Gisteren was weer een dag naast de fiets. Kwam goed uit op een dag dat de goden er voor zorgden dat het hier ondanks meestal zonneschijn toch groen blijft.
Een dag om te lezen, Meran in te trekken en de meest lekkere overvloedig belegde broodjes in Kaltern te kopen.
Ook een dag om nog een klein beetje na te genieten van zaterdag en de gedachten langzaam maar zeker te gaan richten op de winter en het jaar 2024. De plannen lopen in mijn hoofd uiteen tussen behouden en groots. Meer van hetzelfde of helemaal anders. Alleen of met anderen, die niet eens weten dat ze er onderdeel van uitmaken. Mijn gedachten gaan alle kanten op.
Dat ik er graag nog iets meer uit wil halen dan uit 2023 waarin niet alles zoals gehoopt verlopen is dat weet ik zeker. Nu nog de juiste weg er naartoe en blijven genieten van hier en wat er nog komen gaat.
Als je Bolzano als uitgangspunt neemt kun je min of meer drie dalen inrijden, ook als is er één waarschijnlijk het verlengde van het ander, ook al voelt dat anders door het knooppunt dat Bolzano vormt. Je kunt richting Trento, richting Meran of richting Brennerpas / Brennero. Vandaag deed ik het laatste.
Punt om het Wahoo volgers bericht te versturen nadat ik vanuit het dal naar boven ben gereden
Eerst trappen over het fietspad naar Bolzano en dan meteen de reden waarom ik dit niet veel vaker doe. Je moet door Bolzano. Mooi fietspad door parken, maar helaas met een lastige wegopbreking in het midden van de stad. Dat haalt het plezier er wat uit, ook al maakt de route enorm veel goed er na. De A22 berijders kennen de weg die al mooi is in de auto langs de rotswanden, maar die vaak weggestopt worden in tunnels. Als fietser heb je het dan beter. De tunneltjes zijn van de oude spoorlijn en je krijgt mooi asfalt in een net zo’n mooie omgeving. Soms geslingerd door een dorpje, maar dan weer recht vooruit.
Fietspad, SP12 en A22 gebroederlijk naast elkaar
De hele weg loopt langzaam maar zeker om en laat de energie voorraad langzaam uit je lijf weglopen. Uitpersen. Zelfs als je, je niet het snot voor ogen rijdt. Het is vandaag wee benauwd en een zweterig weertje.
Nog voor Klausen besluit ik om weer om te keren. Voor een dag waarop Join vond dat maximaal losrijden meer dan genoeg was, ben ik toch al veel te dwars.
De terugweg gaat het eerste deel in vliegende vaart. Ik krijg de geklommen meters weer terug. Ik snel fietsers voorbij, waarvan een zitfietser een kleine hartverzakking lijkt te krijgen. Minder gewend om gepasseerd te worden. Of, dat herken ik wel, in de flow en daardoor niet beseffend dat je ingehaald zou kunnen worden.
Na Bolzano is het nog een aantal kilometers tegen de wind in. Ik schakel niet bij, ook al snakken mijn benen er naar, maar blijf draaien. Soms is op beentempo blijven rijden vermoeiender voor de spieren lijkt het wel, ook al is het zeker niet belastender.
De finish komt in zicht en dat is zeker goed zo. Heerlijk gereden, maar de fut is er wel weer uit.
Gelukkig serveren ze bij Pernhof ‘s avonds een heerlijk gerecht van bandnudeln en geschnetzeltes. Dat vult de energievoorraden weer aan.
Jaarlijks gaat medio september de Mendelpass een dag dichtvroor gemotoriseerd vervoer, zodat fietsers, lopers en zich anders voortbewegende kunnen genieten van de berg. Zo wordt het omschreven. Dat je niet voorbij geraasd wordt door motoren en sportauto’s is inderdaad heel fijn. Genieten blijft iets dat iedereen op zijn eigen manier moet bepalen.
Het is zaterdagochtend en aan het ontbijt twijfel ik waarom ik er aan ga beginnen. De stok achter de deur heb ik al duidelijk neergezet ook al lijkt ze meer op de vrouw op het bierglas dat mijn vader heeft dat klaar staat met een koekenpan. Het is niet E, maar de aankondiging die ik op mijn Blog heb gezet. Terugkrabbelen vind ik nu echt een zwaktebod.
E mijn shirt van de dag uit laten kiezen. In mijn achterzakken genoeg proviand en een windbreaker voor als ik de berg weer af zou rijden. Met lange mouwen. Boven zou het een heel stuk frisser zijn had ik opgezocht.
Ik rijd de beklimming klassiek vanuit Eppan. 15 kilometer klimmen met gemiddeld ongeveer 6% stijging. Voor dat ik aan de klim begin rijd ik het stuk langs de Kalternsee. Het is vrij druk deze ochtend met een combinatie van vakantie- en werkverkeer aangevuld met mensen die hun fiets naar het begin van de beklimming brengen met de auto.
In Eppan dan het bord dat de berg is afgesloten.
Ik ben in ieder geval niet alleen. Dat is zeker. Er rijd van alles en ingaat naar boven. Een groot deel van de mensen drijft zichzelf helemaal aan, maar er zijn er vooral veel die wat elektrische ondersteuning gebruiken en zo stukken omhoog vliegen.
Ik leeg nog een keer mijn blaas, om net als Roglic zo licht mogelijk te kunnen klimmen. Een grap natuurlijk, want er blijft meer dan genoeg van me over om de zwaartekracht aan te laten trekken.
De meneer rechts doet het met het been dat hem rest
Ik klim en vind een ritme. Een goed ritme. Ik puf wat, ik zweet veel, drink als mijn Wahoo het me opdraagt en knijp ook een gelletje leeg als me dat bevolen wordt. Ondertussen haal ik de nodige mensen in. Er rijdt echt van alles en nog wat tussen. Bij de mensen die ik inhaal zitten er ook die ik wel als wielrenner zou kwalificeren. Ondertussen wordt ik ook geregeld ingehaald natuurlijk. Door de bekende elektrische MTBs op full Speed, de gespierde spijkers en “echte” wielrenners.
Maar slecht loopt het niet.
Na 10 kilometer ongeveer staat de plaatselijke wandelvereniging met een standje. Ik herinner me dat ik het de vorige keer hier lastiger begin te krijgen. Nu valt dat nog steeds goed mee. Ik blijf trappen in mijn ritme en laat me niet verleiden tot gekkigheid. Ik heb een kort gesprek in mijn beste Italiaans met een man die oorspronkelijk uit Marokko kwam. “Aha Olandesi, Dumoulin, Van der Poel”! De Gullit en van Bastens van het wielrennen.
Langzaam maar zeker kom ik bij een mooi stuk langs een rotswand. Een herkenbaar stuk van de beklimming.
Hier is het extra fijn dat er geen auto’s zijn en kun je makkelijker je eigen weg kiezen. Beetje lastig dat die andere mensen er ook nog fietsen. Zeker als ze dat dan op een éénwieler doen (zie foto). Heel speciaal, met een houvast aan het zadel kunnen ze zelfs staand fietsen.
Ik reed rustig verder. Mijn shirt van vochtig naar kletsnat. De serie haarspeldbochten volgde. 9 stuks op een rij. Mooi blikken op het dal, af en toe verscholen achter een laag met wolken.
De haarspeldbochten
Mijn Wahoo gaf de beklimming steeds aan en zo was goed te zien wat voor stijgingspercentages me nog restte. Het laatste stuk kwam los in beeld. Nog een serie rode zones voordat de top bereikt zou zijn. Ik zet nog een klein beetje aan. Daar is ie!
Boven is het een dolle boel en een drukte van belang. Er zijn er die als helden worden onthaald en dat laat maar weer eens zien dat ook ik, hoe klein een prestatie ook mag zijn, tevreden mag zijn met mijn prestatie.
Ik hang nog even rond en FaceTime met mijn thuisfront. Ik ben doorweekt van te zweet, maar voel me eigenlijk nog heel erg goed. Verrassend, want heel veel klimkilometers had ik nog niet gemaakt. Beter nog niet gedurfd in te maken.
Ik daal af. Word wat opgehouden door wat langzamere leiden, maar wil er niet kamikaze voorbij terwijl er nog massa’s volk proberen om boven te komen. Ik voel me zeker op de SL8. Dat is precies wat je wilt van een fiets. Ik ben zelf beperkend genoeg en dat moet vooral niet de fiets zijn. Merk wel dat ik nog wat kan verbeteren in het doorkruisen van de haarspeldbochten.
Blij dat ik het jasje mee naar boven heb genomen en nu aan heb op de weg naar beneden. Scheelt heel veel.
Ik heb E aangegeven dat ik er een klein lusje aan toevoeg. Gedeeltelijk om de grote weg te ontlopen, maar ook om nog een keer over het fietspad van Eppan naar Bolzano (stuk er voor) te rijden. Volgens mij voor een deel weer zo’n oude spoorbaan die omgetoverd is tot fietspad. een soort van achtbaan op de fiets.
Bijna aan het einde van het fietspad
Nu komt het stuk terug. Tijd om me nog eens voorover te buigen over mijn stuur en het vlakke deel van de rit af te werken. Onderweg kom ik mensen tegen die ik ook op de berg heb gezien. Zij hadden juist de weg langs Kaltern genomen om met wind mee over het fietspad naar huis te bollen.
Met E heb ik afgesproken om bij de bakker in Tramin een broodje te eten. Die sluit helaas zijn deur om 12:00 en daarom belanden we bij Ellena Walch in de tuin. Ellena is de “Grand dame” van de Südtiroler en Italiaanse wijnen.
De maaltijd is niet echt die voor een fietser na een tocht, maar ik begreep van E dat de Gewürtztraminer Concerto Grosso niet te versmaden was.
Ik vind alles prima en zit vooral nog op mijn roze wolk van de beklimming. Ondanks dat ik me een heel stuk minder voel dan de vorige keer dat ik naar boven reed heb ik er praktisch net zo lang over gedaan. Iets van een minuut langer deze keer als ik de cijfers goed heb bekennen, maar voel ik me een stuk minder uitgewoond (beelden kunnen anders doen vermoeden).
La Dama Bianca zal er vast haar deel in hebben, maar wellicht geeft dit ook verder nog wel stof tot nadenken. Zou ik dan toch nog wat meer uit dit lijf kunnen halen als ik er nog iets beter mee zou omgaan?
Deze dag naast de fiets stond al langer gepland. Een tripje met E langs een aantal plaatsjes na een TV presentatie over Brixen / Bressanone. Een bezoek meer dan waar. Een aanrader voor wie van de typische Süd Tiroler plaatsjes houdt, met arcaden en grootse katholieke kerken.
Een woning in Brixen besmukt met opvallende kunst
Maar zo’n dag heeft meer doelen of die geef ik er toch graag aan en dit is natuurlijk geen VVV blog. Potje honing kopen op de markt, alleen dat al want vroeger stond in de catalogus van Van Herwerden toch echt honing te koop en koninginnebij pollen, en rust in de benen voor de dag van morgen. De dag van morgen is het Mendoladag. De dag dat de pas voor gemotoriseerd verkeer is afgesloten en je er als fietser in alle rust van het uitzicht en de beklimming kunt genieten.
De lezer weet dat de rust bij mij onrust is als er iets georganiseerd is en het dan ook nog berg op gaat. Ik ga het gewoon proberen.
Vandaag de fiets eens de andere kant op gestuurd. Richting Trento. Beginnen met wind in de rug en een beetje bergafwaarts.
Blik op de op of afrij laan
Het tempo zat er vanaf de eerste meters meteen goed in. Soms loopt het zoals het loopt. Als ik de andere kant oprijd kom ik meestal interessante fietsgroepjes tegen. Vandaag jammergenoeg niet mijn kant op. Waar ik hoopte meegenomen te worden, mocht ik de locomotief zijn voor een vlotte Duitse bikepakker. Zo’n hippe die in de gemiddelde MAAP of Rapha reclame niet zou misstaan.
Ik gaf hem een slinger tot aan Trento. Ik had er mooi 1,5 uur opzitten in gestrekte draf. Mijn bagagedrager zitter, die zich keurig gemeld had, hoopte vandaag het Gardameer te bereiken. Die laatste 40 kilometer zou hem denk ik wel lukken, ook al zou het wat minder eenvoudig gaan als hij zelf het tempo aan moest gaan geven.
De weg terug zou een stuk lastiger worden. Dat was wel zeker. Terug omhoog en de wind was nog niet zo ver gedraaid als ik gehoopt had.
Het werd dus iets meer duwen en trekken en een heel stuk meer werken dan de vloeiende beweging van de heenweg. Daarbij begonnen, eerlijk is eerlijk, de tijd en de kilometers toch ook hun rol te spelen.
De geplande 4 uur maakte ik dan ook bij lange na niet vol, ook al voelde het als veel meer dan 4 uur door de polder bollen. Ik vraag hier toch net dat beetje meer van mezelf.
Misschien soms wel net dat beetje te veel. Ook al gaf Join me vandaag toch nog een voldoende, helemaal klopte de verdeling niet.
Dreigende luchten en een weersvoorspelling die niet veel goeds deed vermoeden en Join die een rustdag voor schreef.
De fiets bleef staan en we kozen voor stappen door Bolzano.
Ik brandde een kaarsje bij Maria. Terwijl ik me omdraaide kieperde een mevrouw een hele laag kaarsjes in haar tas. Ik denk niet dat je dat uit weelde doet.
De gezondheid kwam vandaag in een potje met een rietje, met daarin een drank met onder andere spinazie voor de een en bietensap voor de ander.
En het weer? Dat viel uiteindelijk goed mee. In Süd Tirol hebben ze het minstens net zo lastig met het voorspellen van het weer.
Een pittig gesprek, alles is relatief lezer, aan de ontbijttafel. Wat te doen. Een dag lang klimmen of me aan de Join training houden. Ik las dat in het huis waar de man de broek aan heeft, de vrouw deze in de ochtend heeft klaargelegd. Ik luister. Waarschijnlijk ook wel zo verstandig. Als de tijd me ontbreekt dan baal ik dat ik me niet kan houden aan het schema, heb ik de tijd wil ik weer iets anders doen. Een soort van FOMA. De angst om te missen dat je zou kunnen doen en meemaken. Ook al vind ik een op en neertje hier over het fietspad eigenlijk ook heel leuk.
Vandaag staat er 2,5 uur intensieve duur op het programma verdeeld in 15 minuten inrijden, 30 minuten meer wattage, 30 minuten wat minder, 30 minuten wat meer en 30 minuten wat minder afgerond met 15 minuten uitrijden. Niets extreems. Eigenlijk een rit om daarna de dag nog aan te kunnen.
De lezer ziet het woord “eigenlijk” staan en weet voldoende.
Ik rijd naar het fietspad en begin mijn eerste blok. 30 minuten rond 80% van ftp. Daarmee kun je een lekker tempo rijden en zo rijd ik tot Bolzano en een stukje richting Merano. De eerste 30 minuten zitten er op als ik net een geblokt rennertje voorbij rijd die in mijn wiel kruipt. Ik bega de fout om door te rijden. Doordat het hier lichtjes oploopt krijg ik net dat beetje meer weerstand en in plaats van te vertragen versnel ik iets. De wattages gaan wat omhoog. Het loopt als een trein. Ik voel me goed en goed op de fiets. de man aan mijn wiel is vast een bekende van velen want hij krijgt geregeld zijn naam toegeroepen.
Zo stoom ik mijn volgende 30 minuten door. Eigenlijk met te veel inspanning. Zelfs voor een blok met de wat meer wattage. Wat zou het.
Ik krijg een Grazie op het punt dat ik besluit om te keren. Dat was blok 2.
Ik sta even stil. Zie een renster op een Specialized aan de overkant en niet veel later een man in een Quickstep tenue, van een ouder jaar, aan komen rijden. Ze groeten elkaar en gaan me voorbij. Zouden dat de locomotieven zijn die mijn karretje mee zouden nemen?
Toch wel voor een paar 100 meter. Die Italianen doen dat slinks. Ik weet niet eens hoe het gebeurde maar ik zat weer op kop. Kon het niet laten. Zocht de flow weer op en begin te rijden.
Blijkbaar vonden mijn wagonnetjes het prima, want die zag ik niet meer, maar hoorde hem alleen luid brullen en fluiten als we mensen voorbij moesten en zij meer aan de kant. Je hebt signaleren en signaleren. Ik gaf natuurlijk braaf mijn handtekens.
Een klein sprintje nadat we een weg over moesten steken, maar verder was het vooral stevig doorrijden, tot aan Bolzano. Dat was blok 3. Daar ontving ik weer de bedankjes en de vraag waarom mijn derailleur aan een roze padje hing. “Marginal gains” was mijn antwoord. Enig trots, die Italianen kennen het vak van complimenten geven, toen ze vroegen of ik ex-profi was, zoals ik maar door bleef rijden.
Zo had ik voldoende om het laatste stukje te beginnen. Stukje rustiger, maar nog steeds in de lekker doorrijden flow. Nog een 30 minuten blok.
De laatste 15 gingen in alle rust terug. Beetje worstelen op het laatste stukje naar boven. Goed gevoel overgehouden aan de rit. Tijd om bij te komen.
Join wilde me een hele krappe voldoende geven. Ik had teveel mijn best gedaan. Ik kan het niet ontkennen.
Als Lupo Wolfie dan niet mee gaat op reis, dan lopen we wel naar La Lupa del Lagorai gemaakt van de restanten van boven die omgevallen zijn door een over dit gebied woedende orkaan.
Als de man de berg niet op fietst, haalt hij de kaas in huis: Stelvio en nog lactose vrij ook
Het is pas dag twee, maar ik weet nu al dat ik dit ongelofelijk ga missen. Een ontbijtje op het terras, terwijl de dag ontwaakt. Daar neem ik normaal toch de tijd niet voor of ik heb geen zin om de wekker om 4 uur te zetten. Het zal vooral het laatste zijn.
Om er een beetje in te komen en passend bij wat Join me voorschreef besloot ik om een op en neertje te doen naar Meran. Iets in me hoopte op een typisch Italiaanse zondagochtend groep die me op sleeptouw zou nemen. Het bleef bij hopen, want Italiaanse zondagochtendgroepjes rijden met wind mee en daarom de andere kant op.
Join had een pittig programma neergezet. 10 keer 40-20, dat is 40 seconden zo snel als het gaat, maar duidelijk boven ftp en dan 20 seconden rusten en later nog 4 x 10 minuten tempo. Iets om naar uit te kijken….
De heenweg koos ik voor beentempo. Ook wel eens goed om te doen als je, zoals ik, vaak vervalt in een langzaam beentempo als het berg op gaat. Ik wil niet dat mijn hersenen gaan denken dat, dat altijd zo moet gaan als ik aan het fietsen ben.
Zo reed ik de toerfietsende, bike pakkende, familie fietsende, zich wielrenner voelende, semi gravellende, georganiseerde reizenden, hardlopende, skeelerende mensen massa op het fietspad voorbij. Het is mooi om te zien hoe intensief dit fietspad wordt gebruikt. Gelukkig is het breed genoeg om meestal vlot in te kunnen halen.
Bij Flarer, de fietsenwinkel, was vandaag mijn keerpunt. Pracht en praal aan Italiaanse fietsen. Willier, Pinarello en Colnago en van alles de topmodellen. Daarbij schoentjes van verschillende merken in uitvoeringen om je vingers bij af te likken. Ouderwets kwijlen voor de etalage, zoals ik dat vroeger deed bij Kroone Liefting in Limmen toen ze nog in hun oude winkel zaten. Lang geleden. De nieuwelingen categorie ben ik al lang ontgroeid, maar de jeugdige liefde voor de fiets is gebleven.
Het fietspad
De weg terug. Het loopt nu licht af en daar maak ik gebruik van. Tempo gaat iets omhoog, maar ik rijd vooral met het doel om het te blijven volhouden. Het inhalen gaat maar door, maar helaas volgen de renners niet die ik verwacht dat wel met me mee zouden rijden.
Afslag bij Bolzano. Nog 20 kilometer te gaan. Ik zie een sponsorpakje voor me rijden. Een mooi richtpunt. Bij het inhalen voel ik dat die niet achter blijft, maar zeker mee gaat. Hij kent het voordeel van een rug om achter te verschuilen. Kent ook de etikette van de handgebaren.
Tot mijn verbazing neemt hij zelfs een stukje over als ik even aan een reep knabbel. Het eten was er vandaag een beetje bij ingeschoten. Slinks laat hij daarna weer lopen en ik neem nog een stuk over. Goed voor de gevraagde inspanningen van de dag.
Daar komt hij nog een keer. Ik zie dat hij een paar tanden heeft bijgeschakeld en er nog een keer goed voor wil gaan zitten. Het gaat vlot. We komen steeds dichter bij het einde van het fietspad voor vandaag. Als je zo gepiloteerd bent, moet je er een eindsprint van maken. Ik ga niet uit het zadel, maar gooi wel het tempo nog een laatste keer de hoogte in. Hupsakee. Ook ik voelde me even wielrenner.
Hier laat ik onze wegen scheiden. Ik fiets rustig het laatste stuk naar boven terug naar Tramin. Leuk als je er bent en uitzicht over het dal hebt, lastig als je nog die paar hoogtemeters moet overbruggen en het eigenlijk wel genoeg is.
Ook al voel ik me goed, ik ben gesloopt. De warmte eist haar tol en de rest van de dag ben ik niet veel meer waard. Join is heel tevreden met over hoe ik de training heb uitgevoerd. Mijn eerst 7,8. Meestal is een voldoende al een hele opgave.
De eerste week dat La Dama en ik samen zijn is voorbij. Er zijn 6 ritten gereden. Van lang tot kort, van vlakker tot met meer hoogtemeters, van sneller tot langzamer, van alles en nog wat.
Gisteren ging ze een dag in de tas toen wij ons verplaatsten van Torbole naar Tramin. Hier de Italiaanse naam opschrijven is onzin, als je ‘s avonds bij het Schützenfest hoort wie er allemaal welkom geheten worden, de mensen uit Beieren, die uit Oostenrijk en natuurlijk ook de gasten uit Italië. “Hier spricht man Deutsch in Tradition“, terwijl ik het niet enger probeer te maken dan dit.
Zo’n dagje naast de fiets geeft tijd voor gedachten, zeker als je nu in een rustig huis terecht bent gekomen dat midden tussen de wijnranken op een wijnberg ligt. Rust is het woord na de drukte in Torbole.
Ik vraag me af wat voor een huwelijk, beter: bijvrouw relatie, het is tussen mij en La Dama. Is het gearrangeerd, voorbestemd, liefde op het eerste gezicht, een verstandshuwelijk of een relatie die nog moet groeien. Misschien wel een beetje van alles.
Het was duidelijk dat ik bij mijn nieuwe fiets weer bij een S-Worms terecht zou komen als me het totale verhaal zou bevallen. Ik heb eerlijk is eerlijk niet verder gekeken of geprobeerd. Door het aanbod dat er was werd de keuze deze witte. Maar bij het zien was ik meteen helemaal verkocht. De eerste paar ritten zijn overtuigend, ook als is het niet de overstap van een stalen fiets naar die van Carbon. Het is verfijning. Het zijn de details. Om de term nog maar eens uit de hoge hoed te toveren: marginal gains, maar ze zijn er. Het is niet goed om na een paar ritten al een echt oordeel te hebben, dus ik geef het nog wat meer tijd. Maar laat ik zoveel zeggen: ik kijk uit naar de volgende rit. En zoals Remco Evenepoel heeft laten zien, uiteindelijk is de mens de motor en moet die de fiets vooruit duwen.
Cyclemania-c4 