Tijd om weer een andere kant op te fietsen. Niet afslaan bij Bolzano, maar verder langs de A22 richting de bergen. Ook al gaat het met niet al te hoge percentages dit is langzaam maar zeker klimmen.

Maar voor dat het zo ver was, moest ik daar eerst nog komen. Minder makkelijk dan anders omdat ze nu met het eerste deel van het fietspad in de weer zijn n het hebben afgesloten. Ik gok dat ze aan het maaien zijn en dat het te lastig is om dan nog fietsers voorbij te laten gaan, zo druk als het hier kan zijn op het pad.

Bij Bolzano is het nu rechtdoor. Langs de parken. De plek voor lokaal Bolzano om te wandelen, sporten, elkaar te ontmoeten of via het fietspad naar het werk te gaan. Ik zie wat op tegen de kruising die de laatste tijd was afgezet. Moeilijk oversteken. Maar het bleek dat het moeilijke van eerder voor het makkelijke van nu was. Er is een tunneltje gekomen en je kunt nu. Onder wachten verder. Verwennerij voor de fietsers en het ontlast ook nog eens voor de auto’s. Kan niet beter.

Richting de bergen ziet het er somber uit. De toppen zijn in grauwe wolken gehuld. Op de hoogste toppen ligt sneeuw.

Zo ver en zo hoog ga ik niet, dus er is weinig te vrezen.

Het gaat lekker. De benen voelen goed. Ik trap lekker door. Slinger door het eerste plaatsje, moet een stukje van het fietspad af omdat ze er aan het werken zijn, maar wordt er niet veel later al weer opgeleid. Kan verder. Door de tunneltjes van de oude spoorbaan. Stijgende meters. Langs het kolkende water van de rivier en vaak hoog boven mij de A22.

Na 2 uur fietsen keer ik om.

Nu komt de vlotte gang terug. De stijgende meters zijn nu dalend en het wordt een heel stuk makkelijker om tempo te maken. Sommige stukken zoef ik naar beneden.

Aan de rivier is te zien dat het niet te best geweest is in de bergen. Grote stukken hout drijven mee. Het water ziet grauw en gaat flink te keer.

Dee omleiding bij het afgesloten fietspad is nu wat lastiger, maar ik weet de weg te vinden. Bij Bolzano vallen een paar druppels, maar niet veel later zijn het weer alleen mijn zweetdruppels die er vallen.

Hoe dichter ik bij Tramin kom hoe zonniger het wordt. Stralend weer daar.

Het ontvangstcomité wacht me op, op een andere plek. Hijgend en puffend ben ik net weer naar boven gereden.

Blij dat ik er weer ben. Ook wel fijn dat terwijl E het laatste stukje terug wandelt ik iets sneller ben en al even op het bankje kan uitrusten.

Op Strava zullen er een paar mensen een wegtrekker krijgen. Het waren 99 kilometer vandaag. Niet de moeite genomen om nog de laatste kilometer te rijden om de 100 vol te maken.