De sluiting van de cassette op mijn Wahoo Kickr heb ik vorige week zo weten af te slijten dat het door mij bestelde afstandbusje er niet meer in past. Binnen fietsen was er dus op zondag niet bij. Daar moet ik nog wat aan sleutelen, of zeker proberen te.

Maar op zaterdag zou ik naar buiten gaan. Eerst met heel grote plannen. Daarna met passende plannen. Een ronde van zo’n 60 kilometer. Uitgestippeld dankzij Strava en op de navigatie van mijn Wahoo Element gezet. De richting werd dus bepaald. Niets om verder over na te denken.

Waar ik vooral over na moest denken was of de weg berijdbaar was. Het had namelijk flink gevroren en dat deed het nog steeds toen ik wegreed. Maar het zonnetje scheen er bij, dus dat was prima.

Zo reed ik het terrein af en ging ik richting de Ijsseldijk. Hoe dichter ik daar bij in de buurt kwam hoe dichter de mist werd. Hoe dichter de mist,

Ik trapte verder. En verder.

Zag wat minder en dacht mijn bril af te vegen. Dat ging niet echt. De aanslag was bevroren. Net als een groot deel van de inhoud van mijn bidon.

Een leuke variërende ronde. Bos en dijk. Vlak en klimmen. Dat laatste toch zeker voor een polder man als ik.

Het fietsen was leuk. Niet te zwaar. Goed qua lengte om niet te erg te bevriezen. Lekker in de buitenlucht. Kreeg er weer zin van en in.

Wel fris. Het gezicht zegt genoeg.