14 februari. De dag om aandacht te geven aan je Valentijn. Doe ik uiteraard, maar ik sta ook altijd n moment stil bij iemand anders. Ik denk aan een hotel in Rimini in de winter. Rimini is niet het zomerse feest plaatsje aan de de Adriatische kust op dat moment. Het is zo troosteloos als deze man zich voelt in een typisch Italiaans kustplaats hotel op de 5e etage in 2004.

Volgens zijn mamma is het de maffia die er achter zit. Bewijs is er nooit geleverd ondanks herhaalde onderzoeken. Er wordt gezegd dat de middelen die de maffia leverden zijn einde heeft versneld.

Ik herinner Marco Pantani het liefste zoals op deze foto. Staand klimmend met zijn handen onder in de beugel van zijn Bianchi. Dansend op de pedalen. Gestuwd door zijn wil om te winnen, met wat extra toegediend vuur in zijn aderen.

Maar als je naar Pantani kijkt dan zie je op foto’s toch ook wel heel vaak de troosteloosheid in zijn donkere ogen.

In de inspanning. Maar vooral als hij naast zijn fiets staat en niet alles op de pedalen kwijt kan.

Voor de liefhebber die naar deze foto’s kijkt. zie het slobberende shirt, het Asics ondershirt, de Briko bril, de fietscomputer boven op het stuur, het ontbreken van een helm, het niet geïntegreerde balhoodstel, de losse stuur- stuurpen combinatie, de kabels die naar velgremmen leiden, de diep zittende Campagnolo grepen. Er is veel veranderd in de afgelopen jaren.

Pantani is van 13 januari 1970. Misschien nog een reden om me en klein beetje verbonden te voelen. De 13 is het Nederlandse ongeluksgetal. De 17 het Italiaanse.