Auteur: arnoud3ss

Het is bijzonder waar het vandaan komt. Motivatie. Uiteindelijk komt het uit je innerste, maar soms moet het waakvlammetje opgestookt worden zodat het vuur dan echt weer ontwaakt.

Dat is dan ook weer bijzonder. Waar komt dat door. Wat stookt het op. Bij mij is het soms een gebeuren op de fiets, maar vaak komt het ook door iets van buiten af. Zoals tijdens onze Tax & Law dag, waarbij vast vooral gehoopt wordt dat het enthousiasme voor het werk extra sterk wordt, maar ik kan het nooit echt voorkomen om het te weerspiegelen op het fietsen. Op die zelfde dag was het, het moment dat Joost aangaf dat we toch echt weer een PAS fietsdag moeten organiseren en dat meteen ook begon rond te bazuinen. Ligt bij mij. Maar de zin die anderen blijkbaar hebben om te fietsen pik ik ook op.

Al dat enthousiasme zorgde er voor dat ik vandaag ook weer mijn kilometers in Zwift wegtrapte. Ik had me voorgenomen om te blijven zitten tot dat E met de boodschappen terug kwam. Wat bleef ze lang weg. Ik vind het altijd leuk als ze weer thuis is, maar vandaag was ik extra blij. Mijn benen waren blij dat ze weer stil mochten staan. Want dat blijft toch wel de grote uitdaging. Je moet blijven trappen. Dat was de reden dat Bram Tankink zijn tijd op de hometrainer altijd keer 1,5 of 2 deed. Was het maar waar dat het echt zo werkte. Voldoening gaf het zeker.

De 17e van januari kan voor mij niet belangrijker zijn dan dit. Blijkt dat het voor nog een aantal renners dé dag is.

Hoera we hebben nog een stel jarige ! Maar moesten helaas ook het hoofd buigen voor een stel renners op deze dag.

Ook in mijn begin jaren ben ik altijd een helmdrager geweest. Het stelde mijn moeder gerust. De helm was toen niet meer dan een paar dunne bandjes over mijn hoofd gevuld met paardenhaar. Van Rogelli was hij en toch wel mijn trots, want hij leek op die van Jan Raas. Er overheen trok ik later een soort van mutsje. Net als Eric Vanderaerden. Een beetje op mijn helden lijken wilde ik altijd al.

Toen kwam er een helm loze fase waarin ik nog eens hard op mijn hoofd ben gevallen toen ik niet langs maar in een tramrails reed in Amsterdam.

Bij de echte herstart van mijn fietsactiviteiten was daar ook de helm. Zeker op de mountainbike. Giro was vaste prik.

In de haren heb ik er aardig wat versleten. Als E ergens enthousiast over is dan is het wel de zekerheid dat de helm nog kan werken als hij nodig is en met de jaren neemt de kwaliteit af, zo schijnt het.

Als ik bij ons door de polder rijd, kies ik meestal voor wat aerodynamisch. Maar deze zomer bedacht ik me dat in de warmte een koelere helm, die meer wind over je hoofd laat gaan, wel zo prettig is. Daarom koos ik voor het coole zusje van mijn aero helm. De S-works Prevail 3. Al weer de derde generatie van deze helm. Ik heb ook een eerdere generatie. Die hangt nog in de garage, maar zit niet zo lekker. Dat is bij deze helm helemaal anders. Zit perfect en is nu de keuze als het warm is en als er bijvoorbeeld geklommen moet worden.

Zo heb ik er dus nog een keuze bij voor dat ik vertrek. Welke helm wordt het vandaag?

De sokken discussie is er één die hier vaak wordt aangesneden. Het schijnt zelfs een generate dingetje te zijn. zo wordt geschreven dat Millennials voetjes dragen voor het gemak, die met blote enkels, en generatie Z juist langere sokken, zelfs bij korte broeken en rokken. Ze zien zich als disrupters, verstoorders van wat was.

Ik ben er ook redelijk kieskeurig in. Zo draag ik kousen bij een pak of als het gekleed moet om vooral geen blood been te laten zien. Draag ik, tot hilariteit van sommigen, compressie kousen tijdens lange reizen of voor het herstel. Vertroetel ik mezelf met de speciale sokken die Thomas Dekker ooit maakte samen met Sockeloen na een zware fiets rit als ik koude voeten heb.

Nog specialer wordt het op de fiets.

Wit en hoog.

Misschien is het eigenlijk dus heel simpel. Met als uitzondering in de winter waar de door mij gekozen sokken vaak zwart zijn, omdat de warme sokken van Sockeloen er niet in het wit zijn. Als ik oplet is er nog een uitzondering. Dat is bij een regen rit als het niet helemaal gesoigneerd hoeft, dan kies ik zwart.

De sok die ik ontdekte in 2024 is die van SILCA. Hoog genoeg, stralend wit en ook nog eens aero. Zou zomaar 7 watt kunnen schelen. Voordeel is ook nog eens dat anders dan bij andere aero sokken er niet moeilijk gedaan hoeft te worden om ze te laten zitten. Wielrenners gebruiken daarvoor haarlak of de zelfde plakspullen die rode loper loopsters gebruiken om hun jurken niet af te laten zakken. Bij deze hoeft dat niet.

Aardig bij SILCA is dat ze geregeld aanbiedingen hebben. Dan hoef je niet de volle mep te betalen. Zo liggen er bij mij voor het 2025 seizoen al weer een aantal paar in de reserve. Voor die speciale momenten. Een paar frisse nieuwe sokken maken zo’n moment alleen al.

Het is 13 januari en eindelijk is het dan zo ver, het parcours van de Giro van 2025 wordt bekend gemaakt. Ik heb er niet echt een kijk op of het zwaar of licht is, of het mooi of niet is, of je hier je jaar op af moet stemmen of niet. Voor mij is het parcours doorkrijgen kijken of het klassieke trekjes heeft en vooral of er voor mij wat bekends in zit.

2025 is redelijk teleurstellend.

Uit gelekte berichten kreeg ik het idee dat er een start van een etappe in Riva of Torbole in zat, waarbij de kans overigens klein was dat wij in de buurt zouden zijn. Er wordt wel in twee etappes over mij bekende wegen gereden.

De finale van deze etappe is mij niet onbekend en is zwaar. San Valentino over Monte Velo. Smal en stijl. SAN Valentino een stuk breder over goed lopend asfalt.

De dag er na vertrekken ze vanuit Mezzolombardo dat ik ken vanuit onze andere geliefde vakantiebestemming in de regio waar wij niet veel later zullen neerstrijken.

Verder laten ze dit jaar veel van de klassieke Dolomieten reuzen links of re hst liggen. De tegenvallers met het weer in het afgelopen jaar heeft daar misschien een rol bij gespeeld denk ik.

Ik moet nog eens goed naar het geheel kijken, maar ik ben op het moment wat lauw over hoe de route is uitgetekend. Maar misschien zit daar wel de spanning in bij de komende Giro. Per slot van rekening wordt er nog steeds gefietst in Italië.

Voor de zekerheid, het is helaas ook niet zo dat de Giro Donna meer in de regio fietst.

In Mezzolombardo wordt het trouwens druk. Er komt niet alleen een etappe van de vrouwen Giro doorheen maar start ook een etappe van de Tour of the Alps. Deze rijdt dan naar het alleraardigste plaatsje Sterzing, daar waar de tol op de A22 begint. Een omgeving die ik ook aardig kan dromen en zeker van droom als ik met mijn eigen trainingen bezig ben.

Dacht ik dus eerst dat ik niets nieuws had geprobeerd in 2024, blijkt dat dus heel erg mee te vallen en zelfs zoveel mee te vallen dat er een aantal producten zijn die zo goed bevallen dat ik ze zeker blijf gebruiken in het komende jaar. Natuurlijk zolang ik niets beters tegen kom.

In mijn blog gaan het vaak over voeding. De koolhydraten per uur. Voeding en ik hebben niet zo’n hele goede band. Vooral zoetigheid, nu vooral koek en ik, zijn te goede vrienden. Maar op de fiets gaan de koolhydraten en in ras tempo doorheen en heb je ze nodig om de motor te laten branden. Om die reden ben ik vooral op zoek naar manieren om die eenvoudig binnen te krijgen.

Ik gebruik al een paar jaar Amacx. Durf te zeggen dat ik het al gebruikte voor Visma Lease a Bike, of hoe ze zich eerder noemden. Was vooral eenvoudig te krijgen via een aantal webshops, smaakte goed en het verhaal over de verhoudingen van de verschillende suikers, zodat ze snel opgenomen worden klopte.

Waar ik het niet zo goed mee kan vinden is hun dorstlesser. Wel de electrolytes tabletten, maar niet de poeders. Voor mij was dat een uitnodiging voor darmproblemen. Toch al een gevoelig deel van mijn lichaam. Daarom was ik wat huiverig voor hun koolhydraten drank. Meer koolhydraten is meer kans op problemen. Niet voor niets wordt er gezegd dat je ook de ingewanden moet trainen. “Train the guts”, klinkt in het Engels leuker. Allemaal om de inname van de koolhydraten beter te maken en er geen last van te hebben.

Maar de Turbo Drink bevalt goed. Geen problemen. Één schep per bidon zorgt voor 40 gram koolhydraten. Smaak is licht, maar maakt het drinken niet saai. Het poeder lost heel goed op (bij Maarten vaak het probleem).

Dus als ik langer onderweg ga, dan zit dit minimaal in één van mijn bidons.

Er wordt veel over geschreven. Zelfs in het moderne wielrennen.

Winter miles, summer smiles.

In de winter leg je de basis. Als je in de winter je best doet, heb je in de zomer meer plezier.

Ik heb dit goed in mijn oren geknoopt. Doe daarom altijd extra mijn best in de winter, ook al zorgt dat er soms voor dat ik in de zomer een motivatie dip heb.

Ook dit jaar is de focus op de winter basis. Het liefste buiten, maar met binnen als uitwijkmogelijkheid. Dit weekend stond ik al twee dagen klaar om naar buiten te gaan, maar hield het weer me binnen. Vandaag had ik echt het idee dat het ‘s nachts niet had gevroren. De auto’s waren vrij van ijs en de daken ook. Daarom goed ingepakt naar buiten voor een flinke ronde. Join vond me redelijk hersteld, maar had in deze herstelweek eigenlijk een rustdag ingepland. Rusten doe ik wel achter mijn bureau op maandag, besloot ik.

Voorzichtig in de straat. Bij het eerste viaduct bijna een glijpartij. Bij een bruggetje draaide mijn achterwiel een rondje door. Ijs. Glad. Voorzichtig aan dus maar.

Zo fietste ik met beleid recht door. Ging ik stapvoets door de bochten en nam nog minder risico op de paar afdalingen die ik van bruggen met bochten tegen kwam. Het was een wat zielig gezicht. Maar liever dat, dan de grond kussen.

Het viel niet mee. Eigenlijk viel het tegen. Het was best zwoegen. Probeerde op een niet te zware versnelling rond te rijden, maar ook het draaien vermoeid de spieren.

Natuurlijk was er nog een doel dat meespeelde vandaag. De 100+ van de maand. Toch wel fijn als die gereden is. Dus bleef ik trappen. Hield af en toe mijn benen stil en worstelde ik me zo weer naar huis. Af en toe een slok nemen uit de bidon, waarvan het tuitje vervelend zout smaakte van de pekel.

Met niet alleen een beloning van Strava, maar het nog belangrijkere duimpje omhoog van E die het idee had dat het allemaal wel makkelijk gegaan was.

Thuis had ik nog wat andere zondagse zaken te doen en moest natuurlijk de fiets ook nog gewassen worden. Pekel is funest voor de fiets.

Had me wel een perfect verjaardagscadeau idee opgeleverd.

Plannen waren er genoeg, maar vriestemperaturen ook. Buiten alles wit bevroren en van onze buren die op wintersport gingen zagen we al snel besneeuwde wegen. Daarom koos ik voor wegen die schoon zijn en als ze besneeuwd zijn voor mij niet glad. De wegen in Zwift.

We waren op tijd en na een pannenkoek, wat is mijn pannenkoekenpan toch een topper, ging ik trappen. De Zwift NL groep stond op vertrekken. Waar ik eerst nog D heette ben ik nu gedegradeerd naar E. Voor mij is dat doortrappen genoeg en zo lukt het me om er goed bij te blijven en zelfs geregeld het tempo aan te geven. Motiveert me meer.

Zo fietste ik in de rondte. Af en toe verbazend dat de ritleider zo veel minder watt hoefde te trappen. Verder bijzonder hoeveel mensen onderweg gebruik maken van de “koffie knop”. Als je die kiest hoef je drie minuten niet te trappen, maar rijd je mee met de mensen waar je op dat moment bij in de buurt bent. Zo rijden er mensen zonder inspanning klimmetjes op. Zo heeft training geen effect. Dat is zeker.

Ik fietste er lustig op los. Ging tekeer bij de sprintjes. Verbeterde tijden van de afgelopen weken. Soms slim gebruik makend van het wieltjeszuigen. Zo eerlijk zal ik zijn.

Na twee uur trappen zat het er op.

Bidons leeg. Grote olas vocht onder mijn fiets. Het handdoekje nat.

Als 7de binnen. Vooral tevreden over de uren, over de geleverde inspanning, de kilometers en het effect op mijn conditie.

Join was helemaal niet tevreden. Score 2,7 (van de 10). Te goed je best doen is iet goed.

De tweede vrijdag van januari. In 2025 is dat op 10 januari is “quitters day” of de dag waarop de meeste mensen hun goede voornemens opgeven.

De sleur komt er in. De verleidingen komen voorbij. De wil begint te dalen.

Maar dat is niet aan mij besteed. Mijn voornemens staan nog en worden nog steeds in daden omgezet.

Wat nou “Quitters day”.

Vrijdag 10 januari. Een mooie dag om 50 kilometer in Zwift te fietsen. De buurvrouw gaf namelijk nog net op tijd aan dat het heel erg glad was op de weg. Kon mijn lange broek weer uittrekken en omruilen voor een korte broek en binnen rijden.

Een lijstjes liefhebber. Zo kun je me wel noemen. Ik houd er wel van als anderen lijstjes delen met: mijn favoriete dit of dat, mijn minste zus of zo, de zoveel dingen die je minimaal moet doen als fietster of de zoveel upgrades voor je fiets.

Zelf ben ik minder goed in het maken van lijstjes en nog minder in het bijhouden er van. Ik heb zelfs mijn verlanglijstje nog niet gemaakt.

Terugkijkend naar 2024 heb ik ook niet heel veel nieuws uitgeprobeerd. Als ik niet uitkijk begint hier weer een klaagzang, maar die sla ik vandaag over. Wat ik namelijk heb geprobeerd is heel goed bevallen. Daar ga ik ook nog wel wat woorden aan vuil maken. Ik denk nu aan: dit was 2024 wat ik zeker meeneem naar 2025.

Niet voor vandaag.

Vandaag staan er nog een aantal punten op het niet gemaakte werk lijstje open.