Auteur: arnoud3ss

De goedheiligman komt vandaag op bezoek. Dat is als je tenminste het afgelopen jaar lief bent geweest. Toch altijd een bijzondere en spannende tijd.

Als beetje fietsliefhebber houd je tegenwoordig al je vorderingen nauwlettend bij. Geen rit mag ongezien blijven. Als het even kan ontvang je er nog kudo’s voor ook. Wekelijkse, maandelijkse en jaarlijkse doelen. Kilometers maken. Snelheden. Hoogtemeters. Alleen of in gezelschap. Nieuwe routes plannen op de kaart. Afspraken maken in de nieuwe chat functie. Foto’s of zelfs bewegende beelden er bij. Alles kan.

Want als je het niet in Strava upload is het niet gebeurd. Dat is bekend.

Maar als het woord nog niet bestond, dan is het er nu. Stravastress. Het aanhikken tegen de doelen. De druk van buitenaf. Het anderen zien fietsen, terwijl je er zelf niet aan toe komt.

Maar toch, zonder Strava is fietsen een stukje minder leuk. Nu kun je zien wat je doet en in andere jaren gedaan hebt. Ik ken iemand die betalend lid is omdat hij het waardeert wat de ontwikkelaars hebben gedaan. Verder is hij niet zo van de socials. Ik weet niet of dat dé graadmeter is, maar toch.

Een mooier geschenk is er voor de wielerliefhebber niet dan een nieuw jaarabonnement. Om te administreren en te volgen.

Een lange koersdag kan niet zonder commentaar. Kijkend naar “de Belg” ken je deze man zeker. De man die als een vader hoedt over de hoofdcommentator. De man van de anekdoten. De man die in de zomer nog “even het gras af rijdt” en op bezoek ging bij zijn 100 jarige vader (dit jaar overleden op 102 jarige leeftijd). De voormalig knecht van Hennie Kuiper. De man die beledigd was toen zijn voormalig commentator Michel Wuyts hen als zijn knecht bestempelde die wel heel makkelijk naar een andere kopman overstapte toen Wuyts met pensioen moest. De man waarvan het volledige commentaar dat hij gaf samen met Wuyts tijdens de Olympische spelen overwinning van Greg van Avermaet, een discipel en beschermeling van hem, is uitgeschreven in een boek. De man van wijsheden. “Eten drinken, eten drinken”.

De man die als een predikant zijn geloof predikt. Vaak door Belgische ogen bekeken, maar altijd mooi.

De man die als Mozes zijn tien geboden naar ons brengt. Voor een katholieke sport als het wielrennen, waar jonge jongens door veel te fietsen hun driften leren te beheersen, waar Remco Evenepoel “god” wordt genoemd, maar waar Frank Vandenbroucke zelf zei dat hij God niet was en de Paus een anti abortus wielerploeg, Amore e Vita, sponsorde, kan dat niet mooier.

Dat kan natuurlijk niemand anders zijn dan José de Cauwer.

Voor mij wordt dit weer een bron om uit te citeren.

Ik word ik erg blij van.

Eerste dag van de advent. Bij ons thuis is de eerste kaars van de adventskrans aangestoken. Zo tellen wij de zondagen af naar kerst.

Vanochtend reed ik rondjes op de vulkaan in Zwift. Rondjes draaien. Niets van een mooie route, maar puur voor de tijd en kilometers. Net als ik dat wel eens in de polder doe. Op een vast rondje rondrijden en kilometers maken. De eenvoud die telt. Net zo eenvoudig als het niet meer een binnenband in je buitenband stoppen, maar sealant. De melk die gaat vult mocht je lek rijden en die er ook voor zorgt dat de band velg combinatie helemaal licht dicht is. Echt makkelijk is dat met een volspuit. Zoals deze van Silca.

Sealant in de spuit en via het ventiel toevoegen. Een kind kan de was doen. Eén stuk minder geklieder.

In een naald vrije wielerwereld, mag de spuit gelukkig nog wel.

Als er een Moleskin reclame op The Gram voorbij komt en er wordt een hokje afgevinkt voor het woord “fiets”, dan weet je dat het goed zit.

“Chi frena non Vince”!* daar is geen woord aan gelogen.

Dat kreeg ik ook als antwoord toen ik via Ivan aan Daniel Oss vroeg of schijfremmen een stap voorwaarts waren. Zo simpel is het eigenlijk. Vooral niet gebruiken. Maar toch vind ik het wel fijn om ze op de fiets te hebben en vervanging op voorraad als het nodig is.

Blokken slijten en soms sneller dan je denkt. Vuil. Afdalingen. Vooral dan.

Ik heb dus altijd een paar setjes op voorraad. Kan geen kwaad.

*Wie remt wint niet

We tellen ook dit jaar weer af naar kerst. Aftellen naar het optellen. Aftellen waarbij ik werk aan het opbouwen. Dat alles met een plan. zonder plan ben je nergens. Zonder plan kom je nergens. Dat weet ik, ook al weet ik, zoals het met deze week nog eens fijnzinnig werd bevestig als Analytic, dat het voor mij niet altijd even makkelijk is om aan een plan te beginnen. Ik weeg alle voors en tegen tegen elkaar af en doe dat daarna nog een paar keer om als ik niet uitkijk nog eens in herhaling te vervallen.

Zonder plan ben je nergens. Dat wisten ze ook bij Jumbo Visma. Zij hadden Het Plan om de beste ploeg van de wereld te worden en hebben daar hard aan gewerkt. Hoe? Dat kun je lezen in dit boek. Heel interessant. Soms wat droog naar mijn smaak, maar het blijft een mooi gegeven dat plannen omgezet kunnen worden in daden en resultaten.

Ik weet het.

Echt waar.

Of ik vrijdag aan kan schuiven bij een groot proposal. Wie ben ik om dan mee te zeggen. Zo flexibel als een lode deur, maar als het moet zo flexibel als een gymnaste.

Mijn parttime dag ingegooid. Daarbij het geluk dat het net vandaag droog is. Dus bij het gloren van de zon of toch het opkomen van de zon, op de fiets gestapt voor een ronde. Ik gokte op droog weer. Een goede gok. Alleen was ik vergeten dat het al lang regent en daardoor de wegen nog steeds enorm nat zijn.

Gelukkig was het niet koud. Meevaller. Maar de wind blies er tierig op los. Natte voeten worden wel koud. Had het namelijk niet nodig gevonden om overschoenen aan te trekken. Het was namelijk niet koud.

Zo ploeterde ik door de wind naar Amsterdam om via Weesp weer terug te rijden. Wel met de wind in de rug over de dijk naar huis. Meevaller. Ook al was de weg daar glibberig van de algen omdat de weg al lang niet droog was geweest.

Zo bleek mijn keurige Dama Bianca een dirty lady te kunnen zijn.

Maar niets waar een sopje en wat extra water niets aan konden doen. Ook niet aan het goede gevoel dat een rondje op de fiets achter laat. Ben ik toch meer fietser dan belastingadviseur? Aan de endorfines gemeten lijkt dat wel zo te zijn.g

Ik kijk deze hele maand al uit naar de 11e. Nu weten de meesten wel dat ik niet zo carnavalesk ben en dat ik niet in boerenkiel met steek het café in zal stappen voor een meter bier. Ik ben meer van het lycra, de helm, de polderwegen en een bidon met sportdrank.

Maar de stormen met de meest mooie namen en de daarbij horende neerslag zorgden er voor dat het er nog niet van was gekomen. Doorweekt en fris zijn een uitnodiging voor ziek en dat is wel het laatste waar ik zin in heb als ik het denk te kunnen voorkomen.

Maar wat bleek deze zondag. Niet te veel wind. Droog. Een waterig zonnetje. Maar wel natte en modderige wegen met het nodige blad en temperaturen die aan winter deden denken.

Dus met een klein zetje ging ik naar buiten. Als je eenmaal het uurtje binnen fietsen aanvaard hebt, dan is nu eenmaal een winter kit aantrekken ook weer een opgave. Maar ik ging naar buiten. Zonder moeilijk te doen had ik besloten. Naar het rondje in de polder. Paar blokjes om. Alleen voor de kilometers. Niet voor de schoonheid van de route. Die 11e lonkte namelijk nog. De november 100.

Hoe saai misschien ook, de eenvoud heeft ook wel wat. Ik reed het blokje, meest rechts op de kaart, 4 en een half keer. Net als bij intervallen telt, met nog 3 te gaan denk je “hoe klaar ik dit”, bij nummer 2 denk je “al op de helft” en bij 1 “was dit het nou”.

Ik probeerde vooral mijn vermogen in Zone 2 te houden. Het duurwerk. Strava liet zien dat mijn hart er wel wat steviger voor moest kloppen, maar het voelde tijdens het rijden goed. Mijn Wahoo liet zien dat de gemiddelde, gevoels-, temperatuur 3 graden was en zelfs 0 als minimum. Dat lijkt fris, maar zo voelde het eigenlijk niet.

Ik ben blij met deze 100. Weet nu ook weer dat als er aangegeven wordt dat een weg is afgesloten, dat, dat dan ook zeker het geval kan zijn, de Knardijk. Weet ook dat willen, kunnen is.

Met deze rit zijn de jaarkilometers van 10.000 ook gehaald. Nog een tick de box.

E is dit weekend in Parijs en dat geeft mij nog meer tijd om alleen maar te doen wat ik zelf wil, zonder ook maar een schrijntje gevoel te hebben dat er tijd aan iets anders besteed moet worden. Ook al leeft er vast het gevoel dat, dat hoe dan ook mijn leven is.

Dus een weekend waarbij ik borrelnootjes eet, stukjes op Zwift rijd, de batterijtjes van mijn vermogens meter vervang, de la met sport voeding aanvul, podcasts luister, veldrijden kijk en massa’s YouTube filmpjes over fietsen kijk.

Wat kijk ik uit naar het moment dat mijn conditie weer op niveau is, het fietsen daardoor een stuk makkelijker en de fiets ritten weer gemaakt gaan worden. Wat heb ik er veel zin in. Maar ik moet er nog veel voor doen, vast ook laten en ik denk ook wel iets zal moeten veranderen.

Vanavond maar eens goed klankborden met R onder het genot van een Vespa pizza. Italië blijft voor mij natuurlijk voor 2024 ook weer het beloofde land, dus La Vespa is een prima plek.

Het is nog lang niet eenvoudig om weer helemaal aan de alg te gaan. Vorige week zondag ging echt helemaal niet in dat gaat dan toch in je geheugen meespelen. Waar ik ook last van heb is dat ik vanaf de bank denk echt alles aan te kunnen. Als het moment dan dichterbij komt begint de twijfel toe te slaan.

Maar voor twijfel heb ik nog geen tijd. Daarvoor fiets ik op dit moment echt te weinig.

Voor de PAS Normal dragers was de afgelopen week een hele speciale. De min of meer Team lijn kwam uit. Voor mij een hebben willen. Zeker omdat het zwart is met witte letters er op. Bij Maats hadden ze afgelopen week dus echt een hele goede aan me. Ik ben blij dat ik hier niet getwijfeld heb. Het grootste deel is nu uitverkocht.

Vrijdag vond ik tijd. Een rondje op Zwift. Nieuwe route. Groepsrit. Ik begin enthousiast. Bleef dat de hele tijd en reed de hele ronde uit. Goed gevoel. Goede groep. Alles goed.

Zaterdagochtend. Het leek een flinke tijd droog te blijven. Zou ik laf op de Kickr stappen of naar buiten? Het werd het laatste. Nieuwe pakje aan en rijden. Geen schema maar trappen zoals het ging zonder te gek te doen.

Het weer en een verbouwing heeft bij het Almeerderstrand er een puinhoop van gemaakt. Dat werd een stukje lopen over het strand. maar voor de rest was het genieten. Ik koos voor het trainingseffect en reed met tegenwind over de dijk. Stiekem vind ik dat eigenlijk wel leuk. Proberen aerodynamisch te zitten en door te rijden zonder buiten adem te raken. Het gaat niet snel, maar je levert een mooie inspanning.

Onderweg nog even gekeken wanneer de buien over zouden gaan komen en daar mijn route op aangepast. Slimme actie vind ik wel.

Op de terugweg de wind stevig in de rug en snelheid cadeau. Ook een controle van de politie met een onherkenbare auto van een stel jagers. Jagers of stropers, wie zal het zeggen. een mooie 2,5 uur op de fiets gezeten.

Thuis aangekomen een reprimande. Binnen fietsen is niet “laf”, maar een mooi alternatief. Ik weet het, maar soms is het de makkelijke weg als je eigenlijk naar buiten kunt, je weet dat een frisse neus goed voor je is en je allen te lui bent om beenstukken en een jasje aan te trekken.

Zondag. De dag van het EK veldrijden. Het regent daar net zo hard als hier. Gelukkig kan ik binnen fietsen. Op zondagochtend is er een mooie groep voor het nodige duurwerk. Ik nam me voor een uur mee te rijden. Toen om de 35 kilometer vol te maken. Toen de 1,5 uur. En uiteindelijk om te stoppen bij hun koffiestop. wat een verschil met vorige week. Met dit gevoel kan je de zondag wel doorkomen en uitkijken naar wat komen gaat.

Op naar de komende week. Stukje bij beetje werken aan de opbouw van mijn conditie.