Na de toch wel inspannende rit richting Bolzano en dreigende luchten boven de bergen was het vandaag weer tijd voor een ronde Cavedine. Zou wel genoeg zijn.

Ik vertrok en het viel me alles mee hoe mijn benen, handen, armen en zitvlees aanvoelden. Had ik niet verwacht en gaf een goed gevoel. Lekker fietsen dus maar Join had geen opgave voor me en ik had geen nadere dan dit.

Al snel kwam ik iemand op een klassieke Colnago C59 tegen. Zo’n blauwe met vierkante buizen. Of is dat een nog eerder model. Nog met de klassieke Look pedalen zoals Bernard Hinault ze ooit geïntroduceerd heeft en die ik ooit heb weten af te breken in de duinen bij Schoorl. Helaas had hij geen zin om met me te fietsen. Kwam hem later zelfs nog tegen toen ik terug fietste en hij nog heen.

Terug weer slingeren over het fietspad en op het punt dat ik Dro in reed kwamen er net twee doorrijdende renners aan. Gezelschap richting Arco. Zou het echt?

Ik sloot aan en in gestrekte draf reden we de lichte stijging naar de bron en de kogel. Het laatste stuk nam ik over en trok ik door de afdaling in tot de bocht naar het fietspad. Remmen en aanzetten, klonk R in mijn hoofd. Zo geschiede en dat was het laatste dat ik van mijn gezelschap zag. Dan ook maar vlakke lander blijven spelen en doorgaan. Snelheid. Wielrenner spelen. Net alsof.

Zo kwam ik thuis en bleek maar weer dat je ook van ongeveer 90 minuten fietsen heel veel genoegdoening kan hebben. Ik had.