Een zondag in februari. Typisch de periode dat ik kwakkel met mijn gezondheid. Mijn moeder herinnerde me er nog eens aan dat ik vaak in deze periode kwakkel. Ook als we dan een weekend weg zijn.

Helemaal 100 werd ik niet wakker. De twijfel sloeg toe. Wat is verstandig. Misschien toch wel even de buitenlucht in, dus daar voor gekozen, ma wat heen en weer, en goed aangekleed op pad.

Buiten de wegen heerlijk droog. Wel een stevig oostelijke bries die de plus temperaturen naar gevoelsmatig negatief brachten. Maar het viel best mee buiten.

Ik koos voor de weg in de polder.

Maar het blijkt dat ze die nog aan het vernieuwen zijn. Dus werd het niet het meest standaard rondje, maar zelfs een stukje Kris Kros door de polder. Gaf een hele nieuwe ervaring, ook al bleken het wegen te zijn die ik anders wel eens andersom rijd. Grappig hoe de wereld er anders uit ziet als je, je blikveld wijzigt. Kan op meerdere wijze.

Ik trapte rustig verder. Wilde eigenlijk wel verder, maar knoopte de huiselijke instructies in mijn oren en hield het bij een vliegveld ronde in een variant.

Voor het betere karma leende ik onderweg mijn pompje aan een fietser die aanmodderde met zijn CO2 patronen.

Had in 2024 geen een keer lek gereden en nu was het prijs terwijl hij eigenlijk geen zin had. De oplettende foto onderzoeker ziet dat het ook wel heel erg zomerbanden zijn waarop hij onderweg is en dat lek rijden dan kansrijker is. Zeker in de winter.

Op de weg terug stond de wind goed en voelde het vlot op weg naar huis.

Mooi meegenomen. Mooi gedaan. Duimen dat een terugslag niet komt.

De middag was natuurlijk voor de koers. Die kan gelukkig weer gekeken worden, zelfs op de weg in bijzondere oorden waar in het zand steden zijn gebouwd. Veel meer is het niet. Hard gaat het er wel en gesprint wordt er ook goed. Vooral ook door onze Nederlandse en ders.