Een beetje spijt had ik wel. De nacht had een flinke onderbreking die ik had opgevuld met nog een paar afleveringen van een aardige Duitse krimi serie “ Spuren”. Eens iets anders dan YouTube filmpjes over fietsen. Daarna was ik weer in slaap gevallen en zo startte mijn dag een beetje anders dan gebruikelijk en zo wankelde ik al een beetje. Daarbij de ijzige temperaturen, een kwaaltje aan mijn zitvlak dat ik zaterdag voor elkaar had gefietst en de gedachten aan andere zaken en ik wankelde verder. Maar dat zou te makkelijk zijn. Ik had toch geschreven dat ik naar buiten zou gaan. De zon scheen en het was droog. We hadden geen verplichtingen en E verplicht me tot niets. Wil eerder dat ik er op uit ga. Voelt ze zelf iets mee de wil om ook meer dan iets (hier is niet de letter “n” weggevallen) te doen.

Dus hees ik me in mijn kleren. Winters warm. Een buf over mijn kin getrokken en vastgezet met het bandje van mijn helm. Join had een afwisselende training op het programma met daarin 5 x 1 minuut op kracht n 3 x 15 minuten tempo. Dat laatste is wat treurig als je ziet wat ik op dit kan leveren, maar het is langere termijn waar ik aan probeer te denken.

De polder in en de koude Noord – Oosten wind trotseren. Die was stevig. Die maakte het gevoelsmatig nog een stuk kouder. Maar ik had een plan dat uitgevoerd moest worden en dat deed ik dan ook.

In mijn achterhoofd natuurlijk ook nog het plan om eindelijk de 100 van deze maand aan te tikken. Dat werd best nog een uitdaging, want naar het einde toe begon ik het allemaal best te voelen. De kilometers. Het stuur vasthouden. De benen.

Maar als je iets graag wil, dan kun je het. Ook al moet je er een blokje extra om je huis voor rijden, zoals vandaag.

De 100 is weer gekraakt. Join gaf me een voldoende. Op het zadel was het te doen. Ik heb een goed weekend op de fiets gehad. Een stevig weekend.

Morgen maar eens uitrusten op mijn Herman Miller bureaustoel.