Je zult maar getrouwd zijn met een rennersvrouw die weet waar het rennershart sneller van gaat kloppen. Misschien niet ieders, maar zeker dat van deze.
Play Mobil is weer met een wielrenner gekomen. Een hipster dit keer. Er heeft een renner voor model gestaan die altijd met beenstukken rijdt.
De tekst op zijn pet is het helemaal voor mij:
“Look Pro, Go Slow”
In Amsterdam is op het Rokin in de winkel van Adyen een pop-up store te vinden. Een mooie. Voor wie het niet weet, Adyen is een bekende betalingsoplossingen aanbieder en een partij die al jaren met Specialized samen werkt. Dat de pop-up store dan ook van Specialized is moet niet vreemd gevonden worden.
Specialized doet dat vaker, een pop-up store in het centrum van een stad neerzetten. Ik had een aantal jaren geleden het geluk om voor EY vaak naar Düsseldorf te gaan voor een opdracht. Het jaar dat daar de Tour de France start was. Toen was daar de store en heb ik een leuk gesprek gehad met de Nederlandse afvaardiging.
Nu zal Specialized hier met thema’s aandacht hebben voor hun producten en voor alles dat er staat te gebeuren in de komende maanden. Denk nu aan de klassiekers met S-works en later in het jaar met de Tour de France, waarbij de vrouwen starten in Nederland en de Olympische spelen.
Ik zie me nog wel op het Rokin belanden in de komende periode.
Ik sloot mijn donderdag niet zo lekker af. Stond er een griepje voor de deur of was het een hooikoorts reactie. Misschien alles bij elkaar en daarbij tijd om wat rust te pakken. De rust duurde maar even, want de vrijdag stond voor de deur. Voor Join zijn vrijdagen bij mij vooral om me heel erg diep te laten gaan. De VO2 Max dag. Geen gelummel maar knallen.
Ook op deze vrijdag was het zo ver. 5 x 4 minuten gaan in het midden van een training van in totaal 3 uur.
Als ik het alleen al typ vind ik het nog zwaar.
Want zwaar werd het zeker.
Ik fietste weer de polder in op zoek naar een stevig stuk tegen wind. Dat was niet lang zoeken, want wind stond er zeker.
Op een neer. De benen hadden het zwaar en de longblaasjes brandden. Dat is VO2 Max. Leuk? Dat is de vraag. Voldoening? Dat brengt het bij mij zeker. Had het op de weg terug weer lastig om het tempo er in te houden. Van Join toch weer een 7,7 als rapport cijfer en de wetenschap dat er voor zaterdag 4 uur op het programma staan.
Zaterdag wilde ik naar buiten. Kon ook wel. Er stond veel wind. Er viel wat neerslag. De neerslag was hagel. Er stonden 4 uur op de planning, met daarin ook nog eens 3 keer 10 minuten tempo blokken die op kracht gereden moesten worden.
Een feestje dus.
Slingers in mijn achterzak en ik ging er voor. Niet de luwte opgezocht maar tegen de wind in over de dijk. Stapvoets. Ingehouden door de aangegeven vermogens.
Zwoegen. Misschien is dat een betere omschrijving. Zwaar was het.
Voor de blokjes koos ik vooral het Amsterdam Rijnkanaal. Rechttoe, rechtaan. Door duwen ten de wind in.
Terug de wind heel veel gunstiger, maar de jus was wel wat uit de benen. Langzaam maar zeker koste het meer moeite. Maar dat koste het anderen ook. De enige die ik voorbij reed, verder kwam ik niemand tegen die mijn kant op reed, op een stuk zijwind en ik ook nog eens de ruimte gaf om uit de wind te rijden, ging niet mee. Jammer.
Zo werd het een zware dag. Solo mijn 4 uur afgewerkt. Mooi was het. Trainingseffect vast en zeker ook.
Join paste mijn schema aan. Er werd spierpijn verwacht en daarom werd de zondag vrijgegeven. Maar dat was zonder mij gerekend. Ik pak de zelf een rustige duurtraining in. Het weer was nog slechter, dus het werd 1,5 uur in Zwift, turend naar de toegestane vermogens en de start van Gent Wevelgem. Eenvoudig was het niet, maar de Nimble’s kregen nog een mooie test periode.
Join 13,4
Strava 49
De hele week kijk ik met jaloerse blikken naar buiten. Lente weer. Zou toch heerlijk moeten zijn om nu buiten een rondje te kunnen fietsen. Helaas had ik die mogelijkheid niet en was het weer zo’n week die op de Zuid As doorgebracht werd. Meer uren daar dan thuis.
Nu is het vrijdag en is het weer niet zoals het geweest is. Het regent en waar ik op donderdag nog stoer zei dat ik mijn regenjasje ging testen, kon ik het nu niet opbrengen. Kon bijna het fietsen helemaal niet opbrengen. Maar Join had een stevig training gepland. Niet gaan rijden zou achteruitgaan betekenen. Daarom voor Zwift gekozen en daar mijn programma gestart. Oplopende sprints. Op beentempo sprints maken van 6, 12, 20 en 30 seconden met rust er tussen.
Zo werkte ik aan mijn programma. Pittige versnellingen. Maar toen ik verschillende fouten begon te maken in Zwift, keren terwijl ik dat niet wilde en meer van dat, besloot ik te stoppen. Mooi geweest. Het moet wel een beetje leuk blijven.
Maar er was nog een reden om te gaan fietsen. Die stond al een tijdje op het programma. Mijn verjaardagscadeau moest getest worden. En wat voor cadeau!
De fietsschoen der fietsschoenen van dit moment. Toch zeker als je de profs mag geloven. Het hele Team Visma Lease a Bike rijdt er mee en er zijn er ook nog een aantal die er zelf voor kiezen.
Italiaans handwerk. Niet voor iedereen. Misschien daarom ook een reden om er voor te kiezen.
Eerste ervaring is goed. Stijf. Zoals je wil dat fietsschoenen zijn. Ze moeten kracht op de pedalen overbrengen.
Hele strakke zool. Dun. Maar in de tijd dat ik fietste gaven ze geen krimp en geen probleem.
Voor mij is het goud op de schoen erg gewaagd, maar het heeft wel wat.
Ik ben benieuwd naar de buiten ervaring. Maar ik wil ze nog een beetje bewaren tot dat het echt mooi weer is.
Zal wel heel witte sokken er bij moeten dragen. Heel wit zijn die, die ik vandaag droeg namelijk niet meer.
Maar een jaloers makend paar schoenen is het zeker.
Weekend voor de deur en de trainingsdagen ook. Niets gelummel, gaan. Drie dagen overgeven aan Join. Op woensdag had ik gekeken naar de Join Webcast over training. Frequency first, was het thema. Ik nam een aantal punten mee uit deze webcast (ook al had ik een deel eerder gehoord).
Training is opgebouwd uit drie onderdelen. Als je ze in een piramide zet met onderaan het belangrijkste deel dan is de opbouw: frequentie, duur, inspanning. Eerst de frequentie goed hebben, dan aan de duur denken en dan volgt de inspanning.
Verder leuk om te weten is dat er gemiddeld 3 tot 4 keer per week getraind wordt en dat de gemiddelde Join score rond de 18 – 19 ligt. Dat is beide een stuk lager dan ik dacht dat het zou zijn, en zet me meer in perspectief.
Vrijdag stond in het teken van een duur rit gecombineerd met 2 x 5 40/20. Zwaar. Vermoeiend. Zwaar vermoeiend.
Terwijl ik dacht dat, dat zou betekenen dat ik het zaterdag het vast iets rustiger aan moest doen viel dat alles mee. Of ben ik eerlijker als schrijf “tegen”. Nog een keer een goede 3 uur met daarin 4 x 12 minuten op tempo rijden. Dat is hijgen en zweten en de rest is opletten niet te gek te doen. Voor de zondag zou dan alleen maar een duurtraining staan met daarbij ook nog een flink stuk in de herstel zone. Ik kon er dus wel tegenaan gaan.
Onze polder is klaar voor het voorjaar. De kersenbloesem staat vol in bloei. De ooievaars zijn allemaal weer terug en bevolken de elektriciteitsmast en stappen rond in het gras. Het zelfde voorjaar dat sommige fietsers lokt in korte broeken. Zotten zijn het.
Bijna thuis besluit ik bij onze lokale kleine bakker te stoppen en brood te halen. Lekker voor bij de lunch. Steun de lokale middenstand.
Terwijl ik de middag schreeuwend voor de TV zit en naar Milaan – Sanremo kijk, rijden mijn oude The Wave fietsmaten, de 4 R-en Ron H, Ron V, Robbert en René, een ronde. De Whatsapp lezend een groot succes en voor herhaling vatbaar. Middagrijders….
Terwijl ik mijn trainingsresultaten upload zie ik Join weer iets doen wat ik niet had verwacht. Dat is het aardige van een actief trainingsschema. Mijn training wordt een tikkeltje pittiger. Nog steeds 3,5 uur, maar nu helemaal in het duurtempo met daarin dan nog eens 30 minuten tempo. Het blijven trappen blijft de uitdaging. Druk blijven uitoefenen. Niet freewheelen.
Ik stippelde een ronde uit die rond de 100 kilometer uit zou komen. Een ronde met herinneringen, omdat we die een aantal jaren geleden in de voorbereiding op een tocht later in het jaar met Arjan hebben gereden.
De polder is droog. De polder is eerst nog vrij fris. De polder is uiteraard winderig. De polder is vooral rustig en ideaal om je kilometers zonder gekkigheid in te maken.
Ik trap en trap. Trap nog wat meer. Drink en eet. Doe wat me gevraagd wordt. Krijg er een 7,7 als rapportcijfer voor en kom ook nog eens boven de 100 uit.
Dat ik vanochtend in het groen vertrok was blijkbaar onbewust het enige juiste dat ik kon doen.
Het is St Patrick’s day. De Ieren klinken er een, groen, glas bier op en wat ik begreep: eten chocolade. Onze buurman heeft de Ierse vlag in top.
Wat heeft dit weekend als resultaat?
Join 13,5
Strava 49
De titel is het positieve geluid. Ik had ook kunnen kiezen voor:
– oh jongens wat een wind
– in de ochtend is het nog wat fris
– drie op een rij
– ik reed me helemaal naar de vaantjes
Of iets in die trant.
Maar daar heb ik geen zin in.
Vrijdag was het weer VO2 Max training. De titel die aan de dag werd gegeven was: afbouwende VO2 Max intervallen.
Leuk verzonnen. Om het iets dragelijker te maken bakte ik is ochtends pannenkoekjes. Het was zoiets van vooraangekondigd afzien. 5, 4, 3, 2, 1 minuten met net zoveel rust tijd er tussen. Terwijl de tijd afnam moest de inspanning toenemen.
Ik koos weer voor een stuk in de polder waar de wind in het nadeel stond en ik dus mij inspanning tegen de wind in kon afleggen. Dat dit daar een goede plek voor is was te zien aan de jongen op een driewieler die daar het het trainen was en een renster van DSM Firmenich Post NL die op haar tijdritfiets daar heen en weer reed.
Ik pufte. Ik steunde. Ik deed wat er van me gevraagd werd.
‘S Middags ging ik nog even bij Kaptein langs om een afspraak te maken voor nieuwe balhoofd lagers. Ik kreeg op mijn donder over mijn manier van de fiets wassen, dat was de enige verklaarbare reden waarom de lagers nu al minder goed draaien. Ik accepteer het maar. Ga nu voor onderhoudsvrije lagers van Ceramicspeed.
Zaterdag iets later op pad. Een duurtraining met een aantal kracht minuten er in gebouwd. Zwaarste versnelling en met 60 omwentelingen per minuut tegen de wind in, terwijl je, je bovenlichaam stil houdt. Na de training van gisteren kwamen er 10 minuten extra bij volgens het plan. Ik maakte een extra lusje om de tijd vol te maken.
De rest van de dag keek ik met verbazing naar Vingegaard. Wat een klasse.
Zondag. Weer aardig weer. Weer veel wind. Nog iets meer leek het wel. Op de planning zogenaamde duurintervallen van 8 minuten elk. Ze kwamen als geroepen, omdat ik anders niet tegen de wind inkwam.
Mijn lusje werd iets te lang. Iets meer dan de 2,5 uur die gepland waren. Ik haalde nog net een voldoende volgens Join.
Best pittig zo naar het einde toe.
In de middag was het juichen voor Jörgensen. De Amerikaan, met de Scandinavische naam, die in Frankrijk (Nice) woont en voor een Nederlandse ploeg rijdt. Eclectisch is hiervoor geloof ik het woord.
Nog eens over het trainen. Ik verdedig me niet, ook al had ik vorige week het idee dat ik dat aan het doen was. Nergens voor nodig.
Het meest opvallende aan het trainen is dat het meer “constant maar door” is. Niet even hard en dat weer rustig. Vooral door, door, door. Dat is soms minder duwen tegen de wind in of op een brug, maar soms juist ook meer en soms zeker ook een tandje bij schakelen met wind mee om maar het gevraagde vermogen te leveren.
Wat ik vooral prettig vind, zijn de kleine stapjes die je maakt. Blokjes, waardoor de tijd vliegt.
Wat helemaal mooi is, is dat er effect is.
Join 12,6
Strava 45
Fietsen is als het leven. In het leven zijn het vaak de kleine dingen die het hem doen. Op de fiets zijn het soms ook de kleine dingen die het hem doen.
Op het Roval stuur zit een houder voor je fietscomputer.
Leuk.
Nog leuker is het als je via Rhino’s Bikeshop, een pietluttige fietsenmaker in het VK ziet dat er een 3D printer is, Mag Cad Designs, die een hele mooie en lichtere fietscomputer houder maakt. Met er aan vast een mogelijkheid een lampje of camera te monteren.
Ik was meteen om.
Bijna dan.
Leegde mijn portemonnee. Nam een lening. Verhypothekeerde het huis. Bestelde het. Betaalde nog iets extra aan de douane. Ontving het en was blij met wat ik aantrof.
Nu was het dan eindelijk zo ver dat ik hem monteerde. Nog blijer. Zo hoort een houder te zijn wat mij betreft. Zeker als je een Wahoo Element gebruikt.
Ze maken ze trouwens ook voor andere merken.
Er is hier wat dichterlijke vrijheid en overdrijving door de schrijver gebruikt. Maar als je speciaal wil zijn, moet je er soms iets voor over hebben.
Als je eenmaal begint met het rijden op tubeless banden, dan krijg je te maken met nieuwe uitdagingen. Één daarvan is het moment dat een gat te groot is in de band om gedicht te worden door de dichtmelk in de band.
Dan kun je er een rommelige boel van maken en een binnenband proberen er in te leggen, met het risico dat het gat zo groot is, dat de band er misschien wel doorheen wil piepen, of de echte oplossing voor tubeless banden gaan gebruiken.
Dat is een plug in het gat plaatsen en zo de band weer dicht maken. Misschien kent de lezer het van de auto band. Werkt het zelfde bij de fietsband.
De beste keuze schijnt de Dynaplug te zijn.
Hopelijk ga ik hem zo min mogelijk gebruiken.
Weer drie dag een trainingsprogramma volgen. Dat was het voornemen.
Vrijdag werd een beetje gestuurd door de plannen die ik voor de rest van de dag had. Van de IKEA, nieuwe lenzen ophalen, IKEA pakket afgeven en een managers team etentje. Maar zonder trainen had ik het een verloren dag gevonden en dus klom ik op de Kickr en werkte ik mijn programma af in Zwift, weer een VO2 Max training, maar in een andere versie dan een week eerder, slopend was het wel en dat is 2 uur op de Kickr eigenlijk altijd.
De lenzen zijn broodnodig om alles te zien als ik buiten rijd en hoe meer ik buiten rijd hoe meer ik er nodig heb. Goed dat ik ze weer genoeg heb om een tijdje vooruit te kunnen. Benieuwd of ik er iets beter mijn Wahoo Element mee kan lezen, want ook al zijn ze vario, ze kijken beter veraf.
Zaterdag. Ik ging het nieuwtje van Join proberen. Ze zijn het eerste trainingsprogramma dat rechtstreeks uploaden naar Wahoo mogelijk maakt. Nu kan ik dus eenvoudig zien wat het schema van me verwacht terwijl ik aan het fietsen ben. Heel handig, ook al zul je soms niet meteen kunnen doen wat het programma,ma wil en dan gooi je alles door elkaar en werkt het eigenlijk helemaal niet.
Maar op deze zaterdag deed ik wat de professor al eens eerder gezegd heeft. Wie houdt je tegen om je route aan te passen aan je schema en waarom rijd je niet een passende weg heen en weer om je oefeningen te doen. Zo koos ik mijn weg in de polder uit. Wind tegen om mijn 8 minuten tempo te rijden en dan weer 8 minuten rustig terug. Zwaar, maar effectief.
Het scherm dat gebruikt wordt voor de trainingen is voor sommigen misschien heel opvallend. Het scherm wordt zo neergezet door het programma. Helemaal onderin zie je wat er verwacht wordt in een diagram. Hier overheen wordt ook afgeteld als je interval bijna afloopt en de nieuwe begint. Daar boven links de tijd van de interval en rechts het aantal. Links daarboven de omwentelingen die je maakt en rechts de huidige hartslag. Links daarboven de bandbreedte van de wattage tijdens de interval en rechts de wattage per 3 seconde.
Wat valt de gemiddelde fietser op? Tijd? Of nog veel meer: snelheid.
Begrijpelijk. De gemiddelde fietser wil een bepaalde snelheid halen. Nog liever gemiddeld.
Als je traint weet je dat snelheid en zeker de gemiddelde het gevolg is van de inspanning die je levert en daarom niet een doel,op zich moet zijn. Daarom heb ik mijn snelheid en het gemiddelde daarvan op dit moment in de koelkast gezet.
Zondag. Afspraak in Castricum. Om tijdig aan te komen vertrek ik vroeg. Om 8 uur rijd ik weg. Ik mag 2,5 uur vanuit schema en dat zou aardig kunnen passen. Ik rijd weer het schema en mag vandaag 4 blokken stevig doorrijden. Het valt me op dat met die blokken de tijd vliegt. Van blok naar blok is steeds kort. Een beetje ban bocht naar bocht als je een beklimming rijdt.
Ik houd de druk op de pedalen en moet me soms wat inhouden om niet te dol te doen.
Een fijne rit. De wind staat gunstig. Vandaag geen geploeter. De lente klopt aan. Ik zie de eersten in korte mouwen en korte broek. Dat is te gek, ook al had ik me nog net iets luchtiger kunnen kleden. Ondanks dat mijn handschoenen dun zijn, had ik ze echt eerder uit moeten trekken.
Het gaat zo vlot dat ik eerder aankom dan E. Kan ik mooi even bijkletsen.
Er zit weer beweging in.
Strava 43. Join 12.
Enige commentaar; ik moet door de week gaan trainen. Het terug laten lopen door de week is te jammer.
Verder bevalt het schema goed. Geeft voldoening om het te bereiken. Ik ken mezelf te goed dat ik anders te veel of te weinig zou doen. Zeker zou ik veel te lang te rustig fietsen, of vooral veel te grijs. Het is nu veel meer zwart, hard, wit, rustig.
Ik kan me verder goed voorstellen dat er fietsers zullen zijn die een schema als dit te beperkend vinden. Je moet verder al zo veel en dan moet je ook nog tijdens te hobby waar je eigenlijk alleen maar moet willen. Ik vertrouw er op dat ik door dit te volgen meer zal weten te bereiken. Daar gaat het om. Ik bouw nu nog op. Komende week staat er al weer meer op het programma.
Want van vogeltjes kijken alleen word je niet beter.
Cyclemania-c4 