Join was duidelijk. Geen training. Ik ga er hier verder niet op in, maar makkelijk is het niet om je aan dit schema te houden als de omgeving roept om fietsen. Na overleg op hoog niveau besloten om het enige juiste besluit te nemen en de fiets echt te laten staan.
Dat werd in Arco een taartje eten en de XC40 aan de laadpaal hangen. Beiden prima.
Gelukkig was er ‘s middags de Giro nog. Wat voor een ontknoping. Daar kun je drie weken op wachten, maar als het dan zo spannend is op de laatste dag. Veel commentaar van oude mannen en immer mopperende teammanagers die de gereden verzetten die van mountainbikers vinden en vermenging van fietsrassen (AD: iets ander woordgebruik) niet vinden kunnen. Ook zij wisten dit ruim een halfjaar geleden en hadden toen commentaar moeten geven. Ik snap trouwens steeds minder dat je, je als merk verbindt aan iemand die zo in het nieuws komt.
Voor wie het zich niet meer kan of wil herinneren; het blijkt maar weer. Slapen in Torbole is de basis voor iedere overwinning.
Ik geloof dat ik vandaag wel weer mag fietsen…
Uitleg van de titel, voor zij die het niet begrijpen:
Grande Casino was de uitspraak van Roglic over de Giro
Casino is een Franse supermarktketen die wielersponsor is geweest
Grande Jumbo…
Jumbo is ook groot
En zo is het verhaal weer rond. Net zo rond als de vriend / oud ploeggenoot van het schansspringen die Roglic een duw gaf om weer in beweging te komen op de berg.
De dag van gisteren heeft effect op de dag van vandaag. En ook die van morgen. Zo werkt Join. Het herrekend het programma aan de hand van de inspanningen van de dag. Goed natuurlijk, maar soms ook wel jammer als je vooruit kijkt en het er op lijkt dat je drie mooie dagen kunt plannen. Misschien moet je, je dan wel beter aan Join houden en nog beter binnen de zones blijven. Of zorgen dat je al beter bent als je aan dit soort weken begint. Maar als ik eerlijk ben worstelde ik me andere jaren door de laatste anderhalve week heen, omdat ik eigenlijk uitgeput was. Misschien wordt dat nu wel anders. We zullen zien.
Uit een gesprek met Ivan kwam ook dat het 1-2-1-3 schema eigenlijk het beste is om een week mee vol te maken en ook nog een leven te hebben, dat niet alleen uit rusten bestaat.
Dus ik mocht niet zo veel van Join. Eigenlijk is dat niets. Maar ik deed toch maar wat. Maar dan rustig. Heel rustig. Binnenblad heen.
Benen laten draaien op het klimmetje. Rustig doorgaan en vooral niet aanzetten op de kleine klimmetjes. Zo als het er bij de profs uitziet als ze rond rijden. Alleen dan heel veel langzamer.
Prachtig weer. Dus dan is zo’n ronde eigenlijk puur genieten. Kan fietsen ook zijn. Geen tong tussen de spaken, maar een fijne bezigheid. Als het hart dan pompt en de spieren ontspannen spannen, is het vast wel ergens goed voor.
Voor de lunch wandelen we naar Bar Wind in het centrum. We noemen het aanbod Healthy Italian Fusion. Met de wandeling erbij helemaal.
Ik kijk bij terugkeer naar wat Join er allemaal van vindt. Morgen weer een rustdag…
Niet een dag zoals je een vakantiedag wil beginnen. Het komt met bakken uit de lucht. Het blauw in de lucht heeft plaats gemaakt voor donkergrijs. Het beloofd niet veel goeds.
Tijd voor een rustig begin van de dag. Kopje koffie. Lezen in de nieuwe Bret Easton Ellis, inderdaad deze fietser doet meer dan zijn hersens alleen vullen met fietsen. Nog een kopje koffie. Blik op de weerapp. Zien dat het beter wordt. Plannen maken. Om 11 uur eten en dan om 12 uur naar buiten. Er staat namelijk een 4 uur durende duurtraining op het programma met 2 blokken van 20 minuten met meer inspanning.
Hier trouwens best lastig om te doen. Het gaat of omhoog of naar beneden. Voor mij is dat of al snel te veel inspanning leveren of te weinig. Maar de meter in de gaten houden kan er in ieder geval voor zorgen dat ik mezelf niet over de kop rijd. Strava recordjes zijn voor een andere keer misschien.
In mijn shirt met witte baan herinner ik mezelf aan de koeien die staan bij het rondje luchthaven. Hebben ook zo’n witte band om hun lichaam. Voor de zekerheid heb ik de zwarte regen sokken aangetrokken. Niet alle regenwolken leken aan het einde van het dal vertrokken. Daar moet de rit namelijk naartoe gaan. Terlago.
Als een volleert Froome houd ik de Wahoo in het oog. Wattages in de gaten houden. Tandje erbij om de druk op de benen te houden. Arco, Dro en dan de klim naar Drena. Op naar het kasteel. Tijd voor het eerste 20 minuten blok. Trappen maar. In mijn ritme komen de waardes iets hoger. Zelfs op mij lichtste verzet. Prettig is wel dat het hierdoor een heel haalbare beklimming wordt. Normaal stort ik altijd wat in na het tunneltje. Nu rijd ik in één streep door. Blijk er dubbel zo lang over te doen en heb dus een 40 minuten blok gereden. 40 is gelijk aan 2×20 denk ik maar. Als trainingsbelasting niet helemaal de waarheid.
Snelle foto op de Passo en door naar beneden. Een hele lang strook bergaf tot aan het einde van het dal. Daar begint het mooiste stukje van deze route. Een smalle stijle klim. Mijn Wahoo kleurt vooral rood. De weg slingert naar boven. Soms met het gevoel als door een canyon en soms met een blik richting de meren.
De regenwolken zijn verdwenen. De zon en het blauw winnen het met gemak.
Ik trap en trap en trap. Klim en Daal en eindig in Terlago. Bijna 2 uur onderweg. Mooi punt om te keren.
Het eerste deel van de route rijd ik de zelfde weg terug. Neem een iets andere afdaling. Kort en stijl. Ik herinner me de klapband die ik hier had toen ik nog met velgremmen reed. Velgremmen, Carbon en slecht remmen zijn hiervoor het ideale recept. Lang leve de schijfrem voor mij.
Anders dan op de heenweg sla ik nu in het lange dal halverwege de beklimming rechts af. De bergrug over richt het Lago di Cavedine. Ik zie dat als ik rechtstreeks naar huis fiets ik te vroeg thuis ben. Nog maar een stukje klimmen dan maar. Ik draai door de haarspeldbochten omhoog. Tijd in de gaten houdend. Omkeren en weer naar benden. Nu de vertrouwde terugweg van het ronde Cavedine afwerken.
Opvallend genoeg staat de wind minder ongunstig dan hij ‘s middags normaal staat. Zo fiets ik lekker door, maar vliegen de kilometers wel iets te snel onder de wielen door. Zelfs met alle voorzichtigheid op het laatste deel fietspad dat bevolkt blijft met zij die amper kunnen bewegen.
3:45 is geen 4. Dat is jammer, maar ik heb geen zin om nog 15 minuten rondjes te gaan fietsen. Het is wel mooi geweest. Thuis zou ik ergens tussen de 100 en 110 kilometer uitgekomen zijn. De hoogtemeters verkorten de kilometers.
Score 6 van Join.
Doordat de basis zo smal is bij me weet ik al wat de reactie gaat zijn in Join. Daar moet tegenover gerust worden. weet niet of ik daar wel echt zin in heb.
Door de perfecte timing zie ik Roglic zijn aanval nog plaatsen. Ook bij hem is de ene de andere dag niet. Ik ben benieuwd waar dit uit gaat komen.
De onverzadigbare wil om te fietsen of de persoonlijke druk dat niet fietsen achteruitgang is, heb ik vandaag maar eens onderdrukt. Of, als ik eerlijk ben laten overrulen door Join. Of, als ik helemaal eerlijk ben, onder gepaste dwang me laten overtuigen door E dat een dag rust zorgt voor meer de dag erna.
Espresso tijd
Rust is een relatief begrip. Ik zit op een terras op de markt in Riva del Garda. Winkelend publiek om me heen en ik mooi tijd om een kantoor belletje te doen. De wereld lijkt hier stil te staan, maar is blijkbaar nog in beweging.
Ik kan het niet anders omschrijven, dan heel eenvoudig met “wat een dag!”
Het begon allemaal al redelijk vroeg. Van fietsvriend R kreeg ik al de opmerking “voor jou zal het dus wel een vroeg rondje worden” en onder de groepsdruk bezweek ik ook vandaag weer. Iets na 7 uur zwaaide ik, zonder een kopje koffie gedronken te hebben, al naar E terwijl ik weg reed. Kort – kort. Geen enkel probleem. Heerlijke temperatuur om te gaan rijden en ook nog heel rustig op het fietspad.
De col van gisteren zat nog wel wat in de benen en het liep wat stroef. Zachtjes uitgedrukt. In plaats van rechtstreeks naar boven, koos ik voor het fietspad. Een venijnige route met een klimmetje dat met 20% wordt aangegeven er in. Niet zeuren, maar trappen.
Op de weg terug, de wind gunstiger en het idee dat er een espresso zou zijn als motivator. Het hielp.
Blik op Arco
Terwijl we aan de koffie en brioche zaten begin de spanning op het terras te stijgen. De Giro kwam er aan. Over een tijdje wel te verstaan. De CEO van de bierbrouwer kwam nog even kijken en zag dat het goed was.
Ik blijk dus duidelijk niet de enige te zijn die enthousiast wordt van zo’n Giro dag. Voor mij is het echt altijd bijzonder. De auto’s. Het getoeter. De muziek. Alles bij elkaar.
En toen was het zo ver. De reclame karavaan kwam aan en bleef voor de deur stilstaan.
Stemming maken voor gevorderden
Doen ze slim. Niets gooien met het risico dat kinderen of mannen van middelbare leeftijd onder de volgauto’s duiken om prullaria op te rapen, maar stilstaan, muziek hard zetten en uitdelen. Vooral dat laatste was bij ons niet tegen dovemansoren gezegd. Mooie buit bij elkaar.
Het museum kan worden aangevuld
Als je weet hoe druk de straat normaal is, is het heel bijzonder dat deze een tijd is afgesloten voor de Giro. Een paar uur het slot er op.
En na de reclame, geef ze eer want mede dankzij hen is dit spektakel mogelijk, werd het tijd voor de renners. Daar draait het natuurlijk eigenlijk om. Wij waren ondertussen verkast naar ons terras om een beter uitzicht te hebben. Mijn eerste koers waar ik niet hoefde te vechten of boze blikken te werpen om mijn plekje te houden. E weet dat ze als er renners voorbij komen beter afstand kan houden.
Lady in pink
Een grote kopgroep trok als eerste voorbij. Met daarbij lokale matador Cesare Benedetti. Reed een sterke etappe. Zo zie je maar wat fans betekenen en zeker ook wat het scheelt als je de afdalingen goed kent.
Healy in het midden (geel shirt)Benedetti in het wiel van paarse trui drager Milan
Na de kopgroep een minuut of 3 – 4 wachten op het peloton. Affini sleurend voor Roglic. In de kopgroep zat een renner die kans maakte op roze en in deze etappe moest het gaan gebeuren. Wat zouden ze gedaan hebben als ze toen wisten wat ze nu weten?
Affini met het team van de roze trui in zijn wiel
Enorm tempo. Auto’s mogen hier niet zo hard rijden. Dat is zeker.
En dan,
Dan is het zomaar weer voorbij. Fine Gara Ciclistica.
Het gewone leven kan weer doorgaan.
Of je kunt zoals ik de rest van de dag vanaf een ligbed op het balkon naar de TV kijken en zien hoe de koers verder verloopt. Wel heel mooi als je delen van het parcours herkend.
Op weg naar de bakker zagen we net nog het volgende.
Goed voorgevoel als Geraint Thomas , G, van Ineos in het roze rijdt vanaf vandaag. Inderdaad kenners, dit is een ouder model en met Sram dus zeker niet zijn fiets
En we zagen wie onze buren zijn vannacht in Picolo Mondo.
Team Jumbo Visma weet wel waar ze slaapt. Ik had zelf gedacht dat er in de regio waar ze morgen vertrekken wel genoeg hotels zouden zijn, maar heb het blijkbaar mis. Picolo Mondo is van ouds her een hotel waar ploegen vaak worden neergezet. Bij de vorige Giro in de buurt waren ze ontevreden over het niveau van de ploegen waar ze het mee moesten doen. Dat zal nu wel anders zijn. Trouwens één van de weinige ploegen die nog volledig is. Dus ze moeten wel genoeg kamers hebben.
Soms vraag ik me wel eens af waarom ik het nou zo leuk vind om naar Torbole te gaan. Ik word hier omringd door vele hoge pieken die me allemaal stuk voor stuk angst inboezemen. Zelfs op mijn rondje Cavedine moet ik een klimmetje over die een veelvoud aan hoogtemeters oplevert dan bij een rondje rond de polder.
Als ik thuis op de bank zit heb ook ik natuurlijk grootse plannen en ziet alles er op papier een stuk eenvoudiger uit, maar als het dan zo ver is, het eten in de voorbereiding te goed gesmaakt heeft en de fiets kilometers achter gebleven zijn, dan worden de knieën toch weer week en is het gevaar dat ik alleen maar verval in de rondjes Cavedine.
Maar, de lezer zal het niet ontgaan zijn, de Giro d’Italia komt voorbij. Niet alleen zomaar voorbij, maar daarbij ook nog eens klimmend over een aantal toppen in de buurt. Daarbij ook de Monte Velo / Santa Barbara. Een stijle beklimming op ongeveer 7 kilometer van ons appartement. Reden dat ik er niet vaker oprijd is dat het één lange worstelpartij voor me is waarbij ik eerder onderweg al eens voet aan de grond moest zetten. Score in de Gironis categorie 1. De hoogste score. Maar als die renners daarna nog 4 beklimmingen op mogen, dan kan ik de verleiding niet weerstaan deze ene ook weer eens te proberen.
Met beleid reed ik richting Arco. Daar afslaan en op zoek naar de voet. Bleek ik niet helemaal goed uitgedokterd te hebben, maar door kleine straatjes en de kerktoren in het oog te houden vond ik hem. Het is hier Zambanini grond. Ook al woont hij 5 kilometer verderop, hier wonen zijn fans.
Zambanini fans
Over de hele route kwam ik zijn naam tegen. Net als wat keren Bora.
Mijn voornemen was en bleef om rustig te blijven. Boven komen was het doel en ook echt het enige doel. De ketting dan ook maar op de 30 tandjes achter en malen maar. De iets lichter lopende stukjes gebruikend om wat op adem te komen en dan weer door. De berg was geel, oranje en rood afwisselend op mijn scherm. Sommige stukken flink boven de 10 procent. Kilometers die zelfs gemiddeld er boven uit komen. Dat is stevig.
Shirt open geritst. Zweten. Ploeteren. Een slok uit de bidon als de Wahoo me een herinnering geeft. Ik knijp onderweg ook nog snel een gel leeg.
Het was waarschijnlijk sneller om te lopen en ik was een eenvoudige prooi voor een ieder die verder op de fiets naar boven reed, maar afstappen was er niet bij en meter voor meter werden ook de hoogtemeters weggewerkt. Eerste eik punt: de Monte Velo.
Al fietsend een foto. Vooral niet stoppen. Door naar boven, naar de echte top. Over stukken nieuw asfalt. Na een stukje wat vlakker wordt het weer echt stijl. Ik zie de top.
Helaas ligt er een fietser bij het bord en heeft hij zijn fiets ook tegen het bord aangezet. Flauw.
Met deze foto moet ik het doen.
Ongeveer 1100 meter geklommen vanuit Torbole. De top is bereikt. Één van de mythische Trentino cols. Voelt toch een beetje als winnen. Zelfs als er geen reden is om je handen in de lucht te steken.
Ik neem niet in één keer de afdaling, maar fiets nog een klein stukje de Passo Bordale op. Tot aan het supporters lokaal van Cesare Benedetti (hij is getrouwd met een Poolse, dat is de link met de adelaar en het rood witte).
Dan vind ik het mooi geweest en duik ik, voorzichtig, de afdaling in naar Loppio om zo weer naar het meer terug te rijden.
Nog de kleine maar venijnige pas over. Ik krijg een duim omhoog van een meneer die op een bankje zit. Alles blijkt maar weer eens relatief.
Torbole ligt er vredig bij. Onder een stralende zon. Voor mij de rest van de dag niets meer.
Voor de liefhebbers en de relativiteit, hier het Strava segment, voor de etappe van vandaag.
De Giro heeft ook in 2023 haar eigen bier. Opvallend genoeg is het een Belgisch bier: Chimay. Of is dit allemaal niet zo opvallend als je bedenkt dat ze in België dachten de Giro winnaar in huis te hebben.
Bij Mecki’s gaat het Giro virus inmiddels een graad hoger. Chimay heeft de bar versierd. Alles in de hoop om dinsdag goed in beeld te komen.
Maar dat is nog niet alles. Binnen zijn vlaggetjes aan de servetten houders geplakt en staan de bier pakketten klaar.
Hopelijk wordt het een feestje en een etappe om niet snel te vergeten.
Mijn tip. Pogingen van Zambanini, Benadetti en de broertjes Bais om in de vroege vlucht te zitten. Of het gaat lukken, dat is de vraag. Zamba is al drie keer gevallen en Benadetti had last van zijn maag. De broertjes doen het goed. Leider in het bergklassement. Waarom gaan ze het proberen? Het zijn allemaal lokale helden. Benadetti fietst na de St Barbara (Monte Velo) zelfs door de plaats waar zijn fanclub zit. Ben ik vandaag nog langsgegaan.
Ook de regio rond het Gardameer is Noord-Italië en droog hoefden we het dus niet te verwachten. De eerste dagen waren dan ook fris en bewolkt, maar gelukkig is deze streek niet getroffen door noodweer zoals dat in Emilia Romanga het geval is. Als een blad aan een boom kan hier het weer ook weer anders worden. Zoals gisteren. Van niets naar alles. In de loop van de dag te warm om op het terras te zitten. Dat dan weer.
Aan de ochtend koffie werd ons nog eens haarfijn uitgelegd hoe belangrijk het is om je contacten te onderhouden en niet te laten versloffen. Neem er je tijd voor. Niet iedereen is er even bedreven in. Voor Ivan was het maar wat handig dat de contacten met Fondriest zo goed zijn. De vrouw van hem was er van het weekend eerder bij dan de Carabinieri toen zijn dochter een ongeluk had. Verder moet je sponsors de aandacht geven die ze verdienen en niet ondertussen voor een ander reclame maken in de zelfde branche. Deze tips krijg je er bij de koffie gratis bij.
Met de beloofde zon en droogte mocht ook de fiets naar buiten.
Ik ging Italiaans ingepakt in mijn windbreaker. Echt Italiaans had ik natuurlijk mijn winter Jack aangetrokken, maar dat was er voor mij zeker te veel aan.
Bij het wegrijden was het meteen duidelijk. Een gele lap op een fietser.
Mannetje om bij aan te sluiten en me de eerste kilometers tegen de wind in te laten trekken. Maar het was een Italiaan. Dan kun je nog aan de styling met bijpassende schoentjes bij je fiets gedacht hebben, de benen natuurlijk ook glad geschoren, maar dat wil nog niet zeggen dat je echt zin hebt om door te rijden tegen de wind in. Doen ze hier namelijk niet zo graag met die wind. Overnemen dus maar en iets doorrijden. Belofte gebroken om het “echt rustig aan” te doen.
Arco. Fietspad op naar Dro. Slingerend rond het zondag verkeer. Vanuit Dro de eerste stijgende meters. Dankzij de nieuwe toevoeging aan de Wahoo (Garmin heeft het ook) springt het woord Klimmen in beeld en is de klim te zien. Nieuw als je gene route hebt gepland.
Ik fiets naar een renner toe. Was mijn bedoeling. Proberen er even bij te blijven. Mijn temperatuur stijgt. Inspanning neemt toe. Warmte tot gevolg. Ik wil mijn vestje open ritsen. Kom naast de man voor me. Hij groet. Ik ook. Mijn vestje is open, maar ik rijd op kop. Slechte actie. Dan maar in mijn eigen ritme verder. De man vindt het wel prima en ik zie hem niet meer terug.
Ik ben tevreden dat ik niet helemaal instort als ik boven aan kom. Ik schatte mezelf nog iets zwakker in. Dat valt gelukkig alles mee. Op naar de rest van het Cavedine rondje.
De hogere bergtoppen in de buurt zijn nog met sneeuw bedekt. Ik hoef daar niet naartoe. Ik keer om. Verstand gebruiken op de eerste dag.
Opvallend genoeg is de wind niet gedraaid, maar de temperatuur wel toegenomen. Hoe dichter ik bij het meer kom, hoe warmer. Goede 20 graden al weer. Het is genieten.
Els wacht me op. Ik doe nog een keer of ik wielrenner ben.
Als ik aankom vertrekt Ivan. Kort gesprek. Blik op zijn nieuwe fiets. Een mooie blauwe Cinelli. Het merk van de fietsen waar hij op reed toen hij baanrenner was, sprak ik hem op aan. Precies!
Lef om zo gebloemd te rijden heb ik niet
Mooie rit vandaag. Precies goed. Zonder pijn in de benen gefietst. Ook wel eens leuk.
‘S middags bij de borrel nog een leuke ontmoeting. Ivan vraagt of ik hem ken. Natuurlijk!
Eros Poli
Eros Poli. De man die onverwacht een rit over de Ventoux won. Olympisch en wereldkampioen op de ploegentijdrit. Nu organisator bij In Gamba. Fietstochten voor de beter bedeelden op Pinarello Dogma’s. Ze starten nu met een Giro versie. Vooral Amerikanen rijden hier mee.
Eros is trouwens laatst 60 geworden . Ter gelegenheid daarvan een nieuwe fiets en er was ook een fiets week met hem. Zelfde prijs.
Aan alles is te merken dat de Giro over een paar dagen door het dorp rijdt. Er wordt gepraat in de bar over hoe de route nu echt loopt. Waar ze precies voorbij gaan rijden. Op z’n Italiaans natuurlijk. Druk gesticulerend. Anders komt de boodschap niet over.
Dat Trentino lang leve de Giro groet (vv il Giro) is te zien aan de roze banners die her en der langs de weg hangen. Verder worden de onwetenden, waarvan ook in Italië de leegheid van die levens me schokt, gewaarschuwd met borden dat de weg een aantal uren is afgesloten.
Als kleine jongen kreeg ik als we op vakantie gingen het Donald Duck vakantie boek. Genoeg om een vakantie mee door te komen. Strips, verhalen en puzzels. Ik was de koning te rijk.
Dit jaar kreeg ik een heel ander vakantie boek.
Een boek vol met puzzels over wielrennen. Dat wordt testen hoe goed mijn wieler kennis is.
Natuurlijk ook het Giro blad van Tuto Bici. Iedere etappe tot de minuut uitgespeld. Weet ik tenminste hoe laat ze komende dinsdag langs Mecki’s rijden. De hoop is dat door de Belgische bier sponsor, Chimway, dinsdag de helikopter extra inzoomt op de bar.
Cyclemania-c4 