Wat kreeg ik het te horen toen ik een dag zonder fiets eenvoudig samenvatte met één foto. Alsof er verder niets was gebeurt. Maar ik schrijf hier geen reisverslag, maar over wat ik meemaak op en rond de fiets en als dat stilstaat is er verder niets.

Dus ook mijn maandag zou ik eenvoudig kunnen samenvatten met één foto:

Maar dat doe ik niet, want wat we ondernomen hebben vond zelfs mijn iWatch een sportieve prestatie. E was er al naar boven gelopen en vond het uitdagend. Ik wist wat mij te wachten zou staan bij het horen van die woorden. Als je kiest voor een bezigheid waar je voeten vastgeklikt zitten zodat ze niet ongecoördineerd alle kanten op kunnen schieten, is lopen over stijle paden, losliggende stenen en ongelijke treden meer dan een uitdaging. Maar hier was niet alleen de weg het doel, maar zeker ook het beloofde uitzicht.

Wat werden we beloond. Het kasteel, of de restanten daarvan, die ik dagelijks vanaf het terras zie liggen is een bezoek waard. Zelfs als daarbij het zweet van je hoofd af druipt op de weg er naar toe.

Tot zover het niet fietsende fysieke. In de middag stond er nog een stuk niet fysiek fietsend op het programma. Een bezoek aan Rinaldo van Mecki’s. Rinaldo heeft een bijzondere eiwit ziekte waarbij deze zich afzetten op hart en lever, maar die door een kostbaar medicijn stopgezet wordt. Doe daar een leeftijd van 79 bij, overgiet dat met Italiaans drama en laat hem ook nog eens niet meer op zijn racefiets kunnen zitten en de stemming is gezet. Een elektrische gewone fiets met lage instap, waarmee je net 10 kilometer weet te fietsen omdat de kracht je ontbreekt is niet hetzelfde en als dan de Vuelta de koers is waar je naar moet kijken dan wordt je niet heel veel vrolijker.

Ivan kwam de stemming verhogen. Toen kwamen de verhalen over de Porsche experience die Rinaldo laatst had gereden, waarin hij nog uit wist te blinken in het racen op sneeuw. Toen kwamen de verhalen over Pellizzari, een uiterst aardige jongen, en de belevenissen afgelopen winter met Gassagrande die ze al kennen sinds de jeugd categorieën. Fietsen heeft wat last van inteelt, want zo is de dochter van ook weer de vriendin van en zo verder.

Met Ivan ook een aardig gesprek gehad of het nou fijner of minder fijn is als talent je basis is. Talent zorgt ook voor een herinnering aan betere tijden en als die tijden er niet meer zijn dan valt het tegen. Kijk naar je balans en zorg dat je naar een tevreden punt van balans komt. Klinkt wat zweverig, maar er zit wel wat in. Hoeveel gelukkiger word je als je een ronde fiets waar je drie uur en vijftig minuten over doet en je helemaal leeg rijdt in vergelijking tot vier uur en twintig, stopt voor een cappuccino, een foto maakt op de toppen en nog een keer naar het uitzicht kijkt. Het is anders dan wanneer je prof bent en er twee uur over doet. Ook al snap ik dat een eigen record, ook al is dat drie uur vijftig ook heel mooi kan zijn. En ik weet dat Ivan ook nog geregeld de snelheid opzoekt. Al is het maar bergaf.

Zo zagen we dit span vandaag nog eens en kreeg de dag toch een toef koers en wielrennerij.