Auteur: arnoud3ss

Het is ergens november 2023. Ron H. stuurt me een berichtje. Wat jammer dat Bikemotion er niet meer is, maar zou Velofollies iets voor ons zijn? Velofollies is de jaarlijkse fietsbeurs in België die medio januari gehouden wordt.

We besluiten het met potlood in onze agenda’s te zetten. Ik twijfel natuurlijk een beetje, midden in januari, maar vind het tegelijkertijd ook wel heel erg leuk om te gaan.

Begin januari. De vraag of we van de potlood een pen zullen maken. Kort overleg thuis en ik ben helemaal om. Lang geleden dat ik naar een fietsbeurs ben geweest. Verder is Kortrijk dan wel ver, maar ook weer niet de andere kant van de wereld. We gaan er voor en daarbij stijgt de spanning en het enthousiasme.

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. Wij vertrokken naar de Xpo in Kortrijk. Elektrisch nog wel.

Laadstop onderweg, met lekkere koffiekoek. Vlaams is Vlaams.

Bij de Xpo het geluk dat we voor de ingang aan de laadpaal konden staan. Alsof er één speciaal voor ons was vrij gehouden.

In de komende dag / dagen zal ik hier mijn indrukken gaan delen. Het waren er veel en ze waren mooi. Wat een dag. Goed gezelschap er bij, maakt zo’n dag nog beter.

Ik heb er zin in. Ga er voor zorgen dat ik die zin ga houden.

Zaterdag zag er lang niet slecht uit. Ik had tegen E gezegd dat ik echt weer eens naar buiten moest en kreeg het gepaste duwtje. Ik moest wel de tijd een beetje in de gaten houden, omdat we ‘s middags een afspraak bij de opticien hadden. Die vind onze ogen trouwens nog steeds even goed als ze er voor waren, dus de brillen hoefden niet in sterkte aangepast. op de fiets rijd ik niet met bril, maar met (dag)lenzen. Ik zeg ze ook onderweg wel eens gedag als ze uitspoelen of waaien. Gelukkig is mijn zicht niet zo slecht dat ik dan niet verder kan. Om te zien of die nog even goed passen moet er nog een nieuwe afspraak komen. Nog een reden om voor lenzen te kiezen is dat ik dan verder gewoon de Oakley van mijn keuze van de dag kan opzetten. Wel zo leuk.

Maar ik ging dus naar buiten. De korte versie is, wat was ik blij dat E me nog de tip gaf om een Buf om mijn nek te doen. De lange dat ik het jammer vond dat ik zo onverstandig was om niet met mijn spatbord te rijden. Het leek droog, maar was nat. Het leek fris, maar het was koud.

Zo reed ik rond in de polder en vond ik het fietsen buiten weer heerlijk. Ondanks de koude voeten en de moeite na afloop weer warm te worden. Het Kris kras door de polder rijden is toch leuker dan het statisch trappen en kijken naar een scherm.

Meteen ook de reden waarom de zin om zondag binnen te gaan rijden iets verder te zoeken was. Mijn Zweden gingen de Über Pretzel rijden. Zo’n ronde waar je op papier om lacht, maar als je begint te rijden meteen spijt hebt. Voor de kenners, je begint meteen met de klim naar de radiotoren. Met mijn conditie niveau een echte klim. Een uur lang doortrappen. Met duizelingwekkende vaart de berg weer af. Daarna wachten, minuten lang stilstaan, totdat de achterblijvers weer aansloten. Voor mij de genade klap. Benen wilden niet meer en ik ook niet. Toch al niet verstandig om dit uur zo zwaar door te geven. Ik heb nog wel wat conditie op te bouwen voordat het lekkere rijden er weer is.

Strava conditie 48

De eerste week van januari is al weer voorbij. Zwarte maandag staat voor de deur. Nog een weekje wachten. De 15e van deze maand.

Maar zoals ik mijn beste voornemens had voorgenomen, helemaal goed zijn ze nog niet verlopen. Weer lonkten de Zuid as verplichtingen n daarbij behorende vermoeienissen meer dan mijn fiets. Helaas. Dat de eerste week er zo ging uit zien was bekend. Hopelijk kan ik in week twee wat meer de middelmaat vinden.

Zat ik dan helemaal niet op de fiets? Dat viel gelukkig goed mee. Na de 1e van januari een rondje op de Kickr deed ik het zelfde op vrijdag en zaterdag. Beide dagen gingen me maar wat moeilijk af. Echt een zware dobber. Lange ronde door Wattopia met een tempomaker er bij. Beide dagen 50 kilometer. Zaterdag ging eigenlijk niet goed. Kon niet eten en drinken onderweg. Dan is zelfs binnen fietsen geen pretje, maar gelukkig beland je dan niet ergens op een weg en kun je niet verder meer.

Vandaag twijfel om naar buiten te gaan. Eigenlijk wilde ik wel, maar eigenlijk had ik geen zin in de kou en zag ik ook wel wat op tegen de mogelijkheid van gladheid. Op zondag is er steevast het groepje Zweden en daarbij is het goed toeven. Geen zin in hun koffiepauze dus na 2 uur was het mooi geweest. Beter gevoel. Dat neem ik mee.

Dat alles ondanks dat de conditie bar en boos is. Strava 51.

Er is een rit die de laatste van het jaar moet zijn. Dat was voor mij vandaag met mijn Zweden in Zwift geleid door een Duitser. Geen idee hoe dat in elkaar zit, maar het is een aardige zondagochtend bezigheid om met ze mee te rijden.

Met deze rit er bij maakte ik de volgens Strava 666 kilometer in de Festive 500 vol. Daarbij er meteen voor zorgend dat ik de kilometers van 1ste kerstdag nog een keer (ruim) bij elkaar gereden heb. Waarom zul je, je misschien afvragen? Omdat de 1ste kerstdag voor de familie hoort te zijn en niet de fiets, is wat sommigen aanhangen. Gelukkig was het bij een combinatie van. Familie en fiets. Al dan niet in deze volgorde, is aan de lezer om te bepalen.

De 666 is een duivels aantal kilometers. Zeker als je dan op pagina 666 van Teletekst kijkt en daar ziet dat Rohan Dennis zijn vrouw heeft doorgereden. Opzettelijk, zoals het nu lijkt. Nu schijnt het zo te zijn dat er bij hem meer dan een paar steekjes los zitten en zaten, maar dat het zo ver zou komen, daar ben ik toch wel erg van geschrokken. Zoals je dat soms kunt hebben bij mensen die je niet kent, maar wat hen overkomt toch keihard binnenkomt. Ik had liever het verhaal onthouden dat Dennis afstapte in de Vuelta, ontevreden over het materiaal van Merida. Zijn contract kwijt was, of verscheurde, als een bezetene ging trainen en op een BMC wereldkampioen tijdrijden werd. Dat is nog een beetje leuk gek.

Ik fotografeerde Rohan Dennis als Australisch kampioen, nog rijdend voor BMC, in de Giro d’Italia van 2018. Tijdrijders hebben de naam wat zonderling te zijn. Er kunnen er namelijk nog wel een paar opgenoemd worden, zoals Bert Oosterbosch en Victor Campenaerts. Maar je hebt zonderling en zonderling.

Update

Er doet inmiddels ook een verhaal de ronde dat het per ongeluk gebeurt is. Zijn vrouw zou aan de auto hebben gehangen, als party trick, gevallen zijn en Rohan D. over haar heen gereden te zijn. Gevolgen zijn het zelfde.

Na een dag rust met de familie was het nu weer tijd om op het zadel te gaan zitten.

Je zult er maar weer zin in hebben. Zin had ik er zeker in. Als verwennerij had ik de avond er voor wafels gebakken. Een lekker basis voor een goede rit.

Ik had weer een mooi plan uitgedokterd. Uur met een Roborider tegen 1.8. Kwam wat moeizaam op gang, maar reed erna mijn snelste ronde van de afgelopen 90 dagen rond de vulkaan. Volgende was weer een Rapha rit. Rammen door London is de beste omschrijving. Omschreven als 1.8 ging het een heel stuk vlotter met de groep waar ik mee rond reed. We haalden zelfs een serie C en de eerste B rijders in. Wat is dat? Overschatting van de één of onderschatting van de ander. Dat waren snelle kilometers.

Daarna rustig tegen 1.5. Heel rustig. Dat is benen stilhouden als je ervoor zoveel sneller bent gegaan. Als afsluiter wilde ik mee met een 1,5 uur groep tegen 1.5. Duwen tegen het rode hek. Geklaag van de groepsleider. Zoals ik het graag heb.

Maar toen… het zal gods hand geweest zijn. Mijn Di2 batterij leeg. Ik had het zien aankomen. Wel wax op mijn ketting gedaan, maar dit laten lopen. Sukkel. Daarom niet meer dan de 100km voor de dag gefietst.

Daarna we zo verstandig geweest om de accu aan de lader te hangen en niet af te wachten tot een later moment en het dan weer te vergeten.

Ik ben dol op de Di2 en het elektrisch schakelen en daar kan eigen dommigheid geen verandering in aanbrengen.

Daar ging ik voor nog een ronde. Zou ik de Festive 500 vol maken in 4 dagen. De uitdaging lag er en zonder uitdaging is de Festive 500 niet waar het voor bedoeld is. Ik had mijn ritten uitgekozen en daarmee zou het goed moeten komen.

Een uur met een Roboracer. 1.8 watt/kg.

Espresso van E

Een Rapha rit. Zo hard mogelijk doorrijden.

E naar de sportschool. Ik klaar voor mijn volgende rit. Gecanceld. Wat nu? Maar weer met een rustige Robo. Ik viel in een gat. Benen wilden niet meer. Ik kreeg de wattages er niet meer uit. Zag dat ik niet had gegeten. Kluns! Koolhydraten aanvullen. Nadenken. Veel kilometers lagen er niet meer voor me. Dan maar mezelf nog eens uitwringen. 1.9 – 2.1. Dat vind ik aan de snelle kant. Zeker om nog eens mee aan te zetten.

Als ik 5 kilometer vol kon maken was ik blij. 5 werd 10. 10 werd 15. 15 zelfs 20. Toen ook nog eens de 20 gewoon 25. De handen konden de lucht in. De 500 gehaald. Voor de zekerheid 2 kilometer extra. Strava rondt wel eens af. Dan niet in mijn voordeel. Maar ik had de afgelopen dagen steeds naar beneden afgerond en had zo 6 kilometer in reserve staan.

502 of eigenlijk 508 kilometer gereden.

Vanaf nu wordt het tijd voor zelf schouderkloppen, op de borst kloppen en verheerlijking. De lezer mag hier stoppen.

Er waren 249.070 deelnemers.

Ik tikte als nummer 332 de kilometers af (iets minder dan de helft van de no1). Daarmee behoorde ik tot de 0,1% eerste finishers.

Natuurlijk tevreden en het bewijs dat ook ik en daarmee iedereen meer in zich heeft dan je vooraf denkt.

Hoe werd ik beloond? HEMA lunch.

Gekkigheid. Iets anders kan ik het inmiddels niet meer noemen.

Ik neem jullie nog maar eens in herinnering mee naar de maanden november en december. Misschien oktober ook nog wel. Daar stonden mijn fietsen te blinken. Praktisch ongebruikt. Keer op keer met heruitgesproken goede voornemens om er nu echt weer mee te beginnen. Dit jaar in geen geval ongetraind beginnen aan de Rapha Festive 500. Het mocht dit jaar geen aanslag worden op mijn lichaam maar een uitbouw.

De maanden gingen voorbij. Het weer slecht en mijn energie bleef achter op de Zuid-as. Weer een jaar beginnen aan de Festive 500 waarbij ongetraind groot geschreven kan worden.

Maar we hebben nu drie dagen achter de rug, waarbij ik in Wattopia ben gebleven en er nu nog 97 kilometer voor me liggen om de 500 vol te maken.

Vandaag was een dag met vooral en tegens. Lekker gereden, uit een rit gezet omdat ik niet snel genoeg terug kwam na het doorkruizen van de rode muur, verkeerd rekenen, wat pijntjes en heel veel zweet druppeltjes. Maar vandaag weer een aantal uren gemaakt in Wattopia die ik me normaal niet kan voorstellen. Aan het kerstdiner vertelde ik dat ik normaal gesproken een uur al te lang vind en nu trap ik er ongeveer 4 weg. Zelfverbazing vind ik een passend woord.

Tip

Laat je vooral niet gek maken door de anderen die je volgt en die proberen om de 500 kilometer vol te maken. Misschien hebben zij geen leven en jij wel. Ook wel wat waard.

Hoe dan ook een aardige als je anderen op Strava volgt om dat in gedachten te houden.

Na de lange dag van gisteren was het voor vandaag vooral de vraag of er nog wel iets in mijn benen zat, behalve melkzuur.

Ik zag een leuke rit om 10:30. Bedacht me later dat de Rapha rit om 9:03 vast ook leuk was en verder zou ik er wat voor en tussen gaan rijden. Veel korte ritten. Veel ritten met verschillende inspanning. Vooral inrijden op het gemak. Bij de Rapha rit was het daarna stevig aanpoten. Tussendoor een 3 minuten pauze en rustig aan om daarna vol de laatste 90 minuten tekeer te gaan. Het was sub 2, maar het voelde als meer. Moest echt stukken flink aanzetten tot dat het beheerster werd aan de kop van de rit. Kon af en toe de spanning van de benen afhalen als ik door de rode grens muur ging.

In totaal een kleine 4 uur bij elkaar gefietst en nog eens 125 kilometer. Op dag 2 ben ik daarmee over de helft. Verbazing al om. Vooral als ik me bedenk hoe ik me in het geheel voel. Natuurlijk voel ik mijn benen, maar iets anders had ik ook echt niet verwacht.

Nu op naar het kerstdiner.

Tip

Zorg tijdens het fietsen voor afwisseling. Zeker als je binnen rijdt. Ga eens met wat meer inspanning rijden en ook zeker met minder. Focus op Zone 2, maar ga gerust ook eens iets harder. Rijdt met een hoger en een lager beentempo. Kom geregeld uit het zadel. Als je wisselt tussen ritten zit er meestal 3 minuten ruimte tussen. Gebruik die om even af te stappen. Misschien wat te rekken of een toiletbezoek in te plannen.

En vergeet vooral niet achteraf de inwendige mens te verzorgen.

Het is 24 december en daarmee wordt het startschot gegeven van de Rapha Festive 500. Gelukkig tellen tegenwoordig ook de kilometers op Zwift mee en was het niet nodig om het water in te gaan, want zo was het weer te noemen vandaag. Een waterballet zonder grenzen.

Ik koos er ter ere van Rapha voor om in een Rapha broek te starten. Ere wie ere toekomt.

Het lijkt eenvoudig om binnen te rijden en zo de kilometers weg te rijden, maar ook dat kent zo zijn uitdagingen. De noodzaak om alles te trappen. Het meer statische rijden. Minder afleiding.

Maar ik ging er voor. Rond 8 uur starte ik. Een Roborijder volgend. 1.8 watt per kg. Trappen maar. Gangetje van 32 kilometer per uur. 4 bidons klaar om voldoende te drinken. Ook het nodige te eten klaar gelegd.

Ik begreep dat je op duurtempo ongeveer 30 gram koolhydraten per uur zou moeten eten of eventueel 40. Daar had ik de ballen voor klaargelegd.

Na een goed uur begon de zondag rit met de Zweden. Ruim 100 kilometer. Mooi om me bij aan te sluiten.

Trappen maar weer. En zweten. Heel veel zweten.

Ik kreeg het gaande weg steeds minder makkelijk. Gelukkig bracht E me een espresso en een stuk later, met een echt fourage tasje, een bidon koud water en stukjes cake die overgebleven waren van de trein die we ieder jaar bakken voor de familie.

De bidon koud water was een genot. Zo lekker kan water zijn. Want ook al blies de ventilator hard, ik begon het steeds warmer te krijgen. Tegen het gevoel van verhoging aan. Zo warm.

Maar waar ik het vandaan haalde wist ik niet, maar ik bleef maar trappen. Hoewel mijn vermogen af begon te nemen, de vermoeidheid nam de overhand, reed ik de rit helemaal uit.

Gecombineerd 143 kilometer in Wattopia gereden. Dat waren, tijdens het fietsen, gecombineerd door het fietsen en normaal verbruik, 3.677 calorieën volgens mijn Apple Watch. Dat zijn 7 Big Macs. Ik ben bang dat mijn banaan (89), 2 gels (samen 240), 1 fruit reepje (123) en plak cake (120) wat aan de minimale kant was om voldoende energie binnen te krijgen. Misschien maar iets meer opscheppen vanavond.

Tip van de dag

Probeer op de eerste dag al een flinke hap uit het totale aantal kilometers te halen. Dan heb je niet de druk dat je iedere dag minimaal een x-aantal kilometers nog moet rijden om het te halen, maar heb je zelfs de mogelijkheid iets te verliezen, mocht het gebeuren.

Kerstavond. We hebben 24 dagen afgeteld tot aan kerst of hebben we afgeteld tot de dag waarop de Rapha Festive 500 begint.

Vandaag als laatste iets waar ik niet zonder kan. Een middel dat nog een tijdje op de lijst van verboden middelen heeft gestaan bij een te hoge waarde. Het zwarte goud wat mij betreft. Het middel ook dat algemeen aanvaard wordt als een middel waar je als duursporter echt iets aan hebt.

Cafeïne.

Verwerkt in gels en drink mix. De cola bij de stop onderweg. Voor de echte zware gebruiker in pil vorm. Voor de liefhebber in kauwgom.

Maar mij doe je toch wel het meeste plezier met een espresso.

Kopjes heb ik daarvoor in verschillende soorten. Dit is een nieuwste aanwinst.

Drink ik tegenwoordig mijn Amsterdamse kantoor espresso uit, omdat de wegwerp bekertjes tot de verleden tijd behoren en de gegeven bekers meer weg hebben van een afvoerpijp dan een kopje.