Na de overweldigende Festive 500 kilometers, waar ik me echt verbaasd heb, naar een heel gemotiveerd eerste weekend, ontstaat in de eerste echte werkweek weer het risico te vervallen in oude gewoontes. De eerste periode van januari is bij mij standaard op het werkvlak bijzonder druk. Zo’n typische periode dat de Zuid-as thuis is en ons huis niet meer dan een plek om kort te slapen. Daar lijdt natuurlijk meteen mijn fietsgedrag onder.
Laat ik dat nou niet willen laten gebeuren.
Daar moet ik op proberen in te grijpen.
Niet alleen proberen, maar doen.
De komende weekend dagen zien er te goed uit om niet te gaan fietsen. Dan wil ik dus zeker niet uitgeblust op de bank hangen.
Zoals Geronimo Stilton al beleefde: Wielrennen is echt mijn sport. Geldt natuurlijk ook bij mij. Leuk boekje trouwens.
Zo klaag ik wat voor me uit, maar kom ik er steeds meer achter dat er door mij niet zo veel te klagen valt. Bij het zien van de gereden kilometers van veel fiets influencers valt me op dat zij blijkbaar vooral echt heel goed zijn in het laten zien dat ze ooit op een fiets gezeten hebben, maar vallen de gereden kilometers nogal mee. Of is het tegen.
Misschien moet ik een ander doel stellen: laat je vooral niet gek maken in 2025!
Deze zondag werden we verrast, ook al was het een aangekondigde verrassing met een pak(je) sneeuw.
Ook al was het heel tijdelijk, ‘s middags stegen de temperaturen weer flink, zorgde het er wel voor dat buiten fietsen voor mij geen optie was. Gelukkig is er in Zwift iedere zondag ochtend iets na 9 uur een groep die gaat fietsen. Vikings Valhalla heten ze. Een gezellige groep en als het weer slecht is dan staat er in de D groep meer dan 400 man/vrouw of anders identificerende aan het vertrek. Snap ik wel. De sfeer is goed. De afstand lang, rond 100km en het tempo zoals aangegeven.
Voor mij een goede groep om mee weg te rijden. Ik rijd meestal tegen het rode hek aan. Wil niet alleen maar gebruik maken van het zuigingseffect van de groep.
We rijden vandaag in de staat die nooit slaapt. Heel Japans. Als de koffie stop is, fiets ik nog even door. Zo maak in de 2 uur vol en ben er helemaal tevreden mee.
Join vindt het maar niets. Ik ben er niet klaar voor.
Join vindt dat het tijd voor rust is.
Ik wil graag fietsen. Buiten zie ik niet zitten, maar gelukkig is er dan nog Zwift.
Join blijkt wel gelijk te hebben, want de eerste meters gaan stroef. De benen hebben geen zit. Combinatie van vrijdag middag en zaterdagochtend met minder rust er tussen geef ik de schuld. Maar ik zet door en trap een uur bij elkaar. Prima wat mij betreft. Telt ook mee op de basis teller.
Blijkt dat er genoeg anderen waren die zich niet door het weer lieten weerhouden, ook al las ik dat het weer niet deed wat het beloofde en het naast koud zelfs ook nog nat werd. Bikkels zijn het.
Sommige dagen hebben een gouden randje. Uitzonderlijke hebben er zelfs twee.
Deze vrijdag had de reeële kans om fietsloos door het leven te gaan. Een bezoek aan Alkmaar met daarbij in één van de oudste gebouwtjes van Alkmaar koffie met heerlijkheden erbij in het altijd goede gezelschap van E en mijn ouders vulden de dag.
Thuis aangekomen keek ik met een half oog open en een half oog dicht terug naar de veldrit, enige zorg over het weer ontbreken van Van der Poel, maar het gaf toch dat duwtje om zelf ook nog te willen fietsen. Ik plande 30 minuten. Ideaal dat de fiets dan klaar staat op de Kickr en ik er zo op kan stappen.
De eerste (kleine) 15 minuten met een rustige pacer. Daarna aangesloten bij een groepsrit.
In Parijs.
Ik hoef maar 15 minuten zeg ik tegen mezelf. Bedenk me ook dat ik hier nog niet eerder heb gereden dus neem meteen de route badge mee. Waarom dan niet ook nog de sprint. De afdaling krijg je bijna gratis er bij. Dan ook maar ronde twee.
Zo bleef ik plakken en trapte ik uiteindelijk het volle uur met ze mee.
Van niets naar bijna 75 minuten. Helemaal tevreden. Er ook weer van overtuigd dat ik ook echt aan het einde van een dag nog kan fietsen en er niet verplicht alleen de dag maar mee kan en mag beginnen.
Het is de 1ste dag van 2025. De voornemens vliegen je om de oren. Kilometers, snelheden, beklimmingen, routes, evenementen, FTP’s, meer of minder van het een of ander, vaak in consumptie en de gevolgen daarvan.
Ik zie het graag gepland worden. Hoop nog meer dat de doelen behaald kunnen worden. Willen is kunnen, en willen willen is het begin.
Ik klom vandaag op de fiets. Niet buiten, waar een storm de bomen te veel deed bewegen, maar binnen op Zwift. Gewoon trappen. De alcoholvrije champagne uit de poriën laten zweten. Ook een eerste stap voor het kilometer jaardoel en de PAS jaar start voor de maand januari.
Met dank aan La Machine
Het eerste heb ik gesteld op 9.999 kilometer. Het tweede staat op 1.250 kilometer.
Op deze 31e december nog even twijfel of ik nog op een zadel zou gaan zitten, maar ik heb het aan me voorbij laten gaan. Een flinke poetsbeurt van de Witte Dame was genoeg.
Wel tijd om terug te kijken naar 2024 op het fietsvlak. Ik was bijzonder ambitieus. Ik durf doelen nooit zo uit te spreken, omdat ik vind dat, dat dan een verplichting is om ze te behalen of toch zeker alles aan de kant te zetten dat te doen. Een kilometer aantal van 12.000, het rijden van de Sella Ronde en/of de Stelvio, een sportiever gewicht, het fietsen met een groepje en zo waren er vast nog een paar.
Het jaar liep op fietsvlak duidelijk niet zoals gehoopt. Nog mooi gestart met een bezoek aan een fietsbeurs in België, geregeld mooie ritten op de Veluwe, in Italië en Drenthe en zelfs nog met Specialized een ronde door de regen. Diamantjes op een verder flets jaar. Oplevingen werden te vaak gevolgd met periodes waarin ik de fiets te lang liet staan. Keuzes door het jaar, waarbij ik de fiets niet verkoos biben iets anders. Dat laatste klinkt leuk, maar betekende ook te vaak bankhangen, niets zeggende Netflix series kijken, extra uren op de Zuidas en te lange TV uitzendingen met mannen en vrouwen op fietsen met kromme stuurtjes. Leuk natuurlijk, maar ze hadden nog leuker kunnen zijn als ik meer gefietst had. Daar ben ik van overtuigd. Fietsen doet bij nu eenmaal zoveel meer dat zorgen voor goede fysieke gezondheid. Vooral het mentale vlak voegt zoveel toe.
Maar als ik dan naar de cijfers kijk die Strava voor me bij elkaar heeft opgeteld, zie ik dat het allemaal minder is, maar al met al nog helemaal niet zo heel slecht. Ook al had ik die 10.000 toch echt wel horen te pakken.
Motiveert om zaken anders aan te pakken en er in 2025 nog wat meer uit te gaan halen. Plannen worden vast gemaakt en randvoorwaarden verder geschapen. Daaraan zal het alvast niet liggen.
De druk is van de ketel. Bij mijn opmerking op Strava dat het lekker is als het niet meer moet, kreeg ik terecht de opmerking dat toch niets moet. Deed me denken aan de uitroep van Wout van Aert: “Ik moest just niks”. Het is natuurlijk hobby, maar met af en toe een doel is er toch de persoonlijke druk. Zeker rondom de Festive 500. Willen halen.
De kilometers stonden al op de teller, dus vandaag was het gewoon trappen. Ik koos voor een ronde dat ik dit jaar geregeld heb gereden. Naar het Amsterdam – Rijnkanaal en keren bij Abcoude. Niet te ingewikkeld en leuk langs het water. Ook al is dat wel wat smal en moet je goed op de rest van het verkeer letten.
Het omkeer bruggetje
Ik vond het weer opvallend mild. Vast de gewenning. De wind ontliep ik aardig. De temperaturen waren een milde 2 op de Wahoo, ok al gaven de weersapp’s -1 aan als gevoelstemperatuur.
De tijd vloog voorbij. Ontspannen ronde. Hersteld na de rustdag.
Nu de vraag. Uitgerust het nieuwe jaar in of nog een rondje maken?
Dat was lekker. Een rustdag. Traag op gang komen. Eindelijk die YouTube aflevering kijken van The Neroshow over Chinese fietsspullen. In de middag naar Mathieu kijken en ondertussen kijken op Strava hoe de anderen die ik volg zich door de lastige dag heen boksten op weg naar hun 500. Respect daarvoor.
Voor mij bleef de activiteit die van een wandeling naar de oliebollenkraam.
Dag 5 van de Festive 500. De dag waarop de vraag sterker wordt of het einde gehaald wordt en ook het moment dat het wel heel duidelijk wordt dat het feestelijke in de titel alleen maar verwijst naar wat feestdagen zijn. Het wordt zwaar. Mijn lichaam is moe. Het geeft aan dat het van 0 naar 100 fietsen, veel gevraagd is en het toch echt beter is om echt getraind dit soort kilometers te rijden en niet zomaar bijna vanuit niets. Jammergenoeg blijven de voornemens steeds weer voornemens en zet ik deze zo slecht om.
Dit is zo’n dag waarop een deel van je wil dat je een rustdag neemt. Ik denk het meer verstandige. Maar een ander wil door. Vind het mooi om het in 5 dagen te proberen of wil er eigenlijk gewoon wel vanaf zijn. Terwijl er toch echt 8 dagen zijn waarover je het mag verdelen. Het dan net zo knap is n ik weet dat een groter aantal het uiteindelijk niet bij elkaar fietst dan wel.
Het volgende deel van me wil weer dat ik naar buiten ga. Het is enorm mistig vandaag. Daar pas ik mijn route op aan. Veel fietspad. Hoe slecht het zicht dan ook is, de kans wordt een flink stuk kleiner dat je het met auto’s aan de stok krijgt. Verder ga ik met lampjes op pad. Scheelt echt.
Dit was bijna aan het einde van de rit toen ik een zeurderige podcast op mijn oren had en ik wisselde voor wat stevige dansmuziek. De ergste mist was verdwenen. “Als de rook om je hoofd is verdwenen”
Nog bijzonderder was misschien wel wat ik aantrok vandaag. Ingegeven door twee redenen. Handschoenen en een ander soort chamois/zeem voor mijn iets gehavende zitvlak. Ik haalde een Assos pak uit de kast. Dat was lang geleden. Maar aangetrokken duidelijk dat het een technisch topmerk is. Zemen koning en op de overschoenen na ook goed warm. Heel goed.
Dus ik op pad. De dijk op. Op het fietspad een paar groepjes fietsers. Groepjes en veel Rapha. Duidelijke tekenen van anderen met een doel. Verder heel langzaam rijdende auto’s waarvan de bestuurders denk ik iedere meter verder blij waren niet al in het Markermeer gereden te zijn. Weinig zicht.
Ik veeg mijn Oakley Sutro met Polarized, mee-kleurende, glazen geregeld af. De mist zorgt voor veel druppeltjes.
Ik fiets en ik fiets. Om eerlijk te zijn vind ik het wel mooi die mist. Op de dijk heb je vooral niet het vervelende moment dat je zo ver voor je uit kunt kijken dat je eigenlijk denkt nooit aan het einde te kunnen komen.
Ik noem het fietsen, maar heb het zwaar. Stukken blijf ik te po kunnen rijden, maar op andere is het worstelen. Ik worstel en kom boven. In ieder geval verder.
Alleen van mijn voeten krijg ik tekens dat het koud is. Te koud. De rest van mijn lichaam is beter ingepakt. Ook met natuurlijke beschermlagen. Ik blijf met regelmaat voeding in dat lichaam stoppen. Lang niet de hoeveelheid die volgens de koolhydraten leerschool moet, maar het eten is een leuke onderbreking tijdens het fietsen. Ik houd nog steeds de iedere 20 minuten wat drinken, iedere 35 iets eten. Wie kan rekenen heeft al snel door dat je zo niet makkelijk aan de minimaal 60 gram koolhydraten komt. Ik doe namelijk makkelijk 4 uur met twee 500 ml bidons. Maar er waren tijden dat ik één reep al veel vond en de rest van de gelletjes en reepjes alleen maar uitlied en daarna weer opborg.
De kilometers kruipen voorbij. Ik heb niet veel grootste gedachten deze rit. Het is allemaal een beetje op zo lijkt het. Terwijl ik het fietsen ook vandaag helemaal niet vervelend vind. Vooral het laatste is fijn. Deze dagen bereiken daarmee hun grootste doel. Het fijne fiets gevoel krijgen, hebben en vooral houden.
De ronde zit er op. Eerlijk is eerlijk ik heb onderweg een paar keer gekeken of ik wel echt door de 96 kilometer grens gekomen was. De kikomters die nodig zijn voor de rustdag. Ik ken de ronde zo goed dat ik weet dat hij langer is dan 100 kilometer, maar toch is er twijfel.
Op Strava de bevestiging. We weten namelijk allemaal dat wat niet op Strava staat ook niet is gebeurt. E is trots op me en als ik eerlijk ben, ben ik dat ook. Het afgelopen jaar was niet het meest florissante fietsjaar en in deze periode is het me weer gelukt om het fietsen beter in te plannen, zelfs op dagen dat er nog zoveel meer te doen was en heb ik van iedere meter fietsen genoten. Ook al was het niet altijd op het moment zelf, maar fietsen is nu eenmaal ook een beetje afzien. Dat is het mooie aan fietsen en maakt fietsen het leven zelf.
Ik was zeker niet de eerste die meer dan 500 kilometer op Strava heeft gezet, maar de laatste was ik ook zeker niet. Er staan maar liefst 272328 rijders ingeschreven. Om het iets meer op zijn plek te zetten, is er een deel dat zich altijd inschrijft zonder ook maar enige activiteit te uploaden.
Dat het in onze regio dit jaar een uitdaging was laat mijn Wahoo duidelijk zien.
Ook als dit alleen maar gevoelstemperaturen zijn, noem ik het koud. Daarbij neem ik de maximum mee vanuit de mancave. Ron H maakte het terechte verwijzing naar Jaegermeister “alleen als ie ijs en ijs koud is”. Het had prima in de bidon, of heupfles, kunnen zitten.
Met deze rit zit de Festive 500 er op. Zondag speel ik een klein beetje god. Rustdag. Ook ik zag dat het goed was. Mijn lichaam zal er blij mee zijn.
Cyclemania-c4 