Auteur: arnoud3ss

Als ik tijdens de Festive 500 ook maar een beetje naar buiten kan, dan vind ik dat ik dat moet proberen. Zo was dat vandaag ook. Maar wat voor een ronde ga je dan rijden? Die keuze is niet altijd even makkelijk. Ron H is dé route bedenker. Ik fiets er nog veel van hem na. Ron V kon nog voor de deur bijna de weg kwijtraken en René kon het zijn van trambestuurder ook niet verloochenen en koos meestal het zelfde traject, zoals de sporen lopen. Zo ging het eerder met de vaste kliek aan rijders.

Voor mij werd het vandaag de eenvoud. Een rondje in de polder waarop ik rondjes zou gaan rijden. Geen lange stukken, maar overzichtelijk. Voor een deel zelfs met nieuw asfalt. ( opgepast half januari gaat er weer een deel in de polder dicht, de gemeente Emmeloord heeft nog geld over zo lukt het).

Op mijn oren een serie podcasts. Een worsteling met Live Slow Ride Fast, genieten met een lange Belgische samen met Tom Boonen (aanrader!) en daarna nog wat Snobisme en een paar minuten Moordzaken. Alles om maar afgeleid te zijn van de tijd. Want het was allemaal maar lang en langzaam. “Puur duur” noem ik het. Alles voor de opbouw en het duurvermogen. Niet puffen en hijgen. Dat had ik al weer genoeg gedaan in Zwift, door de prikkel die de anderen daar me geven.

De kilometers en de tijd gingen voorbij. Het weer was bijzonder. Dan verdwenen de windmolens in de mist, dan scheen op de wieken de zon en was de mast verdwenen en dan weer anders om. Een bijzonder schouwspel. De gevoelstemperatuur wisselde daarmee. Vooral mijn tenen vonden het uiteindelijk koud.

Op het vlak van de veiligheid is er weer iets verbeterd voor me. Heeft de Kerstvrouw aan meegeholpen. Een lichtje achterop, maar vooral ook een radar die op mijn Wahoo laat zien of en zo ja hoe ver verwijderd er een auto achterop komt. Het werkt opvallend goed.

Vanuit Italië kreeg ik nog een beeld van de Trofee zonder einde doorgestuurd, zoals deze in Canazei in de Dolomieten staat te blinken. Ik heb hem in de zomer al vaker gezien. Zelfs een keer bij een voor-fiets etappe tijdens de Giro. Mijn collega gaat er graag in de winter naar kijken.

Nog een paar weken en dan weten we het uiteindelijke parcours van de Giro. De start schijnt toch echt in Albanië te zijn. Het gerucht gaat dat er er een opvang van asielzoekers aan gekoppeld is. Er zijn ook geluiden over een etappe an de noordkant van het Gardameer, met de beklimming van de Monte Velo / St Barbara er bij. Start in Riva, of misschien zelfs Torbole.

Tweede kerstdag. Voor ons geen meubelboulevards of autodealers, maar een uitgebreide brunch met mijn ouders. In een huis en een gezin, waarin alleen ik de beperkende factor van het fietsen ben en me geen haarbreed in de weg wordt gelegd om op de fiets te stappen, wordt het ook vandaag weer niet meer dan normaal gevonden dat ik mijn uren uitzoek om te trappen. Gelet op het daglicht is het ook vandaag niet meer dan begrijpelijk dat het het weer rijden in Zwift wordt. Ik knoop de woorden van Jeffrey van Kaptein maar goed in mijn oren. Ook als je binnen rijd, rijd je de kilometers weg.

Het is een stuk eenvoudiger dat je niet meer dan een paar sokken een broek en een zweet shirt hoeft aan te trekken en alleen al de overschoenen aantrekken kunt vermijden. Het in groepen rijden is dan ook nog eens mooi meegenomen. Helemaal een cadeautje is het als je onderweg een espresso wordt aangeboden voor de broodnodige kik.

De gedachten dwalen daarbij uiteraard weg naar Italiaanse wegen. Voor de geïnteresseerden, die eigenlijk zo nodige sportvoeding die ik op het zo handige tafeltje van Tons, niet gesponsord maar een top product, heb liggen blijven er liggen. Zo goed als mijn voedingsstrategie vaak is als ik buiten fiets, zo slecht is hij binnen. Okay als ik het bij een uur laat, maar bij een goede drie, hoort wel wat meer dan het beetje dat er in mijn bidon zit.

Ik trap ook vandaag weer met verschillende groepen mee. Twee keer een uur bij een Rapha 500 rit. Ik start in de laagste, E, groep. Mijn tactiek is die van naar voren gaan. Onderweg renners uit de D en zelfs C groep bijhalen. Hun tactiek is vast die van het starten in de categorie die je net haalt en proberen er zo lang mogelijk bij te blijven. De tweede is denk ik beter, de eerste motiveert me meer. Als ik zo lang als vandaag rondrijd kan ik die motivatie wel gebruiken.

Doel van de dag is om vandaag over de helft te komen. Ik slaag. Nog beter geslaagd is de brunch. Eten van de ene naar de andere lekkernij. De opgebouwde tekorten worden allemaal weer ruimschoots aangevuld.

Gelovig of goed gelovig, ik vraag me wel eens af wat ik ben. Sinterklaas. Natuurlijk. Kerstwonderen? Ook. Hoe kun je needs verklaren dat ik op eerste kerstdag voor 7 uur op de fiets stap om in verschillende ritten samen de nodige kilometers bij elkaar te rijden? Ik ben er normaal bijna niet op te slaan. Laat staan voor een periode van meer dan een uur. Dan ook nog in alle vroegte, terwijl het in bed blijven zo veel aantrekkelijker lijkt.

Dus ik klom op de fiets en deed dat in alle vroegte, omdat de rest van de dag nog zo veel leuks zou gaan brengen. Misschien wel aanstekelijk voor E die de hardloopschoenen aantrok. Meer respect daarvoor dan voor mijn Nimbles. Ik voel de druk van de 500. Ook al. Valt het in de hoek van “mogen” een beetje “moeten” is het natuurlijk ook wel. E. heeft alleen haar eigen motivatie.

Ik was extra verwend met het ideale handdoekje voor op de Kickr. La Machine heeft het handdoekje gemaakt dat precies breed, lang en zacht genoeg is en dan ook nog eens in Zwift en Strava oranje. No Watts, No Glory.

Dat eerste ontbreekt er nog aan, dat tweede volgt van zelf. Er is weer een hap uit het totaal gereden. Die watts bouwen op, op weg naar de glorie.

Nog maar één keer rond Mallorca fietsen en de 500 kilometer zitten er op.

Het is 24 december. Kinderen in veel landen zijn nerveus omdat de Kerstman of het Christkind ze hopelijk vanavond een bezoekje brengt. Katholieken en Christelijk gelovigen zijn net zo nerveus omdat dit de viering van de geboortedag van Jezus is. Een deel van de fietsers is nerveus omdat vandaag de aftrap van de Festive 500 is.

Ik breng het bog maar eens in herinnering. In de periode van 24 tot en met 31 december proberen fietsers over de hele wereld 500 kilometer te fietsen. Allemaal met verschillende redenen. Voor sommigen gaat het zo ver om de familie verplichtingen te ontlopen. Deze uitdaging is ooit bedacht door de voormalige man achter Rapha die in deze periode de fietskleding testte en daarbij 1000 kilometer in deze periode fietste. De Rapaha Festive 500 werd geboren. Volgens de overlevering. Ik kan me voorstellen dat het ergens gebeurde in een stalletje in de buurt van Londen, omdat niemand de besmeurde fietser in zijn pub liet. Geloven is een mooi iets, als je er anderen er maar niet mee schaadt.

Mijn start stond ook voor de deur. Een kans op een buiten rit. De voorspellers gaven eerst niet heel slecht weer aan en later kans op een druppeltje regen.

E kwam terug van een bijzonder vroeg slager bezoek en vertelde me dat het weer niet best was. Een moment van twijfel terwijl ik al 3/4 aangekleed klaar stond. Maar dit was de kans om naar buiten te gaan, de komende dagen zouden andere activiteiten het niet mogelijk maken, lampjes zaten al op de fiets en ik had ook al een spatbord gemonteerd.

Niet klagen, maar gaan! De Festive 500 had me al eens een bevriezing opgeleverd, een blijvende herinnering, en een bwetje heroïek hoort er bij.

De route werd een variant op “Vechten en Gooien” met een paar bewust gekozen alternatieve stukken. Tour touristic. Niet eens een hele slechte route, ook al moest ik er af en toe door veel verkeer, reed ik door een te vroege afslag me min of meer vast in een woonwijk en was het niet de manier om vlot rond te rijden. Maar dat vlotte rijden is er niet bij. Zeker niet als de wegen natter zijn dan je denkt, er toch veel water uit de lucht valt en het best fris was.

Ik had er voor gekozen om over een jasje een regen shirt aan te trekken. Een soort van Gabba, maar dan van Pas Normal. Een slimme keuze. Verder natuurlijk stevige overschoenen, een muts en handschoenen. Natuurlijk werden mijn voeten toch nat en mijn handen doorweekt. Die laatsten op de weg terug daarbij zo koud dat ik ze nog amper kon gebruiken. Toen ik het bloed weer wist te laten stromen werden ze gelukkig weer warm.

Eten was er niet meer bij na halverwege, omdat ik mijn handen niet meer zo goed kon gebruiken om in de achterzakken te komen. Doorweekt.

Zo reed ik de ronde en peuzelde ik al een flink stuk van het totaal af. Thuis aangekomen had ik pas door hoe koud ik het had gekregen. Rood uitgeslagen onder de douche. Bibberend een broodje eten. Onder een dubbel geslagen dekbed warm worden.

Het onderdeel heroïek is afgetikt. Dat er misschien een draadje los zit om zo rond te fietsen hoeft niet bevestigd te worden. Daar ben ik bijna zelf van overtuigd.

Als je een herstart maakt wil je dat de omstandigheden perfect zijn. Verlaagd de drempel en maakt het fietsen een stuk prettiger. In december in Nederland hoef je geen hoge temperaturen te verwachten, maar droog en niet te veel wind zou ideaal zijn.

De lezer snapt; zo was het niet op deze zaterdagochtend.

De wegen waren doorweekt, opspattende modder als gevolg en daarbij een naar windkracht 5 aantrekkende wind.

Maar als je, je dan goed voorbereid. Betere overschoenen aantrekt, een asssaver onder je zadel hebt zitten, de route handiger uitkiest, trap je ook hier doorheen en gaat het met de wind mee best vlot.

Ik deed het bewust. Met een Join programma op mijn Wahoo. Dus met een gestaag tempo in de rustigere zones. Ik moet proberen in mijn hoofd te houden dat het wielrenner worden volgt na de basis sessies, waarbij de elektrische fiets je voorbij rijdt en het lang duurt voordat je een fietser inhaalt. Als dat laatste al gebeurt.

Alles voor het resultaat.

Dat is niet morgen maar over iets van 6 maanden in de toekomst,

Tijd om weer echt in gang te schieten. De cijfers zeggen genoeg. Meer dan genoeg. Join score onder de 10 en Strava score onder de 30. Het is te triest waar ik mijn niveau op heb laten zinken. Geen activiteiten en geen regelmaat.

Het maakt me nog wat onzekerder richting de Festive 500. Natuurlijk had ik ook dit jaar het plan om beter getraind er aan te beginnen dan wel jaar voorafgaand dan ook. Het resultaat is het compleet omgekeerde. Het wilde gewoon niet. Het is vooral “ik”.

Maar de Festive 500 kan ook juist het moment zijn om de omschakeling te maken. De basis kilometers weg te trappen. Fundering te gaan leggen.

Rustig aan en trappen maar.

Op vrijdag een ronde gereden. Ik laat expres de “j” weg voor de “e”. Op Strava heeft iedereen nogal de neiging om iedere rit maar te verkleinen. Hoeft niet wat mij betreft. Waarom ook? Om te laten zien dat het allemaal wel mee valt?

Viel het bij mij gisteren nog wel. Hield mijn kunnen zo goed mogelijk in de gaten. Snelheid? Komt vast wel weer. Nu ga ik werken aan die basis. Dat knoop ik vooral in mijn oren.

Reed gisteren eindelijk weer op de 32 mm brede winterbanden. Met ongeveer 5 bar druk er in. Ik moet nog kijken wat de SILCA tire pressure vindt hoeveel er in zou moeten. Moest denken aan een race die ik reed op 19 mm met 10 bar. Ik stuiterde bijna van mijn fiets af. Nu loopt het soepel en met een stuk lagere rolweerstand uiteindelijk als ik de testers allemaal mag geloven.

Wat is dat toch met de periode van september. Septemberitus is bekend bij fietsers. De echte zin om te gaan rijden is verdwenen.

Maar dat gevoel in november nog hebben is niet goed. Dan moet je voorzichtig aan het nieuwe seizoen gaan denken. Dit jaar had ik de novemberitus zwaar te pakken. Vanochtend, op de eerste advent en de eerste december was er de angst dat het gevoel eenvoudig de volgende maand in zou gaan.

Stevig gesprek. Waar de meeste partners blij zouden zijn met de fietsende partner een dag extra in de buurt, is die van mij zou verstandig om te weten wat ik echt nodig heb: buiten fietsen.

Wat je in december doet, daar heb je in het seizoen pas echt iets aan.

Dus daar ging ik. Redelijk ingepakt, want het was fris. Maar wel heerlijk droog. Ik koos voor een ronde over Amersfoort en daarna nog een extra lus door de polder om de 100 van de maand weer aan de teller toe te voegen.

Beetje doorzetten, maar wat was ik weer blij op mijn fiets. Wel stapvoets door de bochten, want het zag er af en toe verdraaid glad uit. Liever langzaam dan een groter risico op vallen. De bochten angst overwin ik in het voorjaar wel weer.

Na zo’n dag als vandaag zit het weer goed met de motivatie. Dom dat ik hem steeds weer opnieuw moet zoeken. Maar gelukkig weet ik hem toch weer te vinden. Soms met een beetje hulp er bij.

Sommige weekenden hebben hoge toppen en vlakkere passages. Zo’n weekend was dit op fietsgebied.

Vrijdag zat ik vol goede moed. Had weer eens niet goed ingeschat hoe enorm nat de weg was. Daar zat ik dan met mijn teen stukjes en zonder een ass saver onder mijn zadel, dus alles werd een heel stuk natter en ik had ingeschat.

Maar ik trapte een niet te lange ronde. Werd ook ingegeven door de niet opgeladen Wahoo, wist het eigenlijk, maar had niet de moeite genomen om hem aan het stroom te hangen. Niet gemeten kilometers kan ik niet gebruiken en als het niet op Strava staat is het nu eenmaal niet gebeurd.

Aansluitend een heel nodige poetsbeurt van mijn fiets. Dat doet dan echt verlangen naar de zomer. Waar alleen een lapje meer dan voldoende is.

De dag werd bijzonder gezellig afgesloten met een hapje en goede gesprekken met vrienden die weten wat het is om rennersvrouw en renner te zijn. Ogen openend en motiverend voor me. Ze moeten eens weten wat zo’n avond betekend.

De zaterdag. Focus op andere zaken, maar ook en bezoek aan Kaptein. Als ik de tijd er niet voor vrijmaak op een doordeweekse dag, dan raak ik er weekendtijd aan kwijt. Op de weg terug nog een afsteken gemaakt naar Handmade in Weesp. Heeft ook veel mooie spulletjes voor de echte liefhebber. Snoepwinkels voor de suikerlozen. Suikergoed was er trouwens ook, want samen met ons kwam de Goedheiligman aan in Weesp.

Verboden voor fietsen. Je gelooft het niet, nu de Pieten juist alles op de fiets willen doen dit jaar.

Zondag. Dreiging van wind en regen en geen zin in een nieuw nat pak. Dus bleef het droog terwijl ik voor Zwift koos. Een uur trappen op de plaats. Nieuw stukje wereld in Watopia ontdekt. Ik moet nog een keer op herhaling omdat ik er voor koos af te slaan en zo niet de hele route gereden heb om hem mee te laten tellen.

Nu focus houden.

Gek weer de afgelopen dagen. Nat, maar geen regen. De wolken hangen eenvoudig lag in ons vlakke land en er is amper wind om ze weg te laten waaien.

Zo reed ik dit weekend mijn gebroken fietsrondes op vrijdag en zondag. Niet te lang metaal onder het motto: beter rijden door voorbereiden. ik hoorde iemand zeggen dat hij het makkelijker vind om in de winter te trainen. Ik herken dat wel. Ook wel fijn als je door een redelijke winter niet in het voorjaar denk, als ik nu begin wordt fietsen pas weer leuk aan het einde van de zomer.

Om vandaag een modderige weg in de polder te ontlopen ging ik over het “koeien pad”. Niet de allerbeste keuze. Ook koeien staan blijkbaar graag droog, laten van alles en nog wat lopen en blijven doodleuk stilstaan midden op de weg.

De samenvatting is simpel. Het fietsen was weer een stuk leuker dan het aankleden er voor. Wat en gedoe. Zeker vrijdag. Toen was het namelijk serieus koud. Dus mochten de halsdoek en de muts ook nog om en op.

Het was nog niet zo heel erg lang geleden dat ik dit onmogelijk vond, het rijden in een wielerbroek die een andere kleur had dan zwart. Zoals meneer Ford zei, een auto kan iedere kleur hebben, zolang hij maar zwart is.

Vanaf het moment dat ik PAS Normal Studios ben gaan dragen is het allemaal, wat anders geworden. Zwart werd ook donkerblauw. Iets lichter blauw. In deze zomer een donker groen en Bordeaux. Deze winter wordt het nog extremer. Donker olijf. En soort schutkleur groen met blauwe letters.

Het merk wordt wel als mode merk genoemd. Misschien is dagboek zo en ben ik een fashion victim geworden. Vandaag reed ik er voor het eerst in rond en voelde ik me prima.

Het was dan ook goed toeven. Niet te veel wind, een zonnetje en de wegen waren allemaal opgedroogd, zo goed zelfs dat ik aan het einde niet eens mijn fiets moest poetsen.

Ik probeerde twee keer aansluitingen te vinden bij andere fietsers. Helaas verdwenen ze nadat ze een tijdje bij me in het wiel gezeten hadden. Ik trapte daarom vooral solo in de rondte. Mooie ronde wel. Eindelijk weer eens richting het noord – oosten. Andere wegen. Andere uitzichten.

Het was wel fris.

Blijkt wel uit de gevoelstemperatuur op mijn Wahoo. Zo fris voelde het niet echt. Gelukkig maar, want daar was ik niet helemaal op gekleed. Gelukkig wel de teenstukken over mijn schoenen heen aangetrokken. Mijn tenen blijven namelijk de grootste uitdaging om warm te houden.

E hield me onderweg natuurlijk in de gaten. Zo ook op het stukje weg dat ik lang niet had gereden en een tijd lang, maar dan andersom, een vaste route van me was. Langs Dronten. Lekker fietspad wel.

Zo trapte ik op deze zonnige zondag de 100+ bij elkaar. Nieuwe maand en nieuw doel. Keek ik naar iets dat op een cross leek op TV, waarbij Europees kampioenen werden gekroond. Op een moddervrij parcours, bij 24 graden en een gemiddelde snelheid van ongeveer 32. Geen cross zoals een cross moet zijn. Ik zie ze liever zwoegen en ploeteren vanuit mijn luie stoel.