Het niet drie cijfers halen bij mijn fietsrondes begon te knagen. De zin bij ons twee om naar Bolzano te gaan net zo. Ook in Italië blikt één plus één twee te zijn, zelf als dat uno più uno fa duo is. We gingen naar Bolzano. Ik op de fiets en E met de auto. Afspraak op het Piazza Walther. Via de nieuwe tunnel de parkeergarage in.

Voor mij een redelijke uitdaging. Weer eens meer kilometers. Vanuit Torbole het altijd uitdagende klimwerk naar Nago. Vanuit Rovereto de hele weg licht oplopend naar Bolzano, de rivier stroomt niet voor niets de andere kant op. Maar bovendien ook wat ik me niet zo had gerealiseerd, het grootste deel van de rit wind tegen, omdat in deze omgeving normaal gesproken de wind ‘‘s ochtends uit het noorden komt en ‘s middags uit het zuiden.

Ik ging iets na 8 uur op pad. Het fietspad richting Torbole was nog redelijk leeg en lag nog in de schaduw. De rest van de dag zou ik nog meer dan genoeg zon te zien krijgen en ik ben niet zo Italiaans dat ik voor de eerste kilometers een Jack aantrek. Want inderdaad de eerste winterkleding ben ik al weer tegen gekomen.

Ik heb ook de eer om voor Mecki’s over de nieuwe brug te rijden. De bestaande heeft een breed fietspad er bij gekregen. Redelijk onzinnig. Of verkwisting. Kies maar uit.

Vanaf het Goethe Platz, klim ik naar boven. Ik beheers me. Draai in mijn lichte versnelling naar boven. Ik weet dat ik nog een stuk moet en wil niet al na een paar kilometer mijn hele kruid verschoten hebben. Ondanks de beheersing is het een aardige opgave. Klimmen als ontbijt. Geef mij maar iets anders op mijn bord.

Naar beneden. Mori, Rovereto en het fietspad op. Nog 85 kilometer, zo schat ik in.

Ik trap en ik trap. Ik haal mensen in. Maar ze hebben geen zin om met me te fietsen. Nog eerlijker ze hebben geen zin om me uit de wind te zetten.

Ik kom in de buurt van Trento. Moet er nu zo’n 40 kilometer op hebben zitten. Haal twee goed uitziende fietsers in met wat lichte bagage. Zelfde liedje. Eén wil wel, maar voor de ander gaat het te snel. Ik ben op bekend terrein en volg de in mijn Wahoo ingegeven route niet, maar rijd wat ik ken. Slinger onder de A22 door en langs een gevangenis. Ik fiets en ik fiets en zie na een tijd de twee fietsers met bagage weer voor me. Er was dus een kortere route, want sneller zijn ze niet gaan rijden.

Ik duw voort. De wind blaast nog in het nadeel, maar zo bang als ik ben voor iedere meter die stijgt, zo goed voel ik me in de wind. Maar niet zo goed als een vrouwelijke prof die me inhaalt.

Dat is andere koek, net als haar maatje rijden ze in snel pak. Helaas kan ik geen naam op haar frame ontdekken, maar als het een lokale grootsheid is, dan zou het wel eens de nummer twee van de afgelopen Parijs – Roubaix geweest kunnen zijn: Letizia Borghesi. Wie gaat het controleren. Kan me mooi een stuk verschuilen. Wat me al vaker opvalt bij profrijders is het been tempo en hoe vaak ze schakelen. Steeds op zoek naar een lekkerdere versnelling. Ik maak er maar een foto van. Zelfs nu het een paar kilometer per uur sneller gaat is het een stuk eenvoudiger zo in het wiel.

Helaas draaien ze af en mag ik alleen verder. Ik bedank ze maar wel, zo hoort het toch, Nog bekender wordt het als ik links Tramin zie liggen. Nu is het niet ver meer en begint het ook wel dat prima te worden dat het niet ver meer is. Het begint lastiger te worden.

Maar in deze omgeving doet de omgeving veel. Zon er bij en weten dat op het plein E staat te wachten nog veel meer.

Het laatste stuk door Bolzano in de parken extra goed opletten. Er is meer verkeer onderweg en niet iedereen blijkt even behendig.

De kilometers zitten er op. Flink doorgereden. Join geeft me alvast vrij voor de volgende dag.

De reserves vul ik weer aan bij onze favoriete koffietent. Kun je ook lekker lunchen, maar vandaag hadden ze niet naar mijn gading. E kocht daarom maar de hele taartenvitrine voor me leeg.

Moe en voldaan. Zo kan ik het gevoel het beste omschrijven waarmee ik later door de stad stapte. Naast wat stijf. Want slenteren in een stad na net je best gedaan te hebben op een fiets is best uitdagend.

Helemaal af werd de dag met en pizza toen we weer terug in Arco waren. Alle vermoeienissen waren toen al lang weer vergeten. Ook al probeerden mijn benen me er nog af en toe aan te herinneren.