Zon en vermoeide benen. Ik ben er duidelijk niet klaar voor, maar laat de zon beslissen. Een Giro Touristica. Een koffieronde zonder koffie stop. Een niets moet ronde. Trappen en genieten.

Zo stapte ik op en begon ik te rijden. Ik werd ingehaald en lachte er om. Reed het gat weer dicht en ging er voorbij. Werd weer ingehaald en ik kon laten begaan. Zo reed ik door. Dronk uit mijn bidon en knabbelde wat aan een mueslireep.

Koos voor het fietspad om verder op mijn bochtentechniek te oefenen. Duwde de fiets door de bochten en niet mijn lichaam. Zo beschreven ze het bij Bicycling.com als de enige juiste manier. Bleek vlot te gaan zo zag ik later.

Stuk doorduwen richting Arco en toen bleek ik er nog geen genoeg van te hebben. Bedacht me dat ik op een dag als deze wel eens op bezoek bij Ivan in Torbole kon gaan. Waarom ook niet. Aan het fietspad wordt hard gewerkt. Zal vast wel mooi worden, maar is nu verdraaide lastig met al het verdere verkeer. Op het stuk tussen Torbole en Arco is dat een heel stuk drukker merkte ik ook nu weer.

Een gesprek als oude vrienden. Hoe hij het doet weet ik niet, dat hij het doet zal hij ook niet snel te weten komen, maar hij weet me altijd te motiveren met het enthousiasme waarmee hij over fietsen praat. Wat hij doet: fietsen als hij tijd heeft en ook nog zin. Wel makkelijk als je een dosis talent hebt om op te bouwen. De nieuwe gravelfietsen die hij en zijn meisje gekocht hebben. Cubes, ken de eigenaar vanuit zijn renners jaren en die zij, is mijn fiets alleen goed genoeg voor je meisje en niet voor jou, dus toen moest ik ook wel. Het zijn dan geen Enves of Cervelo’s maar wel prima. De plannen om in Marokko te gaan rijden in november. De plannen om op zijn nieuwe wegfiets een enkel voorblad te nemen. 48 tanden en dan ook 48 achteraan. Dit voelde als peilen wat ik er van vond. En meer van dat soort zaken.

Genoeg om op de weg naar huis nog eens rustig in gedachten de revue te laten passeren. Nog wat motiverende woorden van R in de avond er bij en we kunnen er weer tegen.