We zijn weer terug. De reis was lang en uitdagend. Duitsland is nog steeds met project we doen nog eens wat aan de Autobahn en haar bruggen, de weergoden vonden het net nu tijd om de natuur van water te voorzien, er waren nog wat mensen op pad en de Brenner heeft ook weer een nieuw asfalt project. Maar wat je er voor terugkrijgt is zoveel waard en de bestemming maakt nog meer goed.

Tramin annder Weinstrasse. Waar de witte wijndrinkster haar hart kan ophalen en de fietser eenvoudig zijn hart sneller kan laten kloppen.

De afgelopen weken was het hier qua weer niet zo zoals het nu is. Stralende zon en hoge temperaturen. Dat is ook wel weer even wennen. Zeker als je er dan op uit gaat op fiets of in wandelschoenen. Het ondershirt kon thuisgelaten worden en een extra laag zonnebrand gesmeerd.

Mijn doel is deze periode vooral herhaling en opbouw. Niet één dag gek en dan de rest van de week niet meer kunnen trappen. Het risico daartoe is groot hier. Een dag klimmen en dan niet meer op je benen kunnen staan doe ik hier makkelijk. Dus was de keuze voor vandaag om richting Meran te rijden.

Over het fietspad dat door velen wordt gebruikt. Fietsers van alle soorten en maten. Van de eenlingen tot de groepen. Van de toerders tot de tijdrijders. Van de buiscommandeurs tot de glimmende Pinarello’s. Van de renners die ooit eens groot waren in hun tijd, tot afgetrainde coureurs.

Zo trapte ik op been tempo richting Meran. Vooral niet duwen maar draaien had ik me voorgenomen. Stiekem hopend op een groepje. Maar uiteindelijk werd ik de op kop rijder voor een stel anderen, die me wel bedankten op mijn keerpunt.

Vlak bij Meran zit een fietsenwinkel aan het fietspad. Flarer. Het mekka voor iedereen waarbij het hart sneller gaat kloppen als ze Italiaanse fietsen merken zien. Ik ken zo iemand. Een beer van een vent, maar ergens in hem schuilt een Italiaantje die druk gesticulerend door het leven gaat. Die zou hier niet weg te slaan zijn. In de Etalage staan Willies, De Rosa’s, Pinarello’s en Colnago’s alsof het niets is. De nieuwste modellen. De V5rs en F12 in het wit sprongen er toch wel uit voor me. Niet voor niets rijden Del Torro en Bernal op deze modellen rond.

Jammer genoeg spiegelen de ramen enorm. Je moet zelf gaan om het te zien.

De weg terug werd nog best zwaar. Kilometers, temperatuur en tegenwind. Vooral het laatste was jammer.

De eerste rit zit er op. Goed asfalt onder de wielen maakt het nog net dat beetje leuker rijden hier. Morgen weer? We zullen zien.