Wat een dag. Geen eigen fiets. Een espresso in Bolzano daar had ik veel meer zin in.

Verder is het vooral toch ook vakantie en is het weer goed te merken dat als je uit de dagelijkse routine gaat de opgestapelde vermoeienissen er uit komen. Bij mij toch zeker.

In de middag languit kijken naar de Giro. De zaterdag etappe was wat teleurstellend nadat ik eerder alle extreme ritten had gemist. Maar de Finestre moest ik zien. Gravel in een grote ronde, hoort het er bij?

Deze rit zette nog maar eens een keer de Giro op zijn kop. Twee koppige mannen die er voor kozen om niet op de counter van de ander te willen lopen en daarom “de derde hond in het kegelspel” er met de buit er vandoor te laten gaan. Waarbij het natuurlijk mee hielp dat die “derde” lid van Visma Leasabike is, op een Cervelo rijdt, goede benen had, iets goed te maken had na gisteren en zijn teamgenoot Wout van Aert nog maar eens zijn motor aanslingerde.

Ik heb Simon Yates jaren geleden in het roze zien rijden. Vlak voordat hij hem zou verliezen. Op de Finestre.

Een vraag van een vriend van ons of we nu in vliegende vaart richting Rome gingen voor de Paus en Yates. Helaas is het net te ver. Hij zou he5 doorgeven dat we niet kwamen en de felicitaties ook.

Vlak voor het slapen nog een keer “de socials” langs. Een grote schok kwam toen ik het bericht over de vrouw van Robert Gesink las. Overleden na een kort ziekbed. Ik ken haar niet, ik ken hem niet, maar zoals dat gaat met mensen die je jaren hebt gevolgd, een beetje ken je ze toch of dat denk je. Na zijn carrière was het nu voor haar. Dat was het verhaal. Maar dat was het dan dus.

Sommigen krijgen alles op hun bordje. Robert Gesink is er daar één van.