Vanochtend regen. Vanochtend geen dichte banden om mijn wielen. Vanochtend geen benen. Daarom klom ik vandaag op Lupo Wolfie die klaar staat op de Wahoo Kickr. Een uur rijden voor een deel over fictieve kasseien. Die doen een stuk minder pijn dan de echte, terwijl mijn benen dat toch wel deden.

Daarna met de eerste kilometers van Parijs Roubaix op de achtergrond proberen de nieuwe banden nu echt goed te leggen. Geduldig. Precies. Gelukt! Zo kan het dus ook. Nieuwe SILCA melk proberen. Zou heel goed moeten zijn. Ben benieuwd.

Het echte werk kwam tijdens het strijken. Min typische zondagse bezigheid om zo de week met een boordje de dagen door te komen. Ik vind nog steeds dat, dat het minimale is wat je moet dragen op kantoor, oom al vervaagd dat steeds meer.

Nu kijk ik gestrekt naar Parijs Roubaix. Wat een koers. Wat zijn ze goed die renners. Wat brengen ze een spektakel. Wat sloeg mijn hart over toen Pagacar de bocht miste. Wat sloeg mijn hart dubbele snelheid toen Van der Poel lek reed. Zag ik al aankomen, maar ik heb geen getuigen.

Maar ook, wat werd ik woest van de bidon die in Mathieu van der Poel zijn gezicht werd gegooid. Wie doet dat? Je kunt toch geen liefhebber zijn? Wielerliefhebbers waren dacht ik vooral liefhebbers van de sport en hebben daarbinnen hun voorkeuren. Gekkigheid vind je eventueel in het veldrijden. Maar dit soort idioterieën vind je toch alleen maar op en langs het voetbalveld.

Ik ben bewust geen deelnemer aan balsporten. Laten dat supporters dan ook thuisblijven.

En bij Pogacar is te zien dat je horloge dan wel Euro 300.000 mag kosten, schuren zorgt er voor dat je pols gaat bloeden. Bij Mathieu doet hij het niet.