Een verslag van hoe ik de Omloop van Midden Nederland op 3 mei 2025 heb ervaren. Alles op persoonlijke titel, dus misschien hebben anderen wel een heel andere dag gehad.

De week voor 3 mei

Zoals het gaat met dit soort afspraken, ze komen niet van mij. Ik ken de toerkalender niet en ben ook niet zo’n afspreken. Maar in de Appgroep die Fietsers heet en bestaat uit iemand die rondtrekt in zijn camper, een ander die alleen Zwift onveilig maakt, de volgende die zijn heupgewricht vaker wisselt dan zijn koersbroek en ons in de appgroep voorziet van de meest angstaanjagende foto’s van littekens, de volgende die op volgens eigen zeggen op zijn barrel rondrijdt en de laatste die vaak starttijden kent als ik al weer op de bank hang, kwam de uitnodiging van Ron H. Ik rijd de Omloop van Midden Nederland en wie mee wil mag aansluiten. Robbert reageerde meteen dat hij er bij was en bij mij kwam de twijfel. Een rit van 194 kilometer. Ron dan ook nog vertrekken vanuit huis om ver boven de 200 uit te komen.

Twijfel. Sudderen.

Een gesprek met E en zij zei eenvoudig: dat kun je toch wel. Gewoon doen. Trappen. Eten. Drinken. Er van genieten dat het kan.

Wat kun je dan anders doen dan ook “ja” te zeggen en je in te schrijven.

De Omloop is een voordelige rit, alleen met GPS te volgen en niet echt verzorgd. Er zijn stops, maar daar is niet echt een ruime verzorging. Daar staat bij mij de Meewindkoers echt boven aan.

De voorbereiding

De angst sloeg wat toe. In het weekend in aanloop had ik me te goed gedaan aan alles dat de Duitse keuken te bieden heeft en de fiets laten staan. Dat verbetert je conditie niet, maar verhoogd het soortelijk gewicht van de fietser des te beter. Van de donderdag daarom een thuiswerkdag gemaakt en voor dat een normalere werkdag begint eerst een ronde gereden rondom de Luchthaven. Op vrijdag gevolgd met een uur om de benen los te rijden. Waar de een er juist voor kiest om van de fiets af te blijven, moet ik vooral niet in rustmodes komen en bewegen heb ik geleerd.

Verder gebruikte ik de vrijdag voor het wassen van mijn fiets, druppeltjes wax op de ketting te doen, alles dat opgeladen kon en moest worden, dat is nogal wat in deze tijd (hartslag meter, derailleur accu’s, Wahoo, achterlicht, Shokz koptelefoon mocht ik alleen komen te zitten of ondersteuning nodig hebben), aan de lader te hangen.

Belangrijk ook om het eten neer te leggen. Mijn Wahoo geeft me iedere 20 minuten een herinnering om te drinken en iedere 35 om te eten. Heb ik zo ingesteld. Doen moet je het nogal altijd zelf. Met deze 35 minuten in gedachten begon ik te rekenen. Hoeveel eet momenten worden dat. Ik koos voor 16. Een absurde hoeveelheid reepjes en gelletjes. De meest met 40 gram koolhydraten en in mijn eerste twee bidons deed ik het zelfde. Eten zorgt bij mij voor volhouden. Probleem is eerder om het te blijven doen ook als je geen trek hebt en vooral om vanaf het eerste moment te beginnen.

De dag van de rit

Na de wekker

De wekker gaat vroeg. Kan ik me rustig voorbereiden en het eten al wat zakken. Ik eet een wafel en een boterham en drink een paar extra glazen water.

Wat trek ik aan? Kort? Lang? Armstukken? Vestje? Ik besluit er voor te gaan om me te beperken tot korte broek, onder shirt, shirt en aero sokken. Fris aan het begin, maar het zal wel goed komen. Na overleg kies ik voor het meest Giro roze shirt dat ik heb. E is al helemaal in de Giro modes die op 9 mei van start gaat. Roze begint de boventoon te voeren bij ons thuis.

Op het laatste moment bedenk ik me dat een extra achterzak met al dat eten handig is en pak ik mijn mapje om naar een zadeltasje. Verstandige keuze. Moet me hierdoor wel een beetje haasten richting de brug bij Ron H. Heb namelijk ook besloten om voor de fiets te gaan. Gaan het niet steek ik af. Gaat het helemaal niet schakel ik de reddingstroepen in. Goede afspraak.

Van Almere naar Huizen

Ron H is een machine, zonder standje kalmpjes aan. De eerste zweetdruppels vallen bij mij al flink tijdens de eerste kilometers. Door mijn hoofd gaat de vraag of dit haalbaar is voor de hele afstand. We zullen zien. Ik kies nu al af en toe voor de rug van Ron. Eerste deel binnenblad. Ik wil draaien en nog niet duwen.

Van Huizen naar Woerden

De Omloop is een kleine tocht. De kans iemand tegen te komen is klein. Maar wij komen toch mensen tegen en vormen een groep. Ik bekijk het vanuit de achtergrond. De snelheid zit er goed in. Wind staat gunstig, ook al staat er niet veel. We rijden Erik voorbij. De man van het vaste tempo. We rijden wat fout. Ik vertrouw op Ron H en niet op mijn Wahoo. Durf het niet aan om de GPS al aan te zetten omdat mijn computer dan niet de hele afstand redt. Wil niet dat ik op Strava de 200 kilometer niet zie staan.

In Woerden een stop. Ik zie 76 kilometer op mijn teller. Sanitaire stop en bidon bijvullen.

Tijd om verder te gaan.

Van polder naar klimmen op naar Amerongen

Het eerste stuk lukt het ons niet goed om de route te vinden. Overleg. Toch besluiten om ook mijn GPS aan te zetten voor de route planning. Twee zien meer dan één. Twee eigenwijzen rijden dan nog steeds geregeld fout.

Het tempo blijft er in Ron en Robbert vermaken zich. Ik ben braaf en bemoei me nergens mee. Houd me strikt aan mijn eten en drinken schema. We gaan door de 100. Halen iemand in, in een Peugeot shirt. We maken slim gebruik van het leegeten van zijn bordje. De Hennie Kuiper is ook blij met ons. Maar hij rijdt korter en kan ons niet verleiden om fout te rijden. In de buurt van Lage Vuursche gaan we verder. Op zoek naar de bergzone. We rijden de route tegengesteld van eerdere jaren. Het venijn zit hem dit keer zeker in de staart.

In de buurt van Zeist gaat het helemaal mis. Route kwijt. Alternatief volgen. Ziet er niet beter uit. Zoeken. Draaien. Keren. Weer zoeken. Maar met een stel padvinders en een routeplanner komen we er uit en laten we Zeist en de grote Huizen achter ons en rijden we de Emma Pyramide op. De eerste kuitenbijter. Gaat best goed. Eerste punt waar ik tegenop zat ligt achter ons. Door, door, door.

Volgende punt. Daar vind ik afrijden al lastig. Door het een of ander ben ik alleen en vind dat prima. Kan ik mijn eigen tempo rijden en wordt me niet het moordende tempo van de anderen opgelegd.

Ook hier kom ik wonderwel nog best aardig boven. Ik kweek vertrouwen.

De lucht is inmiddels strak blauw. We treffen het.

We slingeren verder. Door velden en bossen. Veel vals plat en voor dat ik het weet hijsen we ons de Amerongseberg over. Het hoogste punt van de Utrechtse Heuvelrug lees ik later. We weren ons alledrie kranig. Zoals afgesproken gingen we iets van de route af voor de favoriete fietserspleisterplaats De Proloog.

Tijd om even te zitten en te genieten van een cola en een koek. Van het zadel afgaan is wel zo fijn.

Maar we kunnen niet blijven zitten. Ook al stopt er zelfs een Visma prof.

Van de Proloog naar Leusden

De wind trekt aan en de kilometers beginnen langzaam maar zeker door te wegen. Dan liggen er ook nog een paar klimmende meter in het parcours. Ik kan me niet blijven verstoppen en kom nu toch af en toe op kop. Met de nadruk op af en toe.

Het vlot nog steeds goed bij ons. We komen ook weer op bekender terrein.

Nog een keer water tanken. Op voor de laatste 35 kilometer naar Huizen.

Van Leusden naar Huizen

Nog wat stevige kilometers. We kennen ze. Langs luchthaven Soesterberg. Gemeen en slopend. Aan de andere kant nog een extra klim waar ik liever ruim omheen was gereden. Die doet geen plezier.maar we moeten er over.

Ron neemt Lage Vuursche voor zijn rekening. Het animo voor gekkigheid ontbreekt.

Nu rijden we echt op wegen waar we heel veel kilometers hebben liggen. De weg langs de A1 zuigt en houdt tegen. Wat loopt die weg toch slecht. Maar het is nu niet ver meer. We zijn bijna terug bij ons begin punt. Kunnen we mooi nog even samenzitten en ervaringen delen.

Maar wat wil. Het hek was al dicht. Terwijl we nog helemaal niet laat terug waren. Wat slecht georganiseerd.

Maar het is wat het is en we moeten nog een stukje. Robbert richting Hollandse en wij richting de Stichtse brug. Heb geeneens tijd om Robbert gedag te zeggen, omdat ik dacht dat zijn route anders zou lopen.

Van Huizen naar Almere

Het laatste stuk. Ik kies expres geen verkleinwoord. Het is zwaar. De brug over en dan vechtend tegen de zo hard blazende wind die helemaal in ons nadeel staat. Waar hebben we dat aan verdiend. De laatste kilometers zijn echt nog knokken om thuis te komen. We doen ons best en gelukkig weten we ook nog wat beschutting te vinden.

Na zoveel uren is de lol er ook wel een klein beetje af.

Op de brug waar we gestart zijn nemen we afscheid. Wat een dag.

Afsluiten

De dag eindigt met het afdrukken van mijn Wahoo. Hij heeft wat moeite met uploaden. Ron en Robbert staan al genoteerd. Ik volg later. Wat ik dacht is bewaarheid.

Zo lang en veel kilomgers heb ik nog nooit gefietst. Een afstand van 252 kilometer Zo lang ga ik denk ik niet heel snel weer fietsen.

Thuis hijg ik wat uit, kom ik bij, zit ik op een high, douch ik en doe me tegoed aan een Pizza van de buurman en een stapel tosti’s.

Spoel het voor mijn doen wild weg met een 0.0 Peroni. Ik heb opvallend genoeg best trek en heel veel behoefte aan zout.

Gedachten over de dag

Ik ben enorm onder de indruk van de prestaties van Ron en Robbert. Wat reden ze sterk de hele dag. Grote motoren. Durven het aan. Durven een versnelling te trappen.

Niet zo tevreden over de organisatie. Maar het weer, het gezelschap en de uitdaging in de route maken veel goed.

Verder tevreden over mezelf. Meer dan 5 uur fietsen is bij mij normaal gesproken echt niet leuk meer. Dan begint de verveling toe te slaan en is het tijd om iets anders te doen. Dit keer was het anders. Het leek bijna of het geheel in een soort van waas voorbij trok, waarbij ik niet echt besef van de tijd had. Misschien een vorm van runnershigh. Mijn voorzichtige aanpak was verstandig voor me. net als het strakke eet- en drinkschema. Werkte prima. Hierdoor kon de man met de hamer in de hoek gezet worden. Met dank aan Ron en Robbert.

De avond

In de avond merkte ik dat mijn maag nog een klein gevecht uitvoerde met alle zoetigheid en misschien ook wel de combinatie met al het extra eten er na. De rust vinden was nog even lastig. Gaf mijn Apple Watch de volgende ochtend ook aan. Iets verhoogde waardes. Wat wil je.

De dag er na

De voldoening is er nog steeds. Lichaam voelt zich best goed allen wat moe. Benen opvallend goed. Zitvlak blij met minder zadeltijd. Een beetje zadeltijd ga ik mezelf wel, een 30-tal minuten heel rustig in Zwift. Afscheid nemen van de afvalstoffen. Heel veel meer hoeft van mij niet en Join vindt ook dat ik er helemaal niet klaar voor ben en aan het over trainen. Kan ik me mooi focussen op de wielerkoersen die vandaag vast op TV zijn.