Het roze is weer de kleur van mijn keuze in mei. De Giro d’Italia is weer gestart. Ik had het voornemen om nog niet in de eerste dagen op mijn best te zijn. Pieken op een later moment.
Het is niet gelukt. Ik ben meegenomen in alles dat de Giro is. Zit te roepen naar het scherm. Geniet van de dorpjes die in het roze gehuld zijn. Voel een snellere hartslag als ik het Italiaanse commentaar hoor op de streep.
De eerste dagen boden ook wat ik er van hoopte. Toch nog een beetje spanning, maar met een sterk rijdende Pogacar.
Mijn roze keuze dit weekend
Voor de liefhebbers: de val van Pogacar kwam natuurlijk door de hookless velgen waar hij mee rijdt. Band blijft dan helemaal niet zitten als je lek rijdt en de band loopt van de velg. Enve en Zipp zijn er grote voorstanders van. Bredere velgen. Lichter. Goedkoper te maken. maar met een paar nadelen.
Met mijn eigen vorm ben ik wel aan een rustig begin. Dit hele weekend stond ik stil. Ging even niet. Maar hopelijk gaat Italië beterschap brengen. Ik heb er wel weer zin in, maar heb het idee dat ik in gedachten beter ben dan dat ik ben en de wildste rondjes aan het fietsen ben. Als dat maar goed gaat.
Meteen kleine 6.000 kilometer op de teller verlangde de Dame naar een bezoekje aan de Spa van Kaptein Tweewielers in Amsterdam. Niets alleen zoals ik haar vertroetel met de fiets verzorgingsproducten van Silca, maar met echt aandacht.
Het was ook nodig, want de headset lagers hadden een probleem. Niet zomaar een probleem, maar een echt probleem. De lagers liepen niet goed meer en er liep tijdens de regenbuien van de Ronde van Noord Holland zelfs hele stromen roest water uit. Verschrikkelijk om te zien en ook voor de lak.
Natuurlijk ging ik voor het beste dat er te vinden is op dit vlak en daarom liet ik de onderhoudsvrije Ceramicspeed SLT lagers monteren. Beter wordt het niet en ik had meteen mijn zin moeten doorzetten toen ik de fiets kocht. Mijn ervaring met deze lagers op de SL7 zijn perfect en eigenlijk zou dit standaard moeten zijn bij geïntegreerde kabels. Voorkomt veel ellende als je door alle seizoenen heen fietst.
Maar de dame had meer liefde nodig. Trapaslagers, checken van de remmen, nieuwe sloffen, 28mm brede die 29 meten op de Roval Rapid velgen, wiellagers controle, een nieuw stuurlint om het af te maken.
Maar nu staat ze weer te glimmen en te pronken. Klaar om binnenkort de Italiaanse wegen weer te gaan berijden.
Overal heb ik mijn spionnen en correspondenten zitten. Bij de start van de Vuelta Espana Feminina, de vrouwen Vuelta, is Wolfgang aanwezig. Kreeg deze foto doorgestuurd.
Wolfgang weet waar mijn fietsers hart sneller gaat kloppen. ‘s works fietsen. Met het opvallende achterwiel van Roval.
De oplettende kijker ziet nog iets heel bijzonders, de OSPW systeem aan de achterderailleur. De aerodynamische versie van Ceramicspeed. Verder ook dat ze met pedalen rijden van Garmin als Powermeter. Zie je in het mannen peloton niet zo snel.
Ik ben er (bijna) zeker van dat dit de fietsen zijn van het AG Insurance team. Eenvoudig gezegd de vrouwelijke tegenhanger van Soudal Quickstep.
Met het sleutelbeen van Wout van Aert, of waren het z’n ribben, lijkt het weer goed te gaan. Hij fiets in Antwerpen al weer rond met een Te Koop / Verkocht bord onder zijn arm.
Zo gaf de correspondent die Koningsdag als Amsterdams centrumbewoner ontvluchtte afgelopen zaterdag aan me door.
“Het kan verkeren” en “Gij zegt het” om favoriete citaten aan te halen.
Ik ben geconserveerd op een drie dagen weekend. Als het beperkt wordt tot twee dagen dan ben ik een beetje van slag. Maar de klanten gaan uiteraard voor en zo zat ik zaterdag alleen een uur op de Kickr. Moeizaam trappen door Wattopia. Een bewuste keuze. Er kwamen te veel oranje wolken bij de weersverwachters over het scherm. Daarbij had ik al een kop koffie omgegooid, vers uit het apparaat, en zo leek het niet de beste dag te worden.
Zondag ging op herhaling. Niet te stoppen om naar buiten te gaan. Zelfs de windkracht 5 niet.
Join had weer 4 uur bedacht en die moest er ook komen. Zo reed ik mijn ronde en plakte er nog lusjes aan vast om de tijd vol te maken. Aan het einde zelfs nog rond het huizenblok. Beetje triest, maar wel heel Boogerd.
In de vier uur zaten twee blokken van 20 minuten door rijden. Stevige kost en niet helemaal gehaald. Ook wel lastig als je niet op rustige doorgaande wegen rijdt.
Wel weer heerlijk om buiten te rijden. Toch wel het liefste dat ik doe. Tijd gaat een stuk sneller voorbij. Ook al blijft het na uur drie wel doorzetten. Maar dat is ook juist het fietsen. De doorzetter in jezelf zoeken en vinden.
Er zijn van die klassiekers. Zeker in mijn beleving. Ritten met speciale herinneringen. Ritten die passen in het seizoen. Die ook al jaren georganiseerd worden.
Inderdaad daar hoort bij mij de Ronde van Noord Holland bij. Gereden in goed gezelschap. Afgeraffeld in zelfs nog beter. Top 10 een jaar met René. Laag vliegen en leeg gaan.
Twee jaar geleden reed ik mijn laatste. Met de nieuwe Shimano Dura Ace 12 speed groep. Starten vanuit mijn ouderlijk huis in Castricum. Niet officieel, maar heel goed verzorgd.
Ik twijfelde dit jaar of ik mee zou rijden. Tot op het laatste moment. Een stap van 4 naar 6 uur is een flinke. Van ongeveer 110 naar 160 ook. Het alleen rijden ben ik wel gewend. Maar het weer zou ook nog eens uitdagend zijn. Zo twijfelde ik verder.
Maar toen overwon het waarom ook niet. Wind uit het Noorden dus vooral het eerste deel wind tegen. Alleen pad, dus de enige die ik moest overwinnen was ikzelf.
Vroeg vertrekken, en mijn ouders pasten er hun ochtend ritueel op aan.
Ongeveer 7 uur ging ik op pad. Dik ingepakt. Zelfs overschoenen aan, mutsje op en handschoenen aan.
Op naar Alkmaar, waar ik hoopte een groepje tegen te komen om mee op te trekken. Bij Limmen, maximaal 5 kilometer onderweg kreeg ik de eerste stortbui over me heen. Iets tussen regen en hagel in. Een voorteken voor de rest van de dag. Afwisseling tussen buien waar je echt nat van werd en droge periodes.
Alkmaar. Niemand te zien. Door dan maar. Pak wind tegen naar Petten. Een uitdaging. Verder noordelijk dan vorige keer. Af en toe miste ik een pijl, omdat ik op mijn Wahoo een oude route had staan.
Kolhorn. De rustplaats werd nog opgebouwd, maar stempelen deed ik toch niet en rusten al helemaal niet.
Naar Medemblik toch weer de weg met het vreselijk slecht lopende asfalt. Loopt voor geen meter.
De wind stond wel een heel stuk gunstiger hier.
Wervershoof en door naar Hoorn. Daar reden wat andere fietsers. 110 tot rijders vanuit Alkmaar. Die stempelden. Ik ging door. Groepje? Reden niet lekker. Geen veilig gevoel. Beter om alleen te rijden. Zo ging ik door. Paar fietsers aan mijn wiel. Ik haal fietser na fietser in. Vooral tweetallen valt me op.
Bij Purmerend rijd ik lek. De dichtgeklapt doet haar werk. Band oppompen met het minipompje en eindelijk de hoognodige pitstop. Als je moet vanaf Alkmaar, maar geen geschikte plek kunt vinden een verademing.
In Purmerend is een rustpunt waar ik mijn band beter op kan laten pompen. Zo kan ik weer verder en hoef ik niet met binnenbandjes te klieren.
Bij het wegrijden nog maar eens een stortbui.
Ik had gedacht nu helemaal leeg te zijn, maar dat valt goed mee. Het trainen werkt dan toch. Op weg naar de Zaanse Schans geef ik er nog eens een flinke ruk aan en trap stevig door. Voelt nog best goed.
Daarna slingeren door de polder. Ik rijd me vast in een groepje. Haal ze in waar het kan, maar rijd dan ergens fout. Had over moeten steken. Omdraaien en terug en weer bij dat groepje. Dan maar een stukje meerijden, maar het voelt wel heel makkelijk tussen de wielen. Gelukkig stoppen zij in Heemskerk bij de stempelplaats en kan ik alleen verder. De laatste paar kilometers. Tegen de wind in. Nog een laatste keer alles geven.
Een stevig rit. Een 8 op de schaal van Join. Zeker 95% solo. Omstandigheden zoals ik de nooit eerder heb gehad bij deze ronde.
Perfecte verzorging bij mijn ouders. Zo begint het herstel meteen.
Dat het zwaar was blijkt wel dat ik net zoveel KJ’s heb gebruikt als 2 jaar geleden en bij 3 kilometer p/u langzaam was en 10 watt minder heb gebruikt. Het was dus zwaar. Dat voel ik bij het typen vandaag ook nog.
Staat mooi weer op de teller. Met de motivatie zit het goed. Maar van herstel word je beter, dus daar investeer ik vandaag maar in. Op naar Luik Bastenaken Luik.
Vrijdag vergeet ik maar snel. Niet mijn dag. Kon me niet tot het zadel zetten en toen in besloot naar de Specialized Pop up store te gaan was die niet open en bij die MAAP LAB store zagen ze me niet staan.
Gelukkig was er de zaterdag. E sloeg voor eens zelf te rijden; maar ik ik koos wat ruimer voor Join. Een lange duurtraining met aan het einde VO2 Max intervallen. Dus als je al moe bent nog eens diep gaan.
Zware kost, maar eens een hele andere manier van het prikkelen van je lichaam.
Zondag. Nog een rit van 4 uur op het programma. Weer een duurtraining maar nu met drie keer 10 minuten kracht. Tegen de wind in op een zwaar verzet en trappen maar met ongeveer 60 omwentelingen. Terug met wind mee en nog een keer en nog een keer. Zou ik anders echt nooit gedaan hebben, maar nu wel. Word ik vast sterker van en anders heb ik er in ieder geval pijn aan mijn benen aan over gehouden. Ook lastig dat ik toen nog 1,5 uur door mocht. Wat me op blijft vallen is dat als je op vermogen rijdt het soms rustiger tegen de wind in gaat en harder met wind mee. Tenminste als ik me aan aan de opgedragen wattages weet te houden.
Om aan de vier uur te komen moest ik nog een Boogerdje doen en een rondje om het huis heen rijden.
Kijkend naar de Dames koers van de Amstelgold race kregen we weer een wijze levensles. Denk nooit dat je er al bent, maar rijd door tornde finishlijn en begin dan pas met je feestje. Inderdaad: wielrennen is als het leven zelf.
Vrijdag moest ik er wel even op wachten en plande ik mijn dag helemaal anders dan normaal. Het liefste rijd ik ‘s ochtends vroeg weg, maar dat was deze vrijdag niet de beste keuze. ‘s Middags ging namelijk de zon schijnen. Dus daar liep ik dan met min. Ziel onder de arm de dag af te wachten. Ging zelfs zo ver dat ik de lege flessen ging weggooien.
Maar ‘s middags kon ik dan eindelijk de deur uit. Drie uur werd er van me verwacht met daar 10 40×20 (40 seconden hard en 20 rustig) en 4 x 10 minuten tempo. Een flinke opgave. Zeker als er door de polder ook nog eens een stevige windkracht 5+ waait.
De sprintjes deed ik met zijwind en de tempo blokken tegen de wind in. Meer wattage trappen dan echt snel gaan. Betekende trouwens ook dat het met wind mee rustig aan ging, omdat ik dan maar weinig watt mocht trappen.
Het blijft toch echt heel anders dat trainen in plaats van een leuk rondje fietsen. Zo koos ik er weer voor om in de polder te blijven en de vrije wegen op te zoeken. Geen beschutting, maar ook geen verkeer.
Zaterdag. Heel bijzonder. Een VO2 Max training. Dat na de toch wel zware vrijdag. 4 uur in totaal met daar opbouwende VO2 Max blokken. Dat was 1 minuut ver boven omslag, 1 minuut rust, 2 minuten iets minder ver boven omslag 2 minuten rust en zo tot dat de 5 minuten volgemaakt waren. Dat geheel moest 2 keer met tussen deze blokken een uur rustig aan. Met een duur blok er voor en er na maakte ik de 4 uur vol. Dat niet alleen maar ook weer een 100+. Niet er op gereden, maar ontstaan.
Dat alles deed ik voor het eerst op de nieuwe schoentjes buiten en ook nog eens in korte broek!
Het opstropen van de mouwen van mijn jasje zorgde er, had het eerst niet zo door, voor wat vervelden tintelingen in mijn armen. Vast iets met afknellen….
In de middag stond, terwijl er over rozen, trouwende neven , vakanties ijs en vis gebabbeld werd, natuurlijk Parijs Roubaix voor de vrouwen aan. Ook al won Vos dan niet, het was toch wel een mooie koers.
Zondag kreeg ik vrij van Join. Ik twijfelde eerst of het nodig was, maar tijdens een rustig rondje, kwam ik er achter dat het best wel zo was. Het herstel was er niet helemaal. “Van rust wordt je beter” zegt Join dan. Alleen niet alleen maar van rust.
Kon wel rustig aan in de korte broek gereden worden en zelfs de armstukken konden nog naar beneden. Een cadeautje zo’n weekend.
De rest van de dag was er voor Parijs Roubaix, of beter voor Mathieu van der Poel en de tweeling Van Dijk. Die Van der Poel is er één die we misschien nooit meer gaan meemaken. Wat een klasse spat er van het scherm af als hij aanzet. Stiekem spelen fietsers geen Tour de France-je meer, maar Mathieutje. Of moet ik voor mezelf spreken.
Paaszaterdag. Er staat 4 uur op de planning. Het weer is nog niet best als ik wil vertrekken. Ik trek een Gabba over mijn shirt aan. Het waterafstotende shirt.
Ik stippel een ronde uit die rond de 4 uur zal duren. Door de polder. Er staan namelijk ook nog eens twee blokken van 20 minuten tempo op het programma.
Ook vandaag valt het meest er naast, maar alles dat er naast op de grond gevallen is spat net zo leuk weer op. Ik fiets en het bevalt me eigenlijk wel. Luister de broodnodige podcasts over de Ronde van Vlaanderen. Het lijkt de hoogmis te zijn van de Heilige Week.
Ik rijd mijn eerst blok. Duwen. Pittige kost. Kom uit bij de weg die naar Elburg gaat. Opgebroken. Maar een beetje crosser kan verder. Ik kan het, maar mijn band niet. De melk spuit er uit. Het gat te groot om te dichten. Balen.
Ik plug de band, maar zonder succes. Echt te groot dat gat. Een tweede plug durf ik niet aan, ik schakel de hulptroepen in. Wandelen en daarna koffie in de ploegleidersauto.
Balen, maar toch tevreden. Een dubbel gevoel. Een kleine 2 uur.
Paaszondag, de dag van de Ronde, maar ik maak eerst mijn eigen ronde. Weer 4 uur op het programma. Ik kies er voor om nog een keer de zelfde ronde te rijden, ben wel zo voorzichtig om af te stappen bij de opgebroken weg en mijn fiets te dragen. Doen crossers ook wel eens.
Vandaag trap ik meer in de boter. Het loopt. Blik op de toegestane vermogens. Ik zie steeds meer het langdurige effect. Opbouwen en doorbouwen.
Leuke ronde. Open velden, bos, dijk en een lange kasseien strook. Nog beter, terwijl het regent aan het begin en ik zelfs vertrek met een regenbody aan, kan deze halverwege los en naar het einde toe zelfs uit. Het voelt warm. De lente klopt aan de deur (ook als stort regent het later in de middag terwijl ik koers lig te kijken).
Ik ben die blije fietser op 1e Paasdag. Uitgebreid ontbijten, zelf fietsen en dan koers kijken. Wat wil je nog meer? Dat Van der Poel wint? Krijg ik er ook nog eens bij.
Nu nog een blik op de Vrouwenkoers. Ook hier Nederlanders die zich laten zien. Is het zo’n dag?
Mijn WhatsApp ontvangt een bericht op donderdag. Een enthousiasteling die wel vaker zo aardig is om me dingetjes toe te sturen komt met een pas tip van de site van de fiets kledingwinkel Maats.
De derde tip is het helemaal volgens hem.
Ik gok op het derde “x”.
Bij Maats staan ze trouwens niet stil. Afgelopen woensdagavond hadden ze een avond rit samen met PAS Normal Studio’s. Op donderdagochtend kwam ik de bus tegen op weg naar kantoor.
Ik moest natuurlijk even stoppen om een foto te maken. Enthousiast? GePASsioneerd? Ziekelijke fan? Maak zelf je keuze maar.
Cyclemania-c4 