Mijn voor fietsen ongeschikte lichaam is dat ook steeds minder voor het dragen van een pak, maar over niet al te lange tijd wordt dat toch weer van me verwacht en voor het tegengaan van de verslonzing van het belastingadviseursbestaan, waar is de tijd dat de keuze was tussen blauw en grijs en een keer een streepje in een frivole bui, is het belangrijk dat er weer wat inde kast komt te hangen. Dus waar eerst de fiets boven aan mijn lijst stond kwam opeens de pakken stress op en moest de dag daar aan besteed worden.

Gelukkig was het vinden zoals het meegenomen worden in de juiste waaier. Dan gaat het met de juiste inspanning vlot en goed en geeft het een voldaan gevoel als je het redt. Maar daarmee was de vrijdag wel bijna verloren. Gelukkig deed Mathieu dat niet en liet hij zijn klasse nog maar eens zien door iedereen de vernieling in te rijden en Mads Pedersen op een minuut. Op het laatste stuk ging hij de dag maar doornemen met de ploegleiding omdat het wat zwaar werd. Zo kan het ook.

Zaterdag was andere koek. Koek bij de koffie in Castricum. Maar wel op de fiets om hem te gaan halen. Zelfs met een Noord – Westen wind . Dat betekend bijna zoveel als zeker 2/3e deel tegen de wind in. Slaat E altijd zo lekker plat. Daar ben je goed in en dan train je ook nog wat steviger.

Dat laatste lukte. Zeker toen ik bijgehaald werd door een groepje en ze me slinks de kop op drongen. Dan moet je toch een beetje stoer gaan doen. Met dat stoere gedrag had ik niet door dat ze niet meer achter me zaten en reed ik langs de provinciale weg de laatste kilometers. Lucky Luck schoot sneller dan zijn schaduw, ik fietste sneller dan die van mij.

Moe kwam ik aan, maar de koffie en koeken stonden klaar. Net als de gedeeltelijke zonsverduistering die we goed konden zien met het speciale brilletje.

Op de terugweg nog langs bij de juwelier van de Dame Bianche. Alles binnen. Verbouwing kan bijna beginnen. Zijn het sieraden of is het bijna een bezoek aan de plastisch chirurg als er zoveel gaat veranderen.

Pronkstuk weer een OSPW. Of een pizzasnijder.

Zondagochtend. De zomertijd is ingegaan, Ik lig rillend in mijn bed. Wat is dat nou weer. Helemaal geen zin in. Dekentje er bij. Kopje koffie. Opgewarmd het besluit van even rustig naar buiten. Even kan, maar rustig is lastig met de wind zoals die er stond. Zelfs rustig fietsen kost dan heel veel wattage.

Zo reed ik naar de Hollandse Brug en zag het niet echt zitten. Dan maar vechten tegen de wind in over de dijk. Eerste stukje dwars door de wijk Duin. Klimmen in de kunstmatige duinen. Ik denk dat ik op de dijk op mijn binnenblad reed. Alsof het ook een klim was. Een echte Dutch Mountain zoals dat is fietsjargon heet. Bij de bocht sloeg het water over de dijk.

Niet veel later word ik bijgehaald door die grote kerels. Reden een ronde vanuit Nijkerk. Zelfs zij hadden meet 22 km/u tegen de wind ingeploeterd. Nu stond de wind half schuin in de rug en kon het tempo omhoog. Ik kreeg een mooie plaats op plek 4 in de groep. Babbelde wat mee en besloot nog maar een aantal kilometers aan mijn anders hele korte ronde te plakken. Net wielrennen. Record er bij op de koop toe.

Helaas gingen onze wegen niet helemaal hetzelfde en mocht ik het laatste stuk weer alleen doen. Daarbij ook nog gekeken bij de bloeiende bomen. Stapvoets en zigzaggend langs iedereen die daar uitgedost op de foto wilde.

In de middag keek ik naar Mads Pedersen die in de wind iedereen op een minuut reed. Knap. Maar Mathieu was thuis gebleven, er was toch veel spektakel met Roglic in Spanje die het klassement op zijn kop zetten, mooie kerel in zijn interview, en Wiebes die bij de dames de sprint won na eerder aanvallend gereden te hebben. Veel mooier heb ik nog niet gezien hoe je met vertrouwen achter je lead out door het peloton kan rijden. Als Kopecki dan ook nog eens heel lang op kop blijft rijden, moet je het natuurlijk wel,afmaken als sprinter.

Zo had ik niet alleen de juiste waaier op vrijdag, maar ook op zaterdag en zondag.