Auteur: arnoud3ss

Dit weekend stond bij mij in het teken van trainen. Hey doordeweeks niets doen liet mijn iets uitgebouwde training score weer teruglopen, dus het werd weer opnieuw uitbouwen. Stapje terug, stapje vooruit.

Vrijdag. Ik koos voor de Kickr. Mijn iPhone gaf de training vanuit Join aan en ik reed in het wilde weg door Zwift. Het was best lastig. 2 uur rijden waarbij aan het begin 2 x 2 minuten boven omslag en aan het einde nog een keer hetzelfde, maar dan 1 x 5 minuten. Dat is echt buffelen. De officiële benaming is een VO2 Max training hiervoor. Zo’n inspanning die ik als ik alleen in de rondte rijd nooit haal, maar nu wel moest. Trouw aan het programma.

Heerlijke lunch ter ere van de verjaardag van E in Brink 20 in Laren en daarna nog een bezoekje aan Ride Out. Blitse patta’s, dat lijkt me de meest passende omschrijving, als verjaardags cadeau. Maar dan voor mij. Veel beter dan dit wordt het niet. Genoeg voor een losse post.

Zaterdag. Buiten had gekund, maar ik kon me er niet toe zetten om mijn hele pak aan te trekken. Dus weer op Zwift en weer de Join training zichtbaar op de iPhone. Vandaag weer een duurtraining, maar dan met 5 x 1 minuut kracht en aan het einde 5 x 10 seconden sprints. Allemaal zittend. Ik kan herhalen wat ik over de vrijdag schreef. Voelt goed dat trainen.

Dat ik me keurig aan de training heb gehouden blijkt aan de 9,5 als rapport cijfer.

Zondag. Nu kon het niet anders dan naar buiten gaan. Had er ook wel zin in. Weer trainen en niet zomaar fietsen. Ik koos een ronde slingerend door de polder. Niet te drukke wegen. Hopelijk redelijk schone wegen.

Het was een duurtraining met wisselende inspanning. Rustig in en uitrijden en tussendoor 20 x 2 minuten rond 65% van ftp en 2 minuten rond 75% ftp. Opvallend hoe rustig dat is met wind tegen en hoe hard dat is met wind mee. Ik had er plezier in. De tijd vloog voorbij en het gekozen rondje was er prima voor. Voor trainen is onze polder ideaal. Ik houd me daarbij voor dat hoe meer ik nu train hoeveel leuker het fietsen dan later weer wordt. Want fietsen gaat er zeker nog veel gebeuren.

Volgende gedachte: door de week tijd en energie hebben om op de fiets te stappen.

Vandaag stonden er 4 blokken van 30 minuten duurtraining op het programma, met daarbij wat intensieve duur heet. Helaas komt het met bakken uit de lucht en vind ik buiten fietsen vandaag echt geen optie. Binnen staan de Wahoo en Zwift klaar en heb ik als extra een mentale prikkel er bij. Een rit van 2 uur en dan ook nog eens zonder in een groep of met een pace partner te rijden vind ik best lang, maar dat is het gevolg van trainen volgens plan.

Daar ging ik. Eerste blok rustig. Een bekende komt voorbij. Ron V. Ik houd me aan mijn tempo en moet hem laten passeren. De volgende bekende Yvo v/d P. Ook hem laat ik wegrijden. Ik zet mijn ego aan de kant.

Mijn volgende 30 minuten blok is een stuk intensiever. Rond 75% van Ftp.

Ik zweet. Ik drink. Ik maak mijn 30 minuten vol. Ik heb weinig tot geen gezelschap. Klimmend mag ik niet aanzetten. Schakel ik zelfs terug. Ik probeer in de zones te blijven. Op de achtergrond en saaie podcast.

Ik krijg het warmer en vraag me af wat de Core Body Temperature zou aangeven. Hoe onsmakelijk ook, maar mijn shirt hangt open. Ik probeer wat frisse lucht van de ventilator op te vangen.

Volgende 30 minuten zijn weer met minder wattage.

Ik lurk nog wat aan mijn bidon.

De laatste 30 minuten zijn echt weer rustig. Ik heb gezelschap. Opvallend. Net zo opvallend dat er blijkbaar bij sommige sprints nog fietsers zijn die hier minder snel voorbij komen. Ik snap niet hoe ze dat doen.

De 2 uur zitten er op en het is ook wel mooi geweest. Ik score een 8,5 voor de rit. Een mooi rapport cijfer.

Vandaag verder lekker koers kijken. Er is weer het nodige te zien.

Na de test van gisteren was het vandaag dan tijd om echt te gaan trainen. Toevallig kwamen vanochtend ook de 10 geboden van trainen van Bicycling.nl voorbij. Ik had ze op kunnen schrijven. Er stond bijvoorbeeld tussen: rijd volgens plan, houd je aan het plan, rijd langzaam als het moet en snel als het moet, doe (ook) wat je niet leuk vind, sla een rit over als het echt niet gaat en werk naar een doel. Over dat laatste heb ik het nog wel een keer.

Dus vandaag ging ik doen wat Join me had opgedragen. Dus geen leuke rondjes, geen dag op de fiets, niet rijden naar gevoel, maar: 2 uur met daarin duur blokjes van 4 en 2 minuten en een stuk in en uitrijden. Min inschatting: dat wordt heel langzaam rondrijden.

De meevaller was dat er echt heel weinig wind stond en ik zo zelfs met mijn wattages nog best vlot vooruit ging. Daarbij reed ik nu constant door en niet zoals anders veel meer op en af en hele stukken daarbij “af”. Join was heel tevreden met een score 8,1 voor hoe ik de training had uitgevoerd. Die steek ik graag in mijn zak.

Mijn medaille haalde ik op in de parkeergarage onder het Olympisch Stadion waar ik ook nog een kort bezoek aan Ride Out bracht. Als ze passen zit er nog wat moois aan te komen. Tussenmaatje nodig.

Ik kan me niet voorstellen dat ik hier alleen in sta, maar ik houd niet van slechte beoordelingen. Ik wil graag de beste versie van mezelf zijn en zie dat ook graag terug komen in een beoordeling.

Op de fiets is de beste beoordeling hoe fit je bent. Fitheid dat je terug kunt zien in je FTP en dan nog beter uitgedrukt in watt per kilo.

Het eenvoudigste om te proberen geen slechte beoordeling te krijgen is de beoordeling te ontlopen. Ontduiken is misschien nog wel een beter woord.

Dat deed ik dus.

Tot vandaag.

Want ook al geeft het niet hebben van de cijfers het idee dat ze nog wel het zelfde zullen zijn zoals je graag wilt dat ze zijn, dat hoeft niet. Daar hebben we precies het belang. Als je wil trainen volgens wattage, moet je wel de juiste cijfers hebben. Ze zijn namelijk de basis voor de inspanningen die je moet en mag leveren.

Ik wil weer trainen en niet alleen maar fietsen en moest daarom mijn angsten op zij zetten. De weegschaal op en daarna de inspanning op Zwift gaan rijden. Ik koos voor Ramp test. Iedere minuut 20 watt er bij. Van je laatste minuut wordt 75% genomen en dat vertegenwoordigd je FTP. In Zwift zorgt de Ergo mode er voor dat het wattage wordt aangegeven en dat je alleen maar hoeft te proberen de pedalen rond te krijgen. In het begin enorm makkelijk, maar opeens kom je aan je max en is het rondkrijgen van de pedalen met een redelijk aantal omwentelingen amper mogelijk.

Mijn cijfer is nu een FTP van 225 en daarmee praktisch gelijk aan de cijfers van afgelopen najaar toen ik de laatste test deed, bij een gelijkwaardig (hoog) gewicht. Volgens Garmin is dat een redelijke watt/kg en volgens Zwift is het ongetraind.

Ik ken mijn plek en weet dat er getraind moet worden.

Join heb ik inmiddels aangezet. Startpunt 11,6 (van 50) . In Strava is het 39.

Ik ga maar even zitten om dit te verwerken en ga morgen zeker op mijn zadel zitten.

We schrijven de midden jaren 80 van de vorige eeuw. Mijn fietsgekte begint nu echt op gang te komen. Opeens is hij daar. Een renner uit Mexico. Hij rijdt bij Seven Eleven. Een ploeg die vooral speciaal is. Een stel gekke Amerikanen bij elkaar, met nog wat specialere aanwas. Ze rijden in de Tour de France, onder leiding van Eric Heiden die als ploegarts mee is, bewust de auto’s die ze krijgen van de organisatie de vernieling in. Schijnen zelfs hamburgers te eten. Gekkigheid.

Ik ben fan van Alcala. Hij wisselt naar PDM. Ze rijden op Concorde. Ik ook. Trots. Alcala rijdt met blauwe Sidi’s die ik ook heb. Beter kan het in die tijd niet. Samen met Rooks en Theunisse. In de buurt van Alkmaar kom ik Rooks ook wel eens tegen.

Alcala heeft een korte carrière, waarbij hij ook Wordperfect en Motorola, beginjaren van Armstrong, aandoet.

Mexicaanse wielrenners. Het zijn er niet veel. We kunnen nu uitkijken naar een nieuwe renner: Del Toro. Van de stier. Een speciale. Eentje die als training in een wedstrijd het peloton voorbij sprint. Die het probeert om achter Remco Evenepoel aan te gaan. Onthoudt die naam.

De dood of de gladiolen.

De dood waar in Mexico wat anders mee omgegaan wordt. Een skelet is niet (alleen) om angst aan te jagen. Op de eerste twee dagen van november wordt er extra aandacht en liefde gegeven aan de herinnering van overledenen.

Mijn nichtje was in Mexico. Kwam daar op een kunstmarkt deze fietser tegen. Het ideale Mexicaanse cadeau voor iemand die fietsen ademt. Een speciale print. Misschien is het voor de Dia de los Muertos. Voor mij is het meer en krijgt hij een mooi plekje.

Een app van mijn neef.,wat zie ik nu voorbij komen?

Ik ben het niet, ook al doet een eerste blik misschien anders vermoeden.

Ik begrijp wel dat ik aan mijn pensioenplanning moet denken, als ik hier op lijk. Of dat ik dus meer Mamil ben dan ik wil.

Zaterdagavond. Op “the Gram” komt een Reel voorbij van één van mijn favoriete fotografen / YouTube fietsinfluencers @tristantajephoto / @tristanttakevideo . Hij traint door de regen in de buurt van Girona. Zijn trainer heeft gezegd dat zijn huid niet water doorlatend is en dat je daarom best ook in de regen kunt trainen.

Zaterdagavond. Ik geniet nog wat na van de ochtendrit. Ik kijk naar de weersverwachting voor de zondag. Wordt het toch weer Zwift, of test ik mijn huid ook uit.

Zondagochtend. De wegen zijn nat. Het regent.

Ik loop naar mijn kast. Twijfel nog een fractie van een seconde maar voor dat ik er erg in heb pak ik de kleren om buiten te gaan rijden.

Als bovenste laag trek ik een soort van Gabba, de merknaam van Castelli, aan. Een wind en vocht, voor echte regen is een regenjas, weerhoudende laag. Voor iedere fietser een “moeten hebben” in zijn of haar fietsgarderobe. Zit als een shirt of jack, maar houdt het meeste vocht buiten.

Buiten. Het is helemaal niet koud. Er staat vrij weinig wind. Nat is het zeker. Mijn spatbordje zorgt er vooral voor dat de achterkant van mijn broek droog blijft. Mijn schoenendrogers zullen thuis mijn schoenen wel weer droog maken.

Spoorbaanpad. Eens iets anders, maar ook dat is voor een deel opgebroken. Dat zijn veel wegen. Ook die langs het Amsterdam Rijnkanaal. De Keverdijk gaat vanaf 12 februari dicht. Hopelijk ligt er daarna weer beter asfalt. Een beetje behelpen, maar de kilometers en uren gaan snel voorbij en inderdaad blijkt ook mijn huid niet waterdoorlatend.

Droog is leuker, zeker met een zonnetje, maar na de uurtjes van vandaag voel ik me net dat beetje stoerder. Niet iedereen gaat er met dit weer op uit. Ik ben het vandaag wel gegaan en ik weet nu dat ik dit kan. Wel onthouden dat een minimumtemperatuur aan te raden is.

Hier was het stil, maar verder is dat het niet. Ik blijf maar smeden. Vooral aan plannen. Rijd ondertussen af en toe in Zwift en ben ook al een paar keer naar buiten geweest. De afgelopen twee weekenden had ik weer het geluk van de mini trainingskampjes vanaf ‘t Loo. Daarbij een mooie rit over de Veluwe gemaakt en ook nog op en neer naar vrienden R & LL. Mooie rit over de dijkjes, waarbij de wind de uitdager was.

Ondertussen word ik door een bestuurslid van een oa een wasmiddelenfabrikant aangesproken op mijn jaarkilometers en vertelt hij vol trots over die van hem en zijn huidige stand. Niet veel anders is het bij een contact met een voormalig CEO van een melkverwerker. Ik heb de naam.

Verder luister ik naar de podcasts die het steeds meer over asfalt en kasseien beginnen te hebben, nu de renners bijna uit het veld zijn. Zo blijf ik bij en steek ik nog iets op.

Over mijn plannen ga ik het nog hebben. Daarbij speelt een boek dat me aangeraden werd tijdens een etentje een rol. Heeft niets en alles met fietsen te maken. “Marginal gains” en dan niet alleen bij Team GB.

Zo zijn we februari ingegaan en heb ik eindelijk de crockpot laten komen voor het waxen van mijn ketting. Ik zit al een tijdje op de wax hype train, maar ga nu all in.

Vandaag reed ik een rondje buiten met daarbij een Beter Worden podcast. Daar ging het over frequentie. Wist het wel, maar het was goed het nog eens te horen. Begin met frequentie. Probeer over de week verdeeld bijvoorbeeld drie keer te fietsen. Daarna komt de duur. Daarbij wordt de inspanning aangepast. Dus ging ik vandaag niet zo lang dat ik morgen niet meer op zou kunnen stappen, maar precies lang genoeg om morgen ook weer te kunnen. Zin heb ik zeker. Het Join starten heb ik steeds voor me uitgeschoven. Ben bijna weer zo ver om ook daar te beginnen. Het is, voor zwaarlijvigen zoals ik, als na lange tijd weer op de weegschaal gaan staan. Doodeng. Ik zie net zo op tegen de slechte Join score en dito FTP. Maar als je geen startpunt hebt, kun je niet bouwen. Als je, je FTP niet kent, dan kun je niet goed trainen. Ik weet het. Kan het opschrijven. Nu nog over die drempel.

Enve is vooral bekend door de wielen. Niet gek, want dat zijn pronkstukjes. Wil iedere hedendaagse fietser wel in zijn fiets hebben zitten.

In 2024 rijdt niet alleen UAE, het team van Pogacar, maar ook Total Direct Energie er mee. Dat niet alleen, maar ook op het Enve frame. De Mele. Vraag of dat een frame voor profs is, omdat de balhoofdbuis iets langer is daardoor de zit waarschijnlijk te ontspannen. We zullen zien wat ze allemaal gaan doen aan hun houding, misschien wel met negatieve stuurpennen.

Ik heb op één van mijn fietsen een Enve stuur zitten. Prachtig stuur. Nu komen ze met nog meer moois. Het stuur van Pogacar. Een stuur – stuurpen combinatie.

Prijs categorie van een leuke start fiets. In heel veel verschillende maten te koop en in nog meer verschillende maten te bestellen.

Ook leuk, hun bidonhouders. Zoals deze.

Budgettair verantwoord en je hebt toch iets van Enve.

Één van de zaken waar je, je geen buil aan kunt vallen is een goede helm. Geregeld een nieuwe, net wat luchtiger, net wat aerodynamischer net wat beter passend, dat is wat je wilt.

Oakley komt dit jaar, verwacht in maart, met een nieuwe aero versie met een vizier.

Ron probeerde hem en het vizier past over een bril heen. Misschien wel de oplossing voor de brillendrager.

Andere aantrekkelijke is die van Abus. Van der Poel rijdt er mee. Misschien is dat de aantrekkingskracht.

Ziet er hoe dan ook snel uit.