijd gebeurt. Een heel happening voor iedereen die van fietsen houdt, met pop up stores, speciale georganiseerde ritten en de Australische uitbundigheid.

Maar ik smikkel van de amuses en ga rustig op weg naar de rest van het menu. Ik heb nog niet de hele menukaart gelezen. Weet daarbij wel dat we niet veel hoeven te verwachten van de Nederlandse koersen door de NAVO top. Als fiets liefhebber onvoorstelbaar, maar wereldvrede schijnt belangrijker te zijn.