Auteur: arnoud3ss

Het is november. De maand dat er speciaal aandacht is voor mannen en hun ziektes. Ziektes die specifiek bij mannen voor komen, maar ook waar mannen zelf minder aandacht aan geven. Hun mentale gezondheid. Praten ze niet zo erg over in zijn algemeenheid. Een gevolg: Wereldwijd sterft er elke minuut een man door zelfdoding.

Ik kies er voor om in november meer tijd in te ruimen voor mijn mentale welzijn. Beste manier voor mij daarbij is tijd te maken voor de fiets. Een uur trappen, zorgt dat mijn gedachten op een rij komen en bij iedere beweging van mijn benen gaan fysieke en mentale gezondheid hand in hand vooruit.

Vrijdag reed ik mijn eerste ronde. Lekker buiten. Fris en bewolkt. Niet te ver. Nog met net zoveel energie thuiskomen als dat ik vertrok.

Vandaag iets langer. Ik dacht dat het ergste wel voorbij zou zijn in de polder met de oogst van uien, aardappelen, spruiten en kolen, maar ik had het helemaal mis. Zo erg mis dat ik bij de eerste bocht bijna onderuit gleed en daarna glibberend en glijdend verder ging. De natte modderlaag leek wel ijs. Dan kan er een bordje staan, maar dat helpt natuurlijk niet.

Gelukkig werd het later beter en koos ik wat verstandiger mijn route. Niet te veel de routes die ik ken als typische oogst routes.

Tevreden thuis.

Maar ook zeker van de verplichting om nog flink mijn fiets te poetsen. Wat een klus. De klei was genoeg om mee te gaan pottenbakken. Maar na de poetsbeurt is de dame weer wit en staat ze blinkend klaar voor de volgende rit.

Movember. Tonen met de “mannelijke” snor. De eerste twee dagen heb ik mijn snor laten staan. Niets voor mij. Ben nogal van het scheermes. Maar wie weet houd ik het nog een dag vol.

Het was wel heel wisselvallig vanochtend. Een nat pak kon ik echt niet opbrengen. Gelukkig is er dan de Wahoo en Zwift als redding.

Ik heb het zo lang mogelijk proberen uit te stellen, maar uiteindelijk kon ik niet anders. Echt fietsen blijft voor mij buiten. Een beetje surrogaat is het toch wel binnen. Maar als ik dan ga rijden dan is Zwift toch wel een oplossing. Geen rijwind, maar een ventilator. Geen uitzichten, maar mijn avatar en Wattopia. Geen mogelijkheid om je benen echt stil te houden, maar door blijven trappen.

Ik was zo lang weggeweest uit Zwift dat er nu allemaal niet zaken in Zwift zijn. Zo zit er nu ook informatie in over de klimmetjes die er aan komen, net als mijn Wahoo dat op de echte weg aangeeft.

Zo ontwikkeld alles verder. Nieuwe routes zijn er geloof ik ook. Die vind ik vast wel ergens onderweg.

De eerste rit is over de dam en dan komen er vast eenvoudig meer. of gloort er al weer een rit buiten aan de horizon.

Het herfst en flink ook. Een dag met zon kan zomaar gevolgd worden door een dag met regen. Een briesje dat gevolgd wordt door iets dat op storm begint te lijken.

Zaterdag fietsen ik een einde door de polder. Gelukkig was het droog en kon je zelfs door de polder rijden. Waarom zou je het niet kunnen? Vooral omdat de boeren druk zijn met het oogsten van uien, aardappelen en bieten en daarbij nogal veel modder achter laten op de wegen. Beter daarom om of er buiten te rijden of de fietspaden op te zoeken waar ze niet komen.

Het fijne van de Flevoland dit najaar is dat er veel nieuw asfalt in is gelegd. En aantal slechte stukken is vervangen door mooi glad asfalt. Zo ook langs één van de randmeren. Waar eerst grote windmolens toornden ligt nu glad asfalt. Ik trapte daar lekker tegen de wind in toen ik door iemand op een SL6 ingehaald. Aansluiten dus. Onder in de beugel. Lekker als iemand het tempo aangeeft en de wind breekt.

Kort gesprekje over de fietsen toen we van de dijk afdraaiden. Leuk weer eens iemand op en over de fiets te spreken. Hij draaide de polder verder in, terwijl ik rechtdoor ging. Waarschijnlijk net een motivatie prikkeltje dat ik nodig had. Dacht ik eerst eerder af te steken, plakte ik er nu nog wat kilometers aan vast. Zo simpel kan het zijn.

Ook bij de vliegveld ronde een stuk met nieuw asfalt. Zoeven maar met de wind gunstig.

Zo reed ik terug naar huis en snel op weg naar de Ronde van Lombardije. Natuurlijk een te verwachten overwinning voor Pogacar, wat kan deze man fietsen, maar daarbij voor mij een jaarlijks speciale ronde. Op de wegen heb ik nooit gereden, maar natuurlijk ben ik op pelgrimstocht naar de Madonna di Ghisallo geweest. De Madonna is namelijk niet alleen de beschermheilige van de reiziger, maar ook van de fietser. Moet er dus nog eens op de fiets naar toe.

Mijn ouders waren er ook en hebben toen voor mij een kaartje van de Madonna voor me meegenomen. Katholiek. Dus draag ik het plaatje altijd bij me. Bij iedere rit die ik maak.

Het beeld laat zien wat de koers is. Vallen, opstaan en winnen. Iemand nog een vraag over waarom fietsen zo op het leven lijkt.

Op onze lagere school kwam jaarlijks een meneer langs. Het zei me niet zo veel, maar die meneer was van “de missie”. Een echte missionaris. Hij bracht een boodschap en verkocht een boekje met “een mooie midden plaat”. Het geld daarvoor ging naar de kindjes in Afrika en hij bracht de boodschap dat ze het daar een stuk minder hadden dan wij. Als goed katholiek kind kocht ik natuurlijk ieder jaar zo’n boekje. Of voor het doel. Of voor de midden plaat.

Dat deze meneer blijkbaar best wel de nodige invloed op me heeft gehad, blijkt nu. Ik voel me soms “missionaris van de fiets”. Een collega vertrok laatst en bedankte me voor het introduceren aan de fiets. Een andere collega vertelde me dat ik zijn liefde voor de fiets en het fietsen weer heb weten aan te wakkeren. Geregeld wordt ik er op aangesproken en predik ik het woord met voorbeelden. De koers is als het leven en kan daarom op alles worden toegepast.

De laatste tijd vraag ik me wel eens af of onze missionaris ook wel eens mindere tijden in zijn geloof had. Ik denk dat ik behoefte heb aan een retraite. Rust en focus op mijn geloof en overtuiging. Helaas is het er het seizoen minder voor. Maar wellicht daalt het wel weer op me neer. Devotie zal resultaat opleveren.

*tijdens een moment van verveling (ik mis mijn oud collega die me tijdens Teams meetings spamde met fiets berichten) probeerde ik wat beelden te maken op de EY Ai om te zien waar dat in resulteerde. Best leuk. Best goed ook. Je zit alleen als je goed kijkt dat de perfectie er nog niet is. Cranks ontbreken, Italië is niet echt herkenbaar en de door mij ingevoerde merken komen niet terug. precies het vertrouwen dat je op dit moment nog kunt hebben in het resultaat.

Twee weekenden in Drenthe, een kans die je niet laat lopen als die kans je geboden wordt. Dus daar gingen we op naar Landal Orvelte waar mijn ouders een huisje hadden gehuurd.

Eerste weekend. Niet te best weer. Niets aan te doen. Gelukkig op zondag goed genoeg voor een ronde. Dankzij Strava werd ik geleid over heel aardige wegen. Heel handig is het als je die Strava voorstellen van routes kiest.

We zijn een week verder en het weer is helemaal anders. Het lijkt bijna of de zomer nog even terug wil komen, ook al zijn de temperaturen wel heel wat lager. Eigenlijk koud in de ochtend.

De vrijdag was voor een tripje. De zaterdag voor de fiets. Eerste zaterdag van de maand met goed weer dus kans op 100 kilometer. Ik had er zin in, zag er tegen op, maar ging er voor. Dat allemaal in korte broek. Wel een warme korte broek. Voor velen onzin, ik vind het ideaal. Ook in combinatie met knie of beenstukken.

De ronde was mooi. Rond om Emmen. Langs het huis waar Van Gogh heeft gewoond en meer moois. Mooi fietsen hier. Combinatie van bos en open stukken en soms heel licht glooiend.

Echt glooien deed het vandaag. Als je de kans hebt moet je heb grijpen. Dus op naar de VAM berg. Het hoogste punt van Drenthe dat nog een paar meter hoger is gemaakt. Zoveel vuil is er in Drenthe dat opgestapeld is.

Maar liefst 4800 cm boven NAP. In centimeters een hele hoogte. Met 16% pittig klimmen.

Ik reed er een paar rondjes en werd best wel moe er van. Draaide dus af en kwam daar geheel onverwacht E tegen. Veel toevalliger kon niet en beter hadden we het niet kunnen afspreken als we het hadden willen afspreken.

Terug richting “het kamp”. Nog maar eens een beetje doortrappen. E die me opwachtte in Orvelte. Foto momentje. Voor mij het zelfde bij de poort.

Korte rit, maar een leuke rit. De Ai van Strava vond het maar makkelijk allemaal, maar toch een goede training. Leuk die bemoedigende woorden.

Onze polder heeft een kustlijn. Tenminste weer eens iets anders dan de woorden: eindeloze dijk. Na de Italiaanse kronkelweggetjes vond ik het tijd om weer eens deze lijn te berijden. Blik op oneindig en trappen maar. Wat wil je meer op zo’n heerlijke dag als vandaag.

Ik kwam op de weg een vos tegen. Wist hem zelfs te fotograferen. Stond ook dusdanig te pronken dat ik wel moest. Prachtig in de kleur.

Op de dijk kwam ik er achter dat de wind niet helemaal uit de hoek kwam die ik had verwacht, maar al te veel stond er niet van dus trapte ik de kant op die ik had gekozen. Wat maakt het ook allemaal uit.

Vandaag werd de Dam tot Dam gelopen en gereden. De lopers hadden het zwaar door de temperatuur. Voor mij was de temperatuur prima om in korte broek en korte mouwen rond te rijden. Blijkt dat Ron H een vlotte Dam tot Dam heeft gereden vandaag. Klasse. Had ik vandaag zeker niet uit mijn benen weten te persen.

Na Almere Haven werd ik ingehaald. Door een eenling. Tijdje aan het wiel gezeten en daarna er voorbij. Dacht dat het wel tijd was om ook wat kopwerk te doen. Anders dan hij zette ik hem niet op het kantje. Na een tijdje keek ik om. Gelost. Hoe kan dat nou.

Verder onder de Stichtse Brug door. Over het heerlijk lopende nieuwe asfalt. Na een tijdje bijgehaald door een drietal. Leuk, ware het niet dat er één geen en twee enkelsokjes droegen. Hoe hoger de sok, hoe harder de snok. Toen we de polder weer indraaiden nam ik daarom maar over. Had niet voor niets hoge Pas Normal sokken aan. Voelde even lekker. Maar ook hier het zelfde liedje. De bijhalers bleken lossers.

Langzaam maar zeker ging bij mij het energie niveau nu echt naar beneden. Het werd minder en minder. Maar een kampement opslaan midden in de polder is ook niets. Dus doortrappen maar en dan komt het huis steeds dichter bij en is de redding van het fietsbankje nabij. Blij dat ik er op zat met een glas water in de hand. Want ook al is het hier vlak, dat betekend dat je ook geen afdaling hebt waarbij je, je benen stil kunt houden en er in de polder ook geen redenen zijn om stil te staan en een beetje bij te komen.

Mooi fietsweekend gehad. Met een spannende tijdrit op het WK om het af te sluiten.

Weer op het droge. Weer in het vlakke land. Nog steeds onder een zonnetje. Nog steeds in korte broek en met korte mouwen. Zo mocht ik er vandaag op uit. Moest me er toch nog een klein beetje toe zetten. Waarom weet ik niet maar als ik een tijdje van de fiets af geweest ben blijf ik er net zo makkelijk nog een dag vanaf. Maar wat zou ik een spijt gehad hebben vandaag.

Eerste idee om een rondje door de polder te maken, maar richting Nijkerk kreeg ik ineens het idee dat een stukje er buiten wel zo leuk zou zijn. Weet daar wel zo’n beetje of toch een beetje de weg. Niet de kant op zoals ik dat vaker doe, maar andersom. Plaatsnamen kwamen wel bekend voor, dus dat was goed.

In Voorthuizen reed ik me vast in het bloemencorso. Zo voelde het nog als vakantie. Geen haast.

Uiteindelijk via Harderwijk weer de polder in. Daar het fenomeen van de invloed van het water meegemaakt. Tegen aan de ene kant, en mee aan de andere.

Zo werd het een mooie ronde, met extra kleur op de benen en armen er bij. Voelde dat het een stukje eenvoudiger is om te blijven duwen als je een tijdje hebt moeten duwen om vooruit te blijven gaan. Met al dat klimmen was ik anders achteruit gerold of omgevallen. Nu ging ik daardoor lekker vooruit. Zonder dat het al te zwaar aanvoelde.

Trainen helpt, het blijkt maar weer.

Om discussies en moeilijke gesprekken te voorkomen: inderdaad deze laatste week was niet te best voor de conditie opbouw. Helemaal heb ik niet stil gezeten; veel gelopen, zeker voor mijn doen, en ook nog dagelijks baantjes gezwommen. Over het laatste: ik zwem met iets dat schoolslag heeft, zoals me dat ooit bij zwemlessen is geleerd. In het zwembad werd ik aan alle kanten voorbij gezwommen, maar mijn iWatch vond het inspanning genoeg om het toch echt als beweging te kwalificeren. Mooi meegenomen dus.

De witte dame is inmiddels al weer in haar reistas gepakt voor de reis terug naar het vlakke land. De hoop is op een zonnig weekend, zodat de fiets benen ook weer getraind kunnen worden. Fietsen blijft het toch wel voor mij. Dit jaar zie ik inmiddels als de voorbereiding voor komend jaar. Tijd om de doelen van dit jaar maar eens aan te passen aan realistischere voor nu.

Eenkennig, zo mag je me noemen. De fiets, de fiets en anders niets. Een beetje zoals Joop Zoetemelk die ooit eens mee deed aan een programma waar sporters het tegen elkaar opnamen en hij zich nog geen keer op kon drukken en bij het vasthouden van een touw er al uitviel (overdrijvingen van de schrijver). De afgelopen dagen ben ik buiten wat ik “echt” leuk vind en een beetje kan gestapt, de locatie is wat lastig om vandaan te fietsen, maar biedt een prachtig uitzicht, en ervaar ik nu dat een lichaam meer spieren en pezen heeft dan die ik anders geregeld gebruik.

We, E stapte er een stuk lustiger op los, begonnen met een wandeling naar een berghut. Er moet wel een wortel zijn wil ik gaan lopen. Een wortel in de vorm van een stukje Apfelstrudel. Als iemand gaat fietsen zeg ik altijd: doe rustig aan, overdrijf niet, heb als je terugkomt nog zin om weer te gaan en bouw op. De lezer snapt het, wij liepen berg op, over los liggend grind, waar het voor mij soms bij iedere stap de vraag was of ik niet net zo hard naar beneden zou rollen (iets overdrijvingen van de schrijver).

Prachtig. Af en toe droomde ik wat weg naar MTBs of Gravelfietsen, maar de weg was mooi en zeker leuker dan de industrieterreinen waar mijn fiets ritten soms over of langs gaan en die ik dan al leuk vind.

De Strudel deed goed. Een plek als van Heidi en Peter op de Alm

Daarna toch maar weer naar beneden. De wil wilde nog wel een stukje verder. Het verstand, in de vorm van E, besloot wat beter was.

Nog doller werd het daarna. Bij ons verblijf is een zogenaamde Infiniti pool. Een zwembad van 18 meter met zout water, goed verwarmd, waar je prima op en neer kunt zwemmen. Zo gezegd zo gedaan. Mijn iWatch blij dat ik weer eens een andere bezigheid deed. Telde keurig mijn baantjes.

Het laatste beviel zo goed dat ik het de volgende ochtend voor het ontbijt nog maar eens deed. Als beperkte schoolslagzwemmer met ik wel dat de bewegingen niet gewoon zijn voor me. Een vriendelijke manier om te zeggen dat er wel wat pijntjes zijn.

Wel goed om het lichaam zo eens wat anders mee te laten maken.

Het is me wat. Je loopt tegen de 80. Je besluit na jaren een koffietentje gerund te hebben nu echt met pensioen te gaan. Dan heb je tijd om je elektrische racefiets de rondjes te laten rijden die je vroeger nog puur met eigen been kracht maakte te gaan maken. De fietsen zijn nu zo goed geworden dat je, je daarmee ook wielrenner voelt.

Maar dan krijg je een weinig voorkomende ziekte. Je lichaam zet eiwitten verkeerd om en die zetten zich o.a. vast in je hart (dit is mijn simpele vertaling van iets dat heel veel ingewikkelder is).

Daar gaan je plannen. Daar gaat het gevoel van wielrenner zijn. Daar gaat de fiets. Je hobbelt wat heen en weer en met wat Italiaans drama er bij wordt het allemaal niet beter. De moed zakt je in de schoenen en wielerschoentjes zijn het ook al niet meer.

Uit balorigheid koop je een Porsche ter vervanging van je LandRover. De oude klassieke Fiat (zie foto) gaat in de verkoop.

Gelukkig heb je een zoon met overtuigingskracht en het besef dat een fietser niet zonder fiets kan. Dat weet hij zelf net zo goed. Hij struint de Canyon site af en ziet een elektrische fiets met lage instap. Kan 25 km/u en heeft een ongeveer 60 km. Ideaal.

Je probeert hem voorzichtig uit. Bijna 20 kilometer in totaal.

Bij terugkeer glinsteren je ogen. De dag er na vertel je er nog net zo enthousiast over. De enige droevenis zit in het verbod om hem op te voeren. Maar met al die bloed verdunners is vakken helemaal geen optie. Het is geen racefiets, maar nog wel een fiets. Je hebt de wind weer gevoeld. Ziet wat meer. Voelt je in ieder geval weer fietser.

Een fietser kan niet zonder zijn fiets, als zijn hart er van vol is. Beter dan vol met onafgebroken eiwitten.