De eerste dag van juni. Een nieuwe maand. We beginnen weer op nul. Strava heeft de challenges van de maand weer klaar staan. De eerst vink ik als het even kan dan ook maar het liefste meteen af. De Fondo. De 100.

Valt best wel mee. Of toch niet?

De dagen beginnen hier heel ontspannen. Ik maak me niet druk over mijn gouden regel dat ik het liefste 3 tot maximaal 2 uur voor dat ik ga fietsen gegeten heb. Ontbijten doen we op ons gemak en als het maar even kan in de tuin. Een espresso er bij en minstens iets uit de zoete hoek, zoals een plak cake, een stukje pruimenkoek of strudel. Zo kun je, je dag beginnen.

Vandaag wilde ik een heen en weer rijden naar Trento. Zelfde fietspad, alleen de andere kant op. Alle weersvoorspellers beloven een prachtige dag.

Eenvoudige route. Geen gekkigheid. Tot dat ze besluiten om het fietspad te verbouwen en de route om te leggen. Wat eenvoudig rechtdoor zou moeten zijn en begrijpelijk voor een polderman wordt slingeren tussen de wijnranken door.

Maar de A22 is de houvast en de omleidingsbordjes helpen ook.

Op de route kruis ik twee keer een wielerkoers. Er staan veel mensen druk te doen met spiegeleieren en handgebaren, maar echt helpen het verkeer dan weer tegen en dan weer door te laten doen ze niet. Ik zie gelukkig nog wel ergens een verdwaalde wielrenner rijden ook.

Het is verder weer zo’n deel waarbij ik inhaal maar niet ingehaald wordt. Ergens hoop je de hele rit op een groepje dat net iets sneller is, vooral niet veel, waarbij het dan goed toeven is in de wielen. Hier zorgde ik voor de wielen. De leukste was nog wel een creditcard rondtrekken met aero sokken aan. Wel een tas onder zijn zadel, maar er uitzien als coureur.

Keerpunt Trento met uitzicht op de bergen rondom de Bondone, waar later die dag een motor rijder niet op de weg wist te blijven en zo zijn laatste rit maakte.

Ik ging weer terug. Nog steeds vol goede moed. 45 kilometer op de teller. In de buurt van Tramin zou ik dus nog wel een blokje om moeten als ik de 100 vol wil maken.

Het wordt langzaam maar zeker warmer en warmer. Gelukkig hoef ik niet stil te staan en helpt de rijwind met wat verkoeling. Als de wind ook maar een beetje wegvalt is het voor mij eigenlijk te warm. Ik snap nu waarom de renners in de Giro met ijszakjes in hun nek rijden en bidons water over zichzelf leeggieten.

Onderweg nog een kleine Giro herinnering. De Giro kwam hier voorbij afgelopen woensdag.

Het begint wat minder te gaan. Ik wordt moe. Ik sluit een stukje aan bij een gast die omdat hij oortjes inheeft schreeuwt als hij praat. Hij irriteert me mateloos. Ik heb last van de warmte. Mijn hartslag zakt niet meer. Fietsen wordt ploeteren.

Ik laat de Italiaan een stukje voor me rijden. Geen gezelschap alsjeblieft.

Bij de afslag naar Tramin moet ik inderdaad nog verder. Ik reken uit hoeveel. Keren bij 93,5. Dan ben ik bij 97 bij de afslag en is het nog iets van 3 kilometer. Komt het precies goed.

Ik ploeter. Ik keer. Ik ben blij met de wind over de rivier die wat verkoeling geeft. Ik sla af. Ik krijg nog een vervelende klim waar wandelen vast sneller was geweest en ben in het dorp.

Het is helemaal op. Helemaal.

Maar met het laatste beetje energie stond er wel 100 op de teller. En na een verfrissende douche, een broodje en heel veel water voelde het allemaal al weer een heel stuk beter.