Auteur: arnoud3ss

Mijn ouders zijn op vakantie. Naar Andorra. Een hoogte stage om stiekem de rode bloedlichaampjes aan te vullen. Daarbij ook om trainende wielrenners te spotten.

En dan net doen of ze ook nog andere dingen doen daar.

Na de regendag, vandaag weer stralende zonneschijn. Beetje lastig om te plannen wat ik wil gaan rijden. Ik kies voor tijd en kilometers. Proberen 4 uur te rijden. De heenweg langzaam bergop en daar 2:15 voor uittrekken is wat ik besluit.

Het voelt niet goed in het begin. Kan het allemaal niet zo goed plaatsen. Niet zo zeer de benen, maar misschien meer het gevoel van het weten dat we al weer in de laatste week zitten.

Ik besluit mijn gedachten te verzetten en me op het trappen te focussen. Op naar Bolzano. Fietspad. Heel Italië op racefietsen rijdt de andere kant op, zo lijkt het. Past ook wel met de wind die meer vanuit het zuiden gaat komen in de loop van de dag. Heel hard waait het trouwens niet.

Ik moet midden door Bolzano langs de Piazza Walther door een fietspadopbreking. Ik ben blij dat ik de weg ken door de vele bezoekjes die we eerder brachten. Door naar het fietspad. Na het verlaten van de stad wordt het als snel mooier. Langzaam stijgend door het dal. Slingerend langs en onder de A22 door.

Paar venijnige klimmetjes er tussen, maar mijn afspraak met mezelf lijkt perfect uit te komen. Keren of bij 2:15 of in Klausen / Chiusa. Bekend file punt op de snelweg, en een heel aardig plaatsje er naast.

Ik ga kort op een bankje zitten voor contact met het thuisfront en neem daarna de zelfde weg terug. Die vlot heel wat beter. Terug merk je pas wat er eerder geklommen is.

Dit voelt vlot en voor dat ik er erg in heb omsingel ik alweer de wegopbreking, dit keer wandel ik niet over een enge brug, en zit ik al weer op het fietspad terug. Bij het waterpunt tank ik nog snel een bidon water. Het is warm geworden, dus dat extra drinken kan ik goed gebruiken.

De irritante Italiaanse wielrenner, inhalen en als hij door heeft dat ik in zijn wiel mee ga inhouden, sprint ik er op een paar stijgende meters en door daarna door te rijden af. Aan mijn lijf geen polonaise.

Zelfs het laatste deel weet ik vol te maken en op een lichte versnelling neem ik het klimmetje terug naar het hotel voor mijn rekening, daar staat mijn huisfotografe me al op te wachten.

Rit zit er op. Goed gevoel.

De verhipsterfisering van de fiets (AD: de combinatie van het hipper worden en het door hipsters in hun gedrag opnemen van) heeft veel goede zaken gebracht. Ik denk daarbij aan:

Het niet alleen meer als man (hem) berijden van de racefiets, maar ook steeds meer vrouwen (zij) en anderen (het), hebben hun weg op de fiets met de van oorsprong smallere banden en het kromme stuur gevonden. Inderdaad de banden zijn breder geworden en kromme sturen hebben met hun eigen fietsen, of hype, de weg gevonden naar meer onbegaanbare ondergrond. Bij mij eigenlijk al klinkers, maar we hebben het dan natuurlijk over gravel. Hip is ook in de fiets mode terug te vinden. Van gedekt tot opvallend. Voor ieder wat wils, maar verplicht in slobberende verwassen shirts hoeft echt niet meer. Zelfs voor de wat minder gevulde portemonnee. Want de portemonnee kan diep zijn om mee te komen op de hype train.

Maar er zijn ook mindere kanten aan het verhaal. Ik beperk me er tot twee. Te beginnen met tassen en camera’s. Dus eigenlijk zijn het er drie. Zelfs als er tot de hoek van de straat gefietst wordt, krijgt het aerodynamische stuur, een stuur tas en is er de kans dat er onder het zadel een enorme tas komt te hangen. Ik ben blij dat mijn zadeltasje geaccepteerd goed is geworden, maar je hoeft echt niet altijd je slaapzak mee te kunnen nemen. Net als je spiegelreflex camera op je rug voor de mooiste Reels op de Gram of filmpjes op YouTube.

Het andere is beharing. Waar de gladheid van de been mijn voorkeur heeft onder lycra, heb ik het hier nu over gezichtsbeharing. Er zijn veel meer snorren en baarden op de fiets gekomen. Ook ik moet bekennen dat ik niet ieder ochtend zin heb op het scheermes eerst over mijn gezicht te laten gaan voordat ik op stap en gestoppeld wel eens rond rijd, maar de verschillende baardvormen die ik tegen kom onderweg laten me verbazen. De frisheid van de wind op je gezicht, dat is voor mij ook fietsen. Verder kan ik me niet voorstellen hoeveel resten energie gel en sportdrank er in achterblijven met het daarbij aantrekken van allerlei ongedierte. Of zou dat met de haver melk drinkende hipster anders zijn?

Hier in Italië ben ik er op gaan letten. Alle vormen kom je tegen. Nog net niet de baard die naar achteren wappert door de wind, maar daar lijkt dan ook alles mee gezegd. Ook in het profpeloton zijn er die een keurig baard of snor cultiveren (kost zo veel onderhoud en getrim, dat dit woord gebruikt moet worden).

Ik heb zelf net de Proraso weer op mijn gezicht (en hoofd) gesmeerd en de Gilette haar werk laten gaan doen. Ik ben geen Jan, Piet, Joris of Corneel.

We zijn verplaatst. Van Torbole naar Termeno sulla Strava del Vino of, omdat ze hier liever Duits spreken en nog liever bij het groot Oostenrijks – Hongaarse rijk zouden behoren; Tramin an der Weinstrasse. Een stukje verder naar het noorden. Oneerbiedig gezegd langs de A22, maar een fijne plek om te zijn.

De verplaatsing heeft ook als voordeel dat er vlakkere kilometers te vinden zijn over een prima fietspad. Langs de A22 loopt min of meer de A22 voor fietsers en in het zijdal richting Meran loopt een zelfde pad. Ideale omstandigheden om te rijden dus. De weersvoorspelling was niet helemaal perfect, maar door het hier heersende Micro klimaat en de bergruggen die de meeste wolken vasthouden, was het ideaal om te fietsen.

Na de dag begonnen te zijn met pannenkoeken was de basis gelegd voor een mooie rit. Lengte afhankelijk van het weer. Beginnen richting Bolzano. Het liep vanaf het begin al lekker en zo rolden de eerste 20 kilometer onder de wielen door.

Bij Bolzano in de buurt de afslag nemen naar Meran. Bij het water punt stak een wielrenner net zijn bidons in zijn houders. Zoals later bleek om daarna in mijn wiel te duiken. Ik zag in de verte een mooi richtpunt rijden. Focus daarop en strak tempo. Langzaam maar zeker haalde ik hem binnen. Dacht een wiel te hebben, maar Italiaans slinks liet hij me er voorbij. Door dan maar.

Na een tijdje kwam de renner van de bidons voorbij. Mooi! Strak tempo. Misschien een tandje te zwaar. Misschien iets te veel zijn best aan het doen. Na 5 minuten mocht ik weer. Dus nog maar eens laten zien hoe wij polderrijders het doen.

Het duurde lang maar er werd nog eens overgenomen. Het eerder richtpunt bleef zicht verstoppen. De andere hield het een minuut vol en bij een weg onderdoorgang, ging ik vlotter de laatste meters naar boven en zat zo weer op kop. Een vertrokken gezicht bij de ander en wat gekreun. Maar we kwamen al steeds dichter bij Meran. Tijd om te keren voor mij. Daar was ik ze kwijt. Kon wel nog twee oudere Nederlanders uitleggen waar het fietspad liep. Zij waren op weg naar Rome vanuit Nederland op hun elektrische fietsen. Ze dachten dat ik in de buurt woonde.

De weg terug. Even stoppen bij Flarer. Een bekende fietsenwinkel hier, waar ook veel mensen Italiaanse fietsen bestellen in verband met de scherpe prijzen. Willier, Pinarello en Colnago in opvallende verschijningen. Helaas spiegelde het glas nogal, maar zelfs de C68 met gouden accenten hing in de etalage.

Terwijl ik daar stond snelden twee wielrenners voorbij. Balen, daar had ik wel bij aan het wiel willen zitten. Ik zag ze nog net in de verte rijden. Nu mezelf niet over de kop rijden. Het was nog een stukje terug.

De afstand bleef gelijk, maar het leek op een gegeven moment kleiner te worden. En kleiner. En kleiner. En kleiner. En zo dacht ik een wiel gevonden te hebben, maar bij weer een weg onderdoorgang, precies op het punt dat ik aansloot, rolde ik er sneller voorbij en werd me handig de koppositie opgedrongen. Dan maar weer gaan. Strak. Niet zeuren. Wie op kop rijdt heeft het meeste trainingseffect. Zo gingen we door. Nog een wielrenner die zijn excuses aanbood met een handje, omdat hij niet goed genoeg aan de kant ging toen ik belde. Italiaanse flair.

Inmiddels reden er drie man aan mijn wiel en waren we alweer bij de afslag. De rest ging me nadrukkelijk bedankend verlaten en sloeg af naar Bolzano. Ik door richting Tramin. Maar wat zag ik daar toto mijn verbazing voor me rijden. De man die eerder met me richting Meran reed. Had ik hem weer bijgehaald. Korte groet, maar bij hem geen zin, zo noemt fietsvriend R dat, om nog te volgen.

Ik liet het tempo wat vieren en besloot vandaag de 100 maar eens vol te maken. Dus waar Tramin rechts van me lag, reed ik nog een paar kilometer verder. Een Boogerdje XL. Omkeren deed ik op de plek dat de eerste druppels begonnen te vallen. Snel daar weg. De bui voorblijven. Dat lukte wonderwel en zo kwam ik moe maar wel heel erg voldaan weer in Tramin aan. Zelfs terwijl de laatste paar meters omhoog naar het appartement een kwelling zijn.

Heeft trainen zin? Het begint er op te lijken. Dit voelde eindelijk weer eens goed. Echt goed. Met kracht in de benen. Daarom toch maar blijven trainen en verstandig zijn en stukje bij beetje het niveau opkrikken

Morgen (vandaag) een rustdag. Komt wel zo handig uit. Het beloofd een hele natte dag te gaan worden.

Laatste dag in Torbole. Plannen die tot in de hemel rijken, maar al snel het gevoel in de benen dat de voeten op de vloer moeten blijven. Niet te veel ambitie.

We starten de dag rustig. Misschien wel iets te rustig. 2 juni is een nationale feestdag in Italië en de terrassen zitten vol, net als de wegen. Daarbij schijnt de zon vandaag echt met volle kracht. Het is warm en dat zal ik straks helemaal voelen.

Ik kies er voor om de Ballino vandaag eens vanaf de andere kant op te rijden. Het is de zelfde kant, maar dan via een andere weg. De zon heeft hier vrij spel en het zweet loopt in stroompjes over mijn lijf. Ik heb het zwaar zo. Ik kies er voor om tot aan het Lago di Tenno in twee stappen te rijden. Eerste deel met duidelijk druk op de pedalen en het tweede deel meer ontspannen.

Na het meertje is het nog een op en af tot aan de pas hoogte. Ik haal zowaar iemand op een racefiets in en kruip in de richting van een groepje ervoor. Wie had dat gedacht.

De afdaling begint en ik laat mijn fiets lopen. Het fijne van vaker op en af rijden is dat het gevoel op de fiets meer en meer komt. Sturen gaat vaak beter en ik durf net iets meer.het bijzondere is, is dat dat eigenlijk nog veiliger is ook.

Ik rol, moet er wel af en toe bij trappen, helemaal tot aan benden. In Comano Terme kom ik er achter dat daar dit jaar de Italiaanse kampioenschappen gereden worden. Tijdrit en wegritten. Dat wordt niet vlak, dat is een ding dat zeker is. De wegrit zal over mij heel bekend terrein gaan.

Vaste prik in mijn afscheidsronde moet natuurlijk Cavedine zijn. Kan niet anders. Rond het middaguur met de wind weer hard op kop. Het is nog ploeteren zo naar huis.

Het was een zware dobber zo in totaal. Blij dat ik op het terras kon gaan zitten en de dag verder aan me voorbij kon laten gaan.

Hopelijk krijgen we in Termeno sulla Strade del Vino nog droge periodes waarin mijn fiets nog naar buiten kan. Ziet er nu niet helemaal zo uit, maar niets is veranderlijker dan het weer hier. Of het moet de mens zijn.

Wil hier iemand me kort houden? Ik begin er steeds meer in te geloven. Maar er zijn nog genoeg andere bezigheden die ook best wel goed zijn, ook al is het niet fietsen.

We gingen lopen! Na een vroege start in de morgen om de auto nog eens van verse stroom te voorzien, hadden we de hele dag nog voor ons. Dan is het natuurlijk wel zo leuk om er samen iets van te maken.

Het werd een voor mij flinke stap partij op en neer naar Arco.

Een route die ik natuurlijk meer dan een klein beetje ken van de fietstochtjes, maar als je de route afstapt zie je toch heel andere dingen. Zeker als je het in mijn tempo, dat het marstempo zeker niet haalt, doet.

Het gaat over een best wel druk fietspad en ik weet als geen ander hoe vervelend het dan als als er wandelaars over zwalken en nog veel meer als ze dat naast elkaar doen. Daarom liepen wij achter elkaar. Ik als slak op kop en E het spoor volgend. Af en toe stilstaand om een foto te maken en dan weer naar me toe te lopen.

Zo kwamen we in Arco aan en was ik maar wat blij met de koffie-en waterhaalstop.

Punt om te keren en terug te lopen. Nog steeds in de zon en wat was het op sommige punten warm. Ik denk niet dat ik vaak een afstand als deze eerder gelopen heb en het dan nog leuk en voor mijn lol deed ook.

Tijd om veder te lezen in “de zaak Alaska Sanders” en langzaam zin te krijgen om een rondje op de fiets te doen. Weer zo’n middag rondje. Zo’n dit mag echt nog net van het trainingsprogramma rondje.

Het was weer genieten. Op en neer naar Dro. Amper 30 kilometer op de teller, maar het fietsgevoel weer in de benen. Dat alles in de stralende zon met zomerse temperaturen.

Kan eigenlijk niet beter. Of het moet ‘s avonds afgetopt worden met een Pizza Margharita die E en ik deelden op ons terras. Dat is vakantie.

Kreeg het bericht dat hij er weer is en de voorbereiding kan gaan beginnen. Ik denk niet dat we er voor op hoogte stage hoeven, maar dat we ook op zeeniveau de voorbereidingen kunnen doen en kunnen zien wat ons in de maand juli allemaal te wachten staat.

Krijgen we het zelfde spektakel als in 2022? Is Pogacar wel op tijd weer in vorm? Komt er misschien een verrassende winnaar uit een heel andere hoek? wat gaan de Nederlandse rittenkapers doen?

Ik ben goed bezig. Dat houd ik mezelf toch tenminste voor. Vertelde Rinaldo net dat trainen in stapjes gaat. Gaat te paard en komt te voet. Ik zet voetje voor voetje en doe daarom nu een periode precies wat Join me voorschrijft. Train daardoor hard als het mag en doe niets tot weinig als het niet mag. Wordt er soms wat onrustig van en eet zeker dat er mensen zijn, die ik ook ken, die er horendol van zouden worden als ze bij het bezigen van hun hobby ook nog eens verteld worden wat te doen. Ik houd wel van een beetje structuur en weet dat er mooiere momenten komen door nu door te bijten.

Daar ging ik dus weer met een hersteld dag. Nadat ik weken geleden zag dat ik wel eens wat meer mocht doen kwam nu het rode kruis in beeld. Hard nodig om rustig aan te doen. Ik deed te veel. In plaats van nog meer werd het daarom nu nog minder. Op pad met E dus naar Trento. Ook leuk. Zeker.

Lekker rondkijken. Kopje koffie. Taartje(s) er bij. Herstellen moet je leren.

Maar thuis aangekomen en na nog een stel bladzijden in mijn boek, vond ik het genoeg. Ik had te veel zin om een rondje te fietsen. Al werd het maar een rondje. Echt binnen alles dat toegestaan is. Puur herstel. Zo vlak mogelijk. Binnenblad. De beentjes laten vallen. Zo’n rit waarin het bijna zonde is dat je, je hebt omgekleed.

Ik fietste naar Arco en via een alternatieve route door naar Dro.

Langs het spookhuis van E, waar ze associaties krijgt met een aflevering van de X-files waar een moeder op een rolplank, inmiddels zonder armen en benen, onder een bed ligt en door haar zoons heen een weer gerold wordt. Helemaal gemuteerd, omdat het inmiddels kinderen van de kinderen van de kinderen van moeder zijn.

Een leuk stukje weg. Over de Romeinse brug en door nat het trainingscentrum voor de jeugdwielrenners. Ik begrijp dat ze daar zoon 40 rennertjes hebben. Vandaag werd er ook weer door een deel getraind. In groep en achter de ploegleiderswagen. Mooi als je zo’n club hebt.

Op mijn binnenblad pielend kreeg ik het nog aan de stok met 2 Italiaanse mountainbikers, waarvan er één wel heel erg hard toe was aan een nieuwe broek, omdat deze helemaal doorschijnend was geworden. Ze vonden dat ik niet mocht stayeren. Treurig span. Dan er maar voor. Ik deed wat ik wilde.

Zo reed ik een klein rondje waar ik het goede gevoel aan overhield. Ook zo’n rondje van een uur kan het lekkere gevoel geven. Zelfs al ging het niet snel. Was er geen gepuf en gehijg. Ook dit is fietsen. Goed voor lijf, leden en gestel. Onthouden!

Wat was ik gisteren. Oor dat ik ging fietsen nerveus. Geen idee waarom. Geen georganiseerde tocht. Geen medefietsers. Alleen ik en de goede zin om te gaan rijden. Zou het komen omdat nu ik wat minder frequent fiets ik er dan ook meteen iets van wil maken? Lastig als je zo lastig bent.

Het plan was gemaakt. Weer een route in stapjes die aan de hand van de benen kon worden aangepast. Beginnen met de Ballino.

Als gewoonte dier neem ik weer de zelfde kant omhoog. Dat is nu de gewone kant geworden, terwijl ik die eerder nooit omhoog reed. ik fiets in één beweging omhoog.

Daarna vandaag helemaal door tot aan het dal om van daaruit de beklimming te nemen naar de waterval. In het begin wel heel stijl. Mijn 30 tandjes achter bieden uitkomst.

In Brentonico zitten de eerste mensen aan een glas witte wijn midden in het dorp. Dat is het leven hier. Aperitief met bekenden. Voor mij begint langzaam de hoofdact.

Tijd om de bidons bij te vullen en contact te hebben met het thuisfront.

En daarbij een strikje blokjes weg te werken. Eten, drinken. Drinken, eten.

Ik stuur mijn fiets vanuit Stenico nog een stukje verder omhoog en na de afdaling zelfs nog verder. Ik fiets naar San Lorenzo. Vol trots laten ze hier zien dat in 2022 de Giro della Donna is aangekomen. Ik denk zelfs beslist in deze omgeving. Annemiek van Vleuten reed het hele peloton de dag er voor aan gort. Was me ontgaan dat het hier was.

Voor mij houdt het vandaag op na San Lorenzo. Geen zin in de tunnel naar Molveno. Geen goed gevoel bij de lawaaiige motoren. Ik kies voor de afdaling.

Wat traag omhoog gaat, gaat toch een heel stuk sneller naar beneden blijkt ook vandaag maar weer.

Ook vandaag kies ik weer de route via het Lago di Cavedine. Paar kilometers meer. Met als grote verschil dat vandaag de wind wel heel hard van over het meer komt. Heel hard. Zelfs met één hand aan het stuur is lastig en de wind vertraagt me ongeveer met 10km/u bergaf. Dat is echte wind. Gelukkig is er op een deel van het fietspad voldoende beschutting om niet helemaal stil te vallen.

Dat het aan het meer en in de bergen kan spoken bleek ‘s avonds nog wel. Een heerlijke warme middag en avond waar we lang buiten zaten, tot het moment dat er vreemde wolken begonnen samen te pakken en de hemel open brak. Slagregens die door het dak van de overkapping van de buren gingen.

En hagel die ons terras in een tijdelijk winterlandschap veranderde.

Na de rust en het roze voor Roglic was het nu weer tijd voor eigen fiets kilometers. Join had een conditie test op het programma staan. Een 20 minuten inspanning om te zien wat mijn FTP (simpel gezegd de inspanning die je een uur lang kunt volhouden) is om aan de hand daarvan dan weer de trainings inspanningen vast te stellen. een verschrikking. Doe ik, als ik het al niet voor me uitschuif het liefste op mijn Kickr. Kan ik daarna instorten.

Voornemen: overslaan en de Ballino op fietsen en dan maar eens kijken hoe de ronde verder zou verlopen.

Als extra motivatie me in een nieuw Pas Normal Pro pakje genezen. Een shirtje waarbij je het idee hebt dat het niets is. Aero en strak. Voel me er wel een beetje als een worst in een velletje in, maar het zit wel lekker en ik zie de buitenkant niet en doe net alsof het er allemaal best uit ziet. Wielrenner the spelen. Wat in de temperaturen hier heel fijn is, is dat het shirt vrij open is bij de hals. Stuk koeler.

Vandaag stuurde ik mijn fiets dus de heel andere kant op. Voor langs richting Riva del Garda om van daar uit de Ballino te gaan beklimmen.

Terwijl ik er aan begon bedacht ik me dat als ik dan toch ga puffen en misschien alleen de Ballino op ga rijden, ik dan net zo goed door kan rijden en er 20 minuten doorrijden van kon maken. Dus daar ging ik. Niet helemaal goed bedenk ik me nu, want ik heb het vermoeden dat de timer al liep voordat ik goed en wel echt begon door te geven.

Zo reed ik voor het eerst een 20 minuten test buiten en op een klim. Helaas is hij niet heel geleidelijk en daarom eigenlijk minder geschikt, maar het was een mooie test. Resultaten kreeg ik bij thuiskomst door op een wat lager niveau. Snap ik wel en ik doe het er nu even mee.

Zo reed ik de klim verder door naar het Lago di Tenno. Eindelijk nam ik eens de moeite om een foto te nemen van dit wonderbaarlijk blauwe meer.

Al fietsend. Dat dan weer wel.

Op naar de pas hoogte voor de foto bij het bord. Vaste prik en ik heb er al veel. Heel veel.

Ik dook de afdaling in, doe net of dat heel vlot gaat, maar met mijn rijstijl is afdalen ook niet het aller vlotste. Bij de splitsing de keuze. Afdaling door of richting Durone. De volgende klim. Er is vlak voor het begin nog een uitweg, dus ik sloeg linksaf richting Durone.

De Durone is weer een Mythische beklimming uit Trentino. Best lastig in mijn beleving, ook als is hij maar een kleine 5 kilometer vanaf het punt waar ik er op draai. Stijgt gemiddeld rond de 6,5% en met een vloeiende beweging draai ik er op om met een rustige gang naar boven te rijden. Het gaat vandaag weer om het bovenkomen, de coureur is niet mee deze vakantie.

Eenvoudiger dan gedacht sta ik boven. Beetje verbaast over hoe het ging.

Kort contact met het thuisfront omdat ik nu ook maar de ronde af wil maken en de waterval wil toevoegen aan het geheel. Hiervoor moet ik eerst een lastige afdaling af. Niet zozeer vanwege de bochten, maar meer vanwege de steilte graad. Te weinig lefgozer om daar gebruik van te maken. Ik maak meer gebruik van de remmen.

Vanuit het dal is het in een rechte lijn naar de waterval. Een mooi stukje fietsen. Door dorpjes. Soms iets omhoog, soms iets omlaag. Een stuk waar je met goede benen een goed gevoel aan over kunt houden. Met medium benen is het zo zo.

Ondertussen beginnen zich wolken samen te pakken. Het blauw begint grijzer te worden. De temperatuur is nog even goed. Geen nood aan extra jasjes.

Het laatste stukje richting de waterval krijg ik het zwaarder. Nog een paar meter klimmen en dan hoor je opeens het kletteren van het water.

Ik duw er nog een gel in en vul een bidon bij. Ik blijf niet te lang hangen. Dikke druppels beginnen te vallen.

Vanuit Stenico rijd ik verder omhoog. De laatste keren heb ik dit lusje steeds genomen en het bevalt goed. De afdaling die hier aan vast zit is ontspannen te nemen en er zit een minder druk stuk bij dan op de alternatieve route.

Op naar het dal. Het bekende laatste stuk. De lucht breekt daar weer meer open. De regendruppels vervangen door zonnestralen en een strakke wind op de neus. Kon er nog wel bij.

Behoedzaam stuur ik me door het zondagse verkeer op het fietspad. Hoe dichter bij Torbole, hoe drukker.

Ik ben blij dat ik er weer ben en blij met de gemaakte ronde. Join zal wel weer ingrijpen ter compensatie.

Ook hier geldt dat aangevulde koolhydraten van belang zijn.

Het scheelt zoveel dat ik het er maar beter niet over kan hebben om zo voordeel te houden. De hoeveelheid die ik neem schijnt nog maar een fractie te zijn van wat je zou moeten nemen om helemaal op peil te blijven. Maar dit is al zo veel beter.

Ik had niet gedacht dat in deze vakantie deze ronde er nog in zou zitten. Tevreden is het beste woord om aan deze dag te geven.