Er is iets bijzonders aan de hand? Komt het door zijn charme offensief of wordt ik zwak?
Dit weekend is het gebeurd.
Ik heb sympathie voor Remco Evenepoel gekregen.
Het begon vorig weekend met het luisteren naar het interview van Laterne Rouge met Evenepoel. Best een aardige gast dacht ik toen.
Toen flipte hij gisteren na de aankomst van de ploegentijdrit in de Vuelta, zonder te weten wat voor voorsprong hij al had genomen op de andere klassement renners. Ik kon alleen maar denken: je hebt gelijk en goed dat je het niet, zoals hoort en verwacht wordt, het voor je houdt.
Daarna keek ik vanochtend zijnde tweede YouTube filmpje. Voorbereiding op de Vuelta en ik kon echt alleen maar denken: prima kerel.
Misschien komt zijn houding met zijn talent, of is het de voetbalspeler in hem die soms wat rare fratsen vertoond, maar wat ik nu zag vind ik eigenlijk allemaal wel prima. Nu alleen de twee Patricks, vader en teambaas, nog de mond blijven snoeren.
Ik zelfs sloeg fietsend over op zaterdag. Te veel andere zaken te doen. Vanochtend reed ik een kleine ronde. Vertrokken in de regen en verder alleen maar proberen om de regen te ontwijken. Goed gelukt. Daarbij is het Pas Normal regen vest ideaal. Een regenjas zonder mouwen. Zorgt er voor dat je net wat minder opgesloten bent als in een echte regenjas.
Een paar weken geleden werd het WK wielrennen voor profs gereden in Schotland. Voor Specialized het moment om de Tarmac SL8 op de markt te brengen. Het was een publiek geheim dat de SL8 er aan zat te komen. Er werd onder de liefhebbers al lang over gesproken. Afgemaakt door de een en opgehemeld door de ander.
Bij mij begonnen vanaf de presentatie de echte slapeloze nachten. Ik ben een liefhebber van de Tarmac. Rijd de verschillende modellen die er geweest zijn al jaren en heb een aantal speciale versies gehad en heb er nog steeds een aantal. Een SL4 in de kleuren van Amerikaanse bolide in heel beperkte oplage, een SL6 gekregen voor een zoveelste trouwdag, als beloning voor het volhouden denk ik, en een SL7, mijn Lupo Wolfie in de kleuren van Quickstep. Prachtige fietsen en als ik op de SL7 rijd weet ik niet wat er beter kan, weet ik dat ik er niet meer uit kan halen en dat het een topper is.
Maar als er een nieuw model komt wint de kriebel het. Zo eenvoudig is het. En als het kan, als het alles voor je is en het thuisfront vindt dat je het verdiend, dan ben ik niet degene om te zeggen dat ik de SL8 niet wil.
Bij de introductie zou een zwarte komen, Een project Black. Gelimiteerde oplage. Lijntjes uitgegooid naar bekende Specialized dealers. Uitverkocht. Wat nu? Gek doen? Zo zwart mogelijk blijven? Want zoals Ford vond dat auto’s alle kleuren mochten hebben p, als ze maar zwart waren, zat ik ongeveer in de wedstrijd. Mijn fietsen waren vooral donker en niet te opvallend. Met her en der een uitzondering.
Maar nu mijn auto een blauwtint heeft, na eerder wit, ben ik in mijn wilde levensfase aangekomen. Nog niet in de fase van het goud van vriend R, of de opvallende kleuren bij Ron H en Robbert, maar ik durf wat meer.
Bij Kaptein Tweewielers in Amsterdam kon ik terecht om de SL8 kleuren te zien en later ook in een opvallend rood. Kaptein ken ik al jaren. De winkel op de Overtoom waar we bij Peter onze eerste mountainbikes kochten. De winkel is inmiddels overgenomen door zijn zoon Jeffrey en dit jaar verhuisd naar een schitterende winkel op de Marathonweg. Ook een heel stuk eenvoudiger parkeren.
Zou rood de kleur zijn voor mij? Top beraad. Invloed van bikefitter Christoffer. Laat ook een witte komen, dan kan hij die ook zien. Wilde hij zelf namelijk ook wel eens zien.
Zien was liefde op het eerste gezicht. Een schoonheid.
Een matig wit met een twinkeling. Anders weet ik het niet te vertellen.
Dit wordt hem. Dit is hem.
Maar ik wil natuurlijk niet iets “straight out of the box”. Ik houd nu eenmaal van mijn eigen aanpassingen. Misschien niet allemaal even groot, maar wel zoals ik dat wil.
Beginnen met een Ceramicspeed tuning (OSPW, bracket, balhoofd)
Shimano Dura Ace pedalen.
Een direct mount derailleur pad.
Vittoria Corsa Pro banden, tubeless.
Een Roval Rapid stuur in de juiste 90/400 maten
Bidonhouders?
Zo wordt een standaard fiets een eigen fiets. Er zit standaard een 4iiii vermogensmeter op, dus daar is al aan gedacht.
Vandaag ging ik nog even langs om de derailleur pad langs te brengen. Een roze, voor de variatie. Bleek perfecte timing te zijn. Ze wilden me net bellen om te kijken of ik langs kon komen voor nog een stuurhoogte fitting. We gaan niet over één nacht ijs.
Christoffer aan de bak
Het is fijn om te zien dat er met liefde en aandacht met je fiets wordt omgegaan. Rustig en in stapjes.
Alles gaat naar wens. Alleen wat lastig is dat de batterij van de Shimano Di2 groep onder de zadelpen zit. De zadelpen is zo dun dat de batterij er niet meer in past, zoals bijvoorbeeld nog wel bij de SL7. Hierdoor kan voor mijn zadelhoogte de oen niet voldoende naar beneden. Er wordt aan een oplossing gewerkt.
Achterkant is een heel stuk slanker
Volgende afspraak: donderdag 12:00 voor de volgende, hopelijk finale, fitting. Dan kan ze precies op tijd mee.
Kijkend naar de Reels op Instagram, bij ons thuis naar De Rode Lantaarn, The Gram genoemd, zie ik voorzichtig wel eens wat voorbij komen waarvan ik weet dat het op mijn fiets gaat belanden.
Vandaag zag ik dit.
De rechter gaat mijn achterderailleur verfraaien en als Ceramicspeed adapt heb ik er vertrouwen in dat deze OSPW (OverSized Pully Wheels – groter dan de standaard versie zijn ze zeker) er ook voor gaan zorgen dat ik net een paar Watt minder nodig hebben om vooruit te komen.
Er werd weer afgesproken om te gaan fietsen. Kilometers maken. Hoeveel zou de dag wel uitwijzen, maar het moesten er flink wat worden.
Fietsen moet ik blijkbaar doen met renners waarvan de naam begint met een R. Was het heel vroeger Rudolf of Rodney, zijn het nu Rick, Robert, René of Rutger en vandaag Ron H, Ron V en Robbert. Ron V had iets uitgestippeld. Niet meteen de man met het beste richtingsgevoel, maar als Ron H de route op zijn Garmin heeft staan moet het toch wel goed komen.
In de ochtend natuurlijk de nodige gezonde “wedstrijd”spanning. Hoe zijn de benen.
De zakken in ieder geval volgepakt met eten. Bidons gevuld. Zo’n hoog aan de lucht en windkracht 2/3. Niet te hard in de rug, maar ook niet te hard op de neus.
We vertrokken al slingerend door het bos. Een combinatie aan wegen zoals ik ze zelf niet zo vaak rijd. Zeker de laatste tijd niet. Dan zoek ik meer de open stukken op. Weerstand en trainen. Join, weet je wel.
Maar omdat we de wind gunstig hadden staan bemoeide ik me er toch mee. Op naar een meer open weg. Tempo! Dat ging gesmeerd. Allemaal doen wat we kunnen.
Zo kwamen we bij de Ketelbrug uit. Daar stopt het meestal voor mij, of ik moet naar vriend R en LL rijden. Maar vandaag gingen we de brug over. Bleek ik maar één keer sneller gedaan te hebben. Een beetje het thema van de dag. Overal heel snel voorbij rijden. Of altijd of op de dag.
Dat het voor ons onbekend terrein was bleek al snel. Zonder te verdwalen raakten we de weg kwijt. Steeds verder richting Lemmer en wat ik zeker wist was dat, dat niet op de route lag.
Overleg. Alternatief gekozen en verder. Doordenderen. Overnemen. Nu met de wind minder gunstig, maar nog steeds alle vier proberen te geven wat de benen toelieten.
Blijkt dat ze in dit gebied op zondag alles sluiten, behalve de kerkdeuren. Waar wij een koffie stop, vooral een water vul stop, bleek dat niet te kunnen. Gelukkig was er een stuk verder een, kleine gok, Vietnamees meisje dat de plaatselijke snackbar open hield. Cola, Calippo en water. Veel blijer konden we niet gemaakt worden vandaag.
Daarna weer verder. Ik merkte dat we de tweede helft aan het rijden waren. Beetje vermoeider. Beetje uitgezweet ook. Maar toen kwam de Ketelbrug weer op onze route. Aanzetten. Klimmer Ron V trok door en liet ons achter. Zo gaat dat.
Ik kwam met een alternatief voor de dijk. Dacht dat iedereen wat meer gebaad was met iets meer beschutting.
Bij het kruizen van een rotonde durfde ik niette volgen. Ik vond een aankomende auto te snel naderen. Gelukkig hadden de anderen het na een tijdje in de smiezen. Anders werd het een wel heel lange achtervolging.
Bleek zo te zijn dat de voorkeur zelf werd voor door het bos. Twijfel. Kop of volgen. Kop werd het. Wel wat meer wind, maar wel mijn eigen lijnen. Ik besloot een niet te zware versnelling te rijden, zodat het tempo vlot maar houdbaar bleef. Ook als er een keer ene bocht minder goed gestuurd zou worden. Volgers weten het niet, maar er wordt aan ze gedacht. Ik voel me nog steeds sturend goed op mijn nieuwe instelling van de fiets.
Helaas reed Robbert lek. Mooie gelegenheid om weer eens bij te praten met Ron H.
Daarna jakkerden we weer door. Laatste loodjes. Laatste stukje.
Nog een stukje bos. Brug over. Rust in de tent. Kletsen. De high van de rit kwijtraken en horen wat de plannen zijn richting de Alpen. Daar gaan de R-en binnenkort een paar dagen klimmen.
Zo kwam er een einde aan een vlotte rit, die voor ons ongeveer 160 kilometer en 5 uur duurde en voor Robbert zo‘n 30 kilometer langer.
Ik merk altijd of ik de dag voor een langere rit gefietst heb of niet. De meesten proberen van de niet profs kiezen voor absolute rust en wielen het liefste de fiets laten staan, maar ik heb gemerkt dat het voor mij beter is om in ieder geval een stukje gefietst te hebben. Zelfs als dit het dag schema wel heel krap maakt, vroeg opstaan een noodzaak is en alleen de Wahoo Kickr en Zwift de mogelijkheid bieden om een stukje te fietsen. Hoe dan ook het liefste is ochtends, zodat de benen verder wel kunnen herstellen.
Zo ook vandaag, omdat er nogal wat op het programma staat.
Daarom zelfs vandaag de wekker vroeg gezet, hoewel dat eigenlijk helemaal niet nodig was na een doorwaakte nacht en in Zwift gaan rijden. Buiten was aanlokkelijk, maar de regendruppels vielen en het leek nog wel donker.
Nu maar hopen dat de benen van vandaag geen voorteken zijn voor zondag. Moeizaam. Ook duidelijk te merken dat de SL6 die op de Kickr staat heel anders is afgesteld. Een kortere stuurpen is een must. Dat is een zekerheidje.
Ik houd mezelf maar voor dat kleine stukjes ook stukjes zijn en dat met de voeten op de grond staan ook zeker niet slecht.
Nu op naar taart en verjaardagsfeest en een vlot bezoek aan de Marathonweg. De taart schakeer ik voor vandaag onder carboloading.
Op dinsdagavond een ronde gereden. Ruzie met mijn Wahoo en ook nog eens het lege gevoel na een lange kantoordag. Willen is kunnen, maar je kunt niet altijd hoe graag je ook maar wilt.
Donderdagavond werd de volgende fiets klaargemaakt voor de nodige klimkilometers. Een derailleur met een lange kooi en een cassette oplopend tot 32 tandjes zal de volgende 60 plusser iets eenvoudiger de Ardennen en Alpen reuzen over laten rijden.
Voor mij stond de fiets weer klaar om op te rijden op vrijdagochtend. Lang genoeg, maar niet te lang. Vlot, maar niet leegrijden. Beter worden!
Ik bedacht me dat trainen niet altijd een mooie tocht hoeft in te houden. Daarom fietste ik naar “mijn” rondje in de polder om daar een paar blokjes om te maken. Prima om te doen en zo liet ik me niet verleiden tot al te grote afstanden. Wel doorrijden op een paar stukjes.
Lekkere rit zo op de vrijdagochtend. Uitkijkend naar zondag waarop er een groter aantal kilometers gepland staan. Niet alleen, maar met drie van de R-en.
Ondanks dat ik niet vaak meer aansluit sta ik nog steeds in onze fietsersapp groep. Maar deze zondag besloot ik mee te gaan. Join kon deze zondag de pot op. Geen training alleen met een oog op wat goed was in de opbouw, maar er op uit met mijn fietsvrienden. Ron H had een mooie ronde uitgezocht naar Vierhouten. Zou 124 kilometer worden. Bij E gaf ik het volgende aan: ik ging het laten gebeuren: snelheid, koffie stop, kletsen, route, alles. Ik zou mijn lycra drang of komt het door de helm op mijn hoofd, om onnodig me met alles te bemoeien laten gaan vandaag. Gewoon lekker fietsen.
9:30 op de brug waar Rick niet meer woont. Perfect om af te spreken. Een zelfgebakken rijstpannenkoek als ontbijt als bodem en genoeg reepjes en gelletje in mijn achterzak om de uren door te komen.
Op de brug
Daar gingen we. Tegen alles wat ik ken in, startend met de wind in de rug. Tempo er in. Rond de 40 zag ik op mijn Wahoo. Snelheid die ik lang niet meer had gereden. Maar als je af en toe in het wiel kunt kruipen scheelt het veel. Je deelt de inspanningen in drieën (bijna, omdat je in het wiel natuurlijk nog wel iets van inspanning levert).
Na Harderwijk werd alles mooier. Rijden over de Veluwe. Over de weg die Ron H me al eens eerder had laten zien. Veel mooier wordt het niet en op het nieuwe asfalt ook niet veel vlotter.
Licht op en neer. Paar bochten. Vlotjes.
Ik vermaakte me goed. Heel goed. Fijn rijden met deze krasse knarren. Dat Ron V op weg is om de 70 aan te tikken zou je namelijk niet meteen zeggen.
We reden verder. Draaien en keren. Nog wat klimmen en dalen. Soms iets sneller, soms iets rustiger. Koffiestops waren er niet. We hielden het bin wat we in onze bidons en onze achterzakken hadden.
Er snorde een scooter voorbij. Terwijl hij het eerst niet leuk vind dat ik bij hem in het wiel dook en me er voor liet rijden, mocht ik daarna toch vlotjes met hem verder. Strak tempo. Niet te gek, maar zonder de Ronnen. Het knaagde bij me. Bij een splitsing stopte ik en kreeg ik al het respect van de bestuurder en een aantal handdrukken. Hij was onder de indruk. Ik nog veel meer van de Ronnen die niet veel later er ook al weer waren.
Bij een verkeerslicht schoot bij mij kort de kramp in mijn hamstring. Ik gok op combinatie van inspanning, vocht gebrek en nieuwe zit. Want hoe goed hij me ook bevalt, het is toch anders. Maar eerlijk is eerlijk de inspanning was heel wat anders dan wanneer ik alleen mijn ronde maak.
Terug de polder in. De kilometers beginnen te tellen. Bij de een wat meer dan bij de ander.
Ik was heel tevreden aan het einde. Zoutafzetting op mijn mouwtjes liet meer dan genoeg zien dat ik mijn best had gedaan. Genoeg zouten verloren.
De cijfers zeiden nog veel meer. Lang geleden dat ik dit soort cijfers bij een prestatie waar ik onderdeel van uitmaak heb gezien. Leuk weer in zo’n groepje. Misschien moet ik mijn angsten nog maar eens op zij zetten en me nog eens ergens aansluiten om een ronde te fietsen.
De Ronnen zijn echte cracks. Klagen niet. Genieten. Rijden longen en glucose uit hun lijf om er melkzuur, kramp en pijnlijke benen voor terug te krijgen. Daar kun je mee op pad, zeker op een ronde als vandaag.
Join 14 (omslagpunt van hs 171 naar hs 173 – vindt Join positief)
Wat een regen op de zaterdagochtend. Tijd voor andere zaken dan een rondje op de fiets. Daarna Puck Pietersen aanmoedigen. Resultaat Brons. Genoeg motivatie om zelf nog een rondje te gaan fietsen. Niet meer dan een uur. Genoeg om de benen te laten bewegen en de weersschommelingen uit mijn systeem te trappen.
Tegen mijn systeem in met de wind in de rug vertrokken om daarna met tegenwind terug te rijden. Ben nog steeds blij met de houding op de fiets. Ging lekker.
Weer vervoersverbod in de polder. Met de kippen of varkens is het dus niet best
Zonnetje er bij en zonder al te dol te doen werd het een vlotte ronde.
Morgen langer is het plan. Misschien dat ik me eindelijk weer eens bij goed gezelschap aansluit. Had vrijdag al het geluk weer eens aan de klassieke Ridley te mogen sleutelen. Een genot als het allemaal lukt.
Cyclemania-c4 