Tijd voor de jaarlijkse beoordeling. Hoe wordt het bureaustoelzitten gewaardeerd. Alles crescendo. Vooral zo doorgaan. Maar ook iets anders doen. Tijd inruimen voor mij. Verplicht ergens een moment blokken.

Volgzaam als ik ben deze week meteen gedaan. Donderdagochtend zat ik op de fiets. Join had een stevige training voor me klaargezet. Stevige intervallen. Na zo’n ochtend is het prima werken. Lichamelijk vermoeid maakt de geest vrij.

Helemaal eerlijk was de donderdag niet. Ik mocht namelijk vrijdag voor een lunchmeeting weer richting de Zuidas. Daarom maar vroeg weer op de fiets, zodat die niet stil zou blijven staan. Had ik ook zo aangegeven aan de partner waar de afspraak mee gepland was. Dat moest ik beloven.

Weer een stevige training van Join. Intervallen die begonnen met een sprint dan kleine 5 minuten hard doorrijden en dan weer afspringen. Van die intervallen dat je de eerste keer denkt: is dat alles en dan bij de laatste je nog net de tijd weet vol te maken.

Zaterdag. Een duurtraining. Twijfel over de lengte. Ik wilde nog wel wat anders doen de rest van de zaterdag. Als ontbijt de slecht gebakken pannenkoeken. Toch beter lezen voor het beste resultaat, maar wel een goede basis om te gaan rijden.

Stevige wind. Werken tegen de wind in, maar ik probeerde de te leveren inspanning in de gaten te houden. Tegen buiten fietsen gaat niet veel op.

Na de tegen wind volgde mee wind. Dan wordt fietsen nog leuker. Maar als je, je wattage in de gaten houdt gaat het niet altijd heel hard. Maar het resultaat is het doel. Tot dat ik ingehaald werd. Was niet heel erg onder de indruk van de fietser. Ik gleed mee in zijn wiel. Stuk sneller. Vond dat ik niet in het wiel kon blijven en nam over. Klein beetje spierballen laten zien. Of zijn het kuiten en dijen. Zo reed ik door. Lekker door, maar een stuk sneller dan origineel gepland. Mijn kompaan van het moment die ik eigenlijk in de luwte mee wilde laten glijden was in geen velden of wegen meer te bekennen. Was niet de bedoeling van me.

In de middag gingen E en ik er nog op uit. Cadeau jacht omdat mijn vader bijna jarig is. Uiteindelijk kwamen we in Weesp terecht. De fietsenwinkel was dicht. Hun pech, want je weet nooit wat er op een zaterdagmiddag in augustus kan gebeuren. Maar in de etalage stond een Colnago Y1rs. De Pogacar fiets. De eerste keer dat ik hem in levende lijve zag. E was onder de indruk.

Na drie dagen op de fiets geeft Join me vrij af. Maar het is zondag en dan heb ik tijd om te fietsen. Als het dan kan dan kan ik ook wel een ronde gaan rijden. Gewoon fietsen. Geen gekkigheid. Ook niet te lang.

Terwijl ik ‘s ochtend de trap op en neer loop merk ik dat er eerder het weekend gefietst is. Op de fiets is het heel anders. Ik trap en voel me er goed bij. Ik houd alles binnen de perken. Voel me net een fietser, beetje wielrenner zelfs. Dat krijg je als eens binnen de grenzen van je kunnen fietst.

Beetje jammer was de regen die aan het einde viel, maar die kon de pret niet drukken. Net als de gemiddeld 12 graden die best fris waren, ook al kon het kort – kort rondrijden nog prima.

In de middag alle wielerkoersen afwerken, met allemaal verrassingen die op de streep beslecht werden met verrassende winnaars of andere dan gedacht.

Nu is het zondagavond en merk ik dat het goed is dat ik morgen weer op een bureaustoel zit. Maar het zadel geeft toch wel heel veel voldoening en verlangt naar meer.