Een bericht op Whatsapp. Ron H nodigt uit. Wie gaat er op zaterdag mee? Ik zit bij een afscheidsborrel en mijn gedachten gaan naar de gezamenlijke ritten die we gemaakt hebben. Rond om me vloeit de in Amsterdam gebottelde wij rijkelijk. Ik denk aan bidons met koolhydraten en mineralen.

Ga ik mee of durf ik weer niet. Waarom ook niet. Misschien pik ik de hoogmoed van de wijndrinker op. Misschien komt het voor de val. Misschien is het net dat duwtje dat ik nodig heb.

Bij het vertrek krijg ik aanmoedigingen mee voor de vrijdag. Zij weten niet wat ik weet. De vrijdag wordt alleen om in te rijden en nog veel meer om samen met E en een stel croissantjes de lente in te luiden.

Wij plukken de dag.

Los met die benen

Zoals gezegd en gepland ging de focus op het losrijden van de benen. Met een zonnetje er bij. Zo durfde ik de korte broek zelfs aan. Zon op de kuiten. Bomen bijna in bloei. Het voorjaar zoals je het je wenst.

Het liep goed. Ik met de focus op de vermogens. Ondertussen realiserend dat de polder nu bijna helemaal is opgebroken. Mijn doorsteekje en straks ook nog een bruggetje. Wist ik maar wat de namen zijn, dan kon ik hier waarschuwen.

Goed gevoed de dag afsluiten. Pasta. De rest die het nog smakelijker maakte vergeet ik maar te vermelden. Maakt de pasta iets minder goed als fietsvoer.

Welke eigenschappen

Zaterdagochtend. Nog een dag met zon. Ik durf de korte broek weer aan. Ron staat al klaar op de brug te blinken met zijn prachtige Cervélo. Zin in.

We hebben dan wel mooi weer, maar ook een uitdagende wind. Het woord hard zou gebruikt kunnen worden. Zeker bij ons in de polder. Op weg naar Harderwijk hebben we hem recht op onze neus.

Wat heb ik toch met wind? Dan komt er iets in me naar boven dat ik er tegenaan wil gaan. Veel meer en dieper dan ik dit seizoen al gegaan ben. Ron doet volop mee en zo strijden we als gewoonlijk tegen onze grootste polder tegenstander.

Korte stop in de hoop wat water te tanken, maar het punt staat nog op antivries. Later dan maar.

Na de polderwegen wordt het genieten op de Veluwe. Wat liggen hier toch mooie wegen. Ik voel me soms net een wielrenner als we samen door de bochten sturen en over de glooiingen stuiven.

Ron’s groet aan de zon loopt als dat zonnetje. Geen kraakje, geen tikje. Niets. Alleen mijn gehijg overstemt de rust.

Euro 2,95 lichter voor een halve liter water gaan we verder. Ik kom af en toe in de flow die fietsen zo mooi maakt. Volgens mij de eerste keer in 2025. Ron roept het in me boven. Volgens mij doe ik dat beetje meer mijn best.

We gaan ondertussen maar door. Worden af en toe beloond voor al het gebeul tegen de wind in. We kunnen nu ons best doen met wind mee. Kan ook best vermoeiend zijn.

Maar daar ligt onze thuishaven alweer, waar ik nog een compleet onnodig, maar o zo lekker, dankjewel krijg van Ron voor de tips. Laat dat tips geven nou net mijn hobby zijn.

Ron’s keuze voor de Cervélo is volgens mij een hele goede. Gaat als een dolle. Trapt er als gewoonlijk lustig op los. Ik schatte in zelfs een tandje lichter. Nog beter.

Het was een feestje vandaag, waarbij ik alleen met de voor mij onbeantwoorde vraag achter bleef. Wat bracht Ron nou in me boven? Het beste of het slechtste? Doe ik nou meer omdat hij me prikkelt of doe ik nou meer om te laten zien wat ik kan?

Het was hoe dan ook een feest. Heerlijk rit, waar ik met een goed gevoel op door kan bouwen.

En rust

Het is zondag. Het weer is een stuk minder. De temperatuur valt nog mee maar er viel ook regen. Ik zit dit weekend in de buiten flow en ga daarom ondanks de natte wegen en de druppels naar de polderwegen. E had al haar loopschoenen aangetrokken dus dan doorsta ik ook de druivensuiker test.

Het beloofde hele korte rondje werd een ronde. Wel met verstand. Niet te dol. Draaien van de benen. Maar doordat ik langer ging toch wel weer vermoeidheid opbouwend. Die ga ik er straks al koerskijkend maar uitrusten.

Een ouderwets fietsweekend. Met daarbij als toevoeging de mooie winst van Milaan – San Remo bij de dames van Wiebes op haar SL8, die overtroffen werd door de finale van de mannen wedstrijd en voor mij dan nog eens extra de winst van Mathieu van der Poel. Toen ik laatst bij de lunch gevraagd werd wei ik wel eens zou willen zijn en mijn tafelgenoten en -tes allemaal politiek correcte antwoorden gaven die tot wereld verbetering zouden leiden zei ik niet voor niets: Mathieu. Hoe moet het voelen om met zulke benen te kunnen fietsen.