Tijdens de Tour de France is Vive le Velo bij ons thuis vaste prik. Een vriendelijk wieler praat programma op lokatie.
De presentator kwam in opspraak omdat hij via een slimme constructie via zijn echtgenote bijverdiende aan de Vive le Velo kleding.
Mijn vrouw heeft een jaar tijdens de adventstijd prachtige posters laten maken van mij in de vorm van het Vive le Velo mannetje door de Engelse tekenaar er van.
Als vriend van de show en de tekenaar kwam ze er dit jaar achter dat ze in een speciale oplage beddengoed kregen. Helaas eenpersoons en ze wil nog even met me verder onder het zelfde dekbed.
Gelukkig hadden ze ook kussenslopen.
Want wat zei Joop Zoetemelk al eerder: de Tour win je in bed.
Nog zo’n verslaving van me als het om fietsen gaat. Schoenen. Witte schoenen. Ik heb er een massa van. Tellen is geen goed idee want dan zal mijn bijnaam snel Imelda Marcos worden.
Niets beter dan een stel witte sokken van de juiste lengte met een stel stralend witte schoenen. Er is de theorie dat je bene er optisch langer door worden en dat de fietser daarom voor deze combinatie gaat. Ik weet niet zeker of dat het is, maar een stel nieuwe witte schoenen zijn een genot.
Deze schoenen zijn een discussie punt. Ik vind ze heerlijk zitten. Goede verdeling van de kracht over de voet. Heel stijve zolen. Een zachte sok die je voet omsluit. Maar de sok is meteen de valkuil van deze schoenen. Ze worden snel vuil en niet meer schoon. Verder zijn ze minder geschikt om binnen mee te rijden, omdat de sok vocht opneemt. Net als regenwater. Maar als je, je daar bij neerlegt heb je hier een fantastisch paar schoenen aan.
Het afgelopen jaar en ik hier heel fanatiek en toegewijd in geworden. Nog meer dan ik het al was. Er komt geen druppel olie meer op mijn ketting. Bij een nieuwe ketting zorg ik er juist eerst voor dat het fabrieksvet op de ketting helemaal verwijderd wordt. Dan begint het waxen. In 2023 begon ik met drip wax van Silca. Marginal gains. Het loopt beter en het kost minder wattage om je ketting rond te draaien.
In 2024 ga ik nog een stap verder. Dan gaat mijn ketting in een waxbad.
Natuurlijk weer van Silca. De Secret Chain blend.
Spannend om te doen. Maar wie niet sterk is moet slim zijn om het kleinste verschil te maken of te overbruggen.
Ik ben een polderrenner pur sang. Wind. Ellenlange wegen rechtdoor. Het maakt me niet uit.
Stijgt de weg een beetje, dan kom ik in de problemen. Een brug voelt als een col. Een Passo als een onneembare berg.
Maar de laatste tijd durf ik de uitdaging meer aan te gaan. Want wat is het mooi. Het zwoegen. Het lijden. Het langzaam maar zeker hoger komen. De haarspeldbochten. De uitzichten. De veranderende vegetatie. Het gevoel als je boven komt. Het bord dat de hoogtemeters aangeeft en de naam van de pas.
Misschien is dit het dichtste dat ik bij winnen kan komen. Het overwinnen van mezelf.
Ik heb voor komend jaar een paar persoonlijke uitdagingen op het programma gezet. Zal er hard voor moeten werken. In de voorbereiding en als het zo ver is als ik aan de voet sta.
Tot die tijd bereid ik me voor. Want als theoreticus en analytic wil ik me natuurlijk goed voorbereiden.
Dat kan met dit schitterende boek. Niet zo’n boek waarin een fietser die geen fietser is of een fietser uit de tijd dat fietsen nog buiscommandeurs hadden in de rondte rijdt, maar een nieuw en modern boek.
Wel zo’n boek dat je amper kunt optillen. Zo’n echt salontafel boek.
Mijn donkere avonden zijn gevuld. Met plannen en wegdromen.
Zou ik er een probleem mee hebben. Het lijkt er op. Is het geen eten dan is het wel drank. Nog beter als de twee te combineren zijn. Lurken aan een zakje onderweg.
Maar wel alcohol vrij.
Heerlijk verfrissend. Ik was er zo enthousiast over dat ik ze er een berichtje over gestuurd heb. Ze wisten niet zeker of het in het assortiment zou blijven en daarom ben ik extra blij met deze doos vol.
Je zult maar vrienden hebben. Je zult maar vrienden hebben die van fietsen houden. Je zult maar fietsvrienden hebben die van een spelletje houden. Je zult maar fietsvrienden hebben die van een competitief spelletje houden.
Dan heb je hier het ideale cadeau. De ideale bezigheid voor een gezellige avond. Een Kwaremontje er bij en proberen de vragen te beantwoorden.
Een doel zonder consequenties, maar als je iets af kunt vinken geeft dat een goed gevoel. Boven de maand december hing voor mij nog de granfondo zoals ze dat bij Strava noemen, oftewel een ronde van 100 kilometer. In de zomer niet zo’n grote uitdaging, maar in de wintermaanden is dat het soms wel. Minder mooi weer, kortere dagen, andere verleidingen en dan tikken de dagen weg.
Vandaag was het prima fietsweer. Een iets uitdagende wind, maar zonder uitdaging kan iedereen het. Ik stapte op met het idee om lekker te gaan fietsen. Winters op het binnenblad, licht trappend vertrokken. Niets te veel vermoeien, maar lekker rijden. Trainen komt vanaf januari wel weer aan de beurt.
Zo stuurde ik mijn fiets rustig slingerend langs de Vecht, of hoe deze riviertjes ook mogen heten. Langs plassen, die bij mij allemaal Vinkex of Ankeveense heten. Wat maakt het uit. Allemaal ben mooi. Allemaal even kronkelend. Allemaal soms helemaal onoverzichtelijk.
Bij de prinses kwam ik de Renault Clio club tegen die daar vast hun jaarlijkse kerst route aan het rijden was. Versierd en wel. Was dat het meest opvallende van de rit? Misschien wel. Of het moeten de vele fiets clubjes geweest zijn die me tegemoet reden. Er wordt dus wel in groepsverband gereden.
Zo trapte ik door en kwam ik ruim boven de 100 uit en kon ik het vinkje makkelijk zetten.
Nadat ik de dames over de Muur van Namen had zien crossen nog vlug naar onze hoofdstad. Vooral de Holtkamp bitterballen en Utrechtse oude kaascroquetjes waren het melden waard. Iets met weggereden calorieën? Nee, gewoon lekker.
Dat fietsen n eten in combinatie dat wil wat met elkaar. Veel fietsen is veel eten. Beter nog is als je fietst en goed eet, zodat je beter kunt fietsen. Boeken vol worden er over geschreven en de theorie krijg ik steeds meer in mijn vingers.
Dit boek liet ik me graag geven. Één van de Amerikaanse wielrenners die ik volg, kookt hier geregeld uit. Vooral zijn ontbijtjes. Die zien er meestal lekker uit. Dus wie weet schuilt er ook in deze renner een keukenprins.
Fietsen is voor mij een verslaving. Als ik er eenmaal (weer) mee begin, kan ik niet ophouden. Wil ik het liefste er iedere dag opnieuw op uittrekken en draait echt alles er om.
Fietsen lijkt nog meer verslavingen met zich mee te brengen. Die van het onophoudelijk opnieuw aanschaffen van bepaalde spullen. Daarbij behoren bidons. Ik gebruik veelal de zelfde, maar heb een kast, of kasten, vol staan met bidons. Soms wil je namelijk wel eens iets anders, krijg je er één bij een pot drink mix, het aanschaffen van wat sportvoeding, een fiets, een stapeltje kleren of is het gewoon leuk. Soms moet je ook wel wisselen, hoe goed je ze ook wast. Schimmels tieren weelderig in niet goed gewassen bidons.
En als je zoals ik werkt bij PAS, dan zijn dit soort bidons natuurlijk helemaal leuk om te hebben.
Cyclemania-c4 