Een eenzijdige sporter. Ik erken en beken dagboek dat ben. Zo stel ik me zelfs voor. Laat het woord “sporter” daarbij veelal weg. Noem me ook geen wielrenner, maar fietser.

Eenzijdigheid heeft ook zijn nadelen. Eenzijdig wordt eenkennig. Mijn lichaam heeft moeite met andere dan de cyclische bewegingen. Mijn voeten en pezen beginnen al te piepen voordat ze ook maar één beweging dat op lopen lijkt moeten maken.

Toch is er ieder jaar wel een moment waarop ik mijn gestel uitdaag tot zo’n andere beweging. Vaak ingegeven door de wil om te bewegen, het woord “zin” wordt hier omzeild, en om samen met E wat te ondernemen. Zo ook deze dag. Een paar buien, blijkt dat mijn PAS Normal Jack dat eigenlijk alleen tegen de wind is best wel wat regendruppels tegen houdt en mijn t-shirt extra veel water opzuigt, maar verder redelijk droog, ideaal om eens een flink aantal stappen te gaan zetten. Op en neer naar Dro. Een afstand waar ik normaal langer ver moet nadenken liepen we nu samen. Of beter ik een stuk achter E aan, terwijl zij een rugzak mee droeg. Zo gaat dat bij ons.

Gelukkig hoefde ik hier nog geen plek uit te zoeken, ondanks alle vermoeienissen. Italiaanse begraafplaatsen hebben wat moois vind ik. Wordt ook voldoende aandacht aan gegeven.