Auteur: arnoud3ss

In het pakket dat ik bij E er bij kreeg, zitten een bijzondere schoonzus en zwager. Een stel dat er bijvoorbeeld, toen ik nog niet trainde maar wel vond dat ik Mountainbike marathons moest fietsen, geen enkel probleem mee had om een aantal keer mee te gaan naar zo’n marathon. De Keilerbikemarathon. Ook voor het randgebeuren van schnitzels, een halve liter bier en te veel bolletjes citroen ijs, maar zeker ook als supporter. Terwijl ik er niets van bakte. Ongetraind zat ik daar te trillen aan een biertisch. Kappot van de zenuwen en de tranen nader dan het lachen. Dat ik daar plezier in had (had ik op die momenten zeker niet), maar zij vonden alles best.

Nu is mijn zwager ziek. Een tijd al. Heel erg ziek. Van de man die voor mij op zijn Hammond B3 speelde, of een Nord of ander toetsen instrument, en met Leslie boxen rond zeulde alsof het niets was, is niets meer over. Voor hem geen worst van een halve meter op de kerstmarkt meer of een berg citroen ijs, maar lepeltjes water.

Wat een ellende en verdriet. Zo opgesloten in een lichaam dat er langzaam maar zeker mee stopt. Zo wil ik mijn zwager niet herinneren. De tranen staan nu om heel andere redenen veel nader.

Liever speel ik struisvogel, maar gisteren ging ik weer eens mee met E op haar trouwe bezoekjes.

Laat ik het zo omschrijven: wat was ik gelukkig dat ik de rest van de middag, met mezelf en mijn gedachten, op mijn fiets kon zitten.

Uren trappen door de polder. Zonnetje er bij. Beetje wind, maar niet te veel. Gedachten verzetten.

Wie de fiets niet kent, weet niet wat de fiets kan betekenen.

Nu train ik wel.

Voor niets.

Niet dat het binnen is, maar gisteren en vandaag reed ik maar weer binnen. Baal er van dat ik me op de zonnige dagen niet op de fiets wist te krijgen. Beetje jaloers op degenen die zich nog wel wisten te motiveren. Maar het ziet er morgen goed uit. Dan ga ik naar buiten. Kilometers maken. In gedachten ben ik mijn route aan het plannen. Kijken of ik wat leuke weggetjes aan elkaar weet te koppelen.

Verder kijk ik op het moment naar YouTube filmpjes. Ik zie verschillende merken met nieuwe fietsen komen. Anderen nog steeds niet. Zou er iets komen?

Na twee dagen op de Kickr omdat de regen met bakken uit de lucht viel, kon ik vandaag weer echt naar buiten. Begin van een nieuwe maand, dus er stond nog een 100+ op de planning.

Afgelopen donderdag kreeg ik een bericht of ik zin had om binnenkort de Markermeer rond te rijden. De vrager had de ronde nog nooit gereden en had hem op zijn verlanglijstje staan. Ondertussen was E druk met het plannen van vakanties en ben ik binnenkort ook nog in Brugge. Met dit alles bij elkaar begon het liefhebbersbloed weer extra te stromen. Een gesprek bij Robert bij het afleveren van een set wielen er bovenop en een bezoek aan een fietsenwinkel met een gesprek over wedstrijdspanninh en ik ben terug.

Dus ik ging zeker fietsen. Bedacht me wel dat het tijdens Corona allemaal wel wat makkelijker was. Heel veel anders dan de mogelijkheid om solo te fietsen was er niet. Wel zo makkelijk. Geen andere verleidingen of een RVV die vanaf 9:15 op TV te zien is.

Maar ik ging zeker fietsen. Had niet voor niets de SL6 opgebouwd, omdat de SL7 bin Servicekoers is voor het vervangen van de balhoofdlagers. Komt een speciale set van Ceramicspeed in. Die moeten voorkomen dat ze snel weer vastlopen.

Dus ik ging zeker fietsen. Ook al was de gevoelstemperatuur aan het begin niet meer dan -3 graden Celsius. Was de gevoelswindkracht veel meer dan de 4 die er stond. Het was namelijk ploeteren met de wind tegen en vliegen met de wind in de rug.

Ik stuurde mijn fiets de polder in. Een beetje kris kras. Al fietsend ontdekte ik mooie alternatieven voor de vaste dijk routes. Een aantal hoop ik te onthouden. Kende ze namelijk van de Ronde van Flevoland, maar leek ze niet eerder teruggevonden te hebben. Met een klimmetje. Met een lange kasseien (klinker) strook. Door bossen.

Maar uiteindelijk kom je altijd op een dijk. Maar als de zon daar schijnt en de wind alleen nog maar in de flank zit, is dat prima toeven.

Waar ik op de heenweg hoge wattages nodig had om nog maar een beetje vooruit te komen, ging het op de terugweg heel wat vlotter. Heel wat vlotter zelfs.

Nadeel van het voorjaar is dat het seizoen weer geopend is voor zeilers en daarmee de bruggen dat ook worden. De brug stond open.

Maar met al dat gefiets liepen de kilometers aardig op en nam de vermoeidheid net zo toe. Aan het einde doel gehaal en de 120km doorbroken.

Geen Gran Fondo stress meer voor april.

‘S Middags zag ik een ongenaakbare Pogacar de RVV winnen. Als je zo fietst dan verdien je te winnen. Spektakel. Kan hij gewoon op een Colnago. Echt meneer Boonen.

Vrijdag. Ik heb een uurtje op de Kickr gereden en mijn fiets verder klaar gemaakt. Ik heb wat last van het weer merk ik. Oude klachten.

Ik kijk wat bij Maats en zie daar een nieuw jasje. Zo’n jasje waar ik er eigenlijk al te veel van heb, maar in de combinatie met de grijze armen moet ik hem wel hebben. Ik ga toch maar naar ze toe. Zie daar ook de helm van Sweet protection die ze ook dit jaar weer in samenwerking met PAS Normal (PNS) maken. Speciale kleur en nog een paar dingetjes. Ik pas hem. Denk eerst dat de helm wat helmig is. Een beetje de pothelm waarmee ik vroeger onder de trap bij Tante Alie zat.

Maar bedenk me dan dat eens iets anders juist goed zou zijn. Weer eens iets proberen. Doen en niet te veel denken.

De helm heeft alles dat een nieuwe helm moet hebben. MIPS in ieder geval. Als het even kan de nieuwste versie zoals hij in deze helm zit. Een goed stelsysteem dat je eenvoudig kunt bedienen. Zachte bandjes. Bij deze versie met een magnetische sluiting die er vroeger ook op de aero helm van Specialized zat. Heel makkelijk.

Verder genoeg luchtgaten en als het kan moet hun aero zijn. Deze is getest in de windtunnel en woord ook door Uno X gebruikt.

Dan heeft deze helm nog iets.

En dat zijn vlakken die je uit de helm kunt halen om eenvoudige van een dichte aero helm een luchtige versie te maken.

Onder de woorden “cycling club” zitten gaten met rubber grippers die je bril goed op zijn plaats houden als je hem niet op je neus wil hebben. Zijn er speciaal voor en werken beter dan de gewone gaten die ik andere helmen heb.

Vandaag reed ik er de eerste ruim 4 uur mee. Zat goed. Zo’n helm die je vergeet dat je hem op hebt. Geen last van windsurfen bij de bandjes. Bandjes zaten goed. Ik hield de ventilatie gaten natuurlijk dicht. Zo warm was het namelijk niet.

Hopelijk hoef ik hem nooit te testen om te zien hoe goed hij het doet bij valpartijen.

Vanuit Italië kreeg ik deze foto doorgestuurd.

In begrijp dat Moser op zijn 71e de liefde vindt door een truitje van Mecki’s. Waar die familie in de Italiaanse wielerwereld niet allemaal een vinger in de pap hebben.

Vandaag niet groot opgepikt door de media. Zo kwam ik het niet tegen op pagina 601 van Teletekst of Wielerflits, maar vandaag heeft De UCI bekend gemaakt dat Jumbo Visma vanaf vandaag alleen nog maar op het binnenblad mag rijden en dat, dat niet meer dan 36 tandjes mag zijn.

Ze willen dat de andere renners vanaf vandaag ook een eerlijke kans krijgen op de winst. Pogacar en Van der Poel hebben al verheugd gereageerd. Patrick Lefevre schreef in zijn Column dat “die Gelen” het over zichzelf hebben afgeroepen. Merijn Zeeman wist te vertellen dat bij Jumbo vandaag 36 aanbiedingen zijn die gebaseerd zijn op bakpoeder, dus dat het allemaal wel goed zou komen.

Wout van Aert schijnt gereageerd te hebben met; “ik moet niks”! Over dat laatste is de UCI dan weer niet te spreken. Op 1 april moet je nu eenmaal wel iets.

De SL7 heeft aandacht nodig en daarom krijgt de SL6 ook de aandacht die ze nodig heeft. Als je binnen fietst hoef je niet te sturen. Als je binnen fietst is het iets minder erg als je fiets wat minder goed schakelt. Als je binnen fietst zijn banden niet van belang.

Maar als je binnen fietst zweet je. Veel. Heel veel. Ook als je hand doekjes zo goed mogelijk gebruikt, kruipt het luie zweet waar het niet gaan kan.

Dus omdat de SL7 even stil staat kreeg de SL6 nieuwe lagers en meer aandacht. Eindelijk zal ze gedacht hebben.

Het was nodig. Het was hard nodig. Het bovenste lager was helemaal verroest. Draait nu weer als een zonnetje.

De tubeless banden waren in geen tijd gemonteerd. Melk toegevoegd. Stuurlint niet mijn mooiste wikkel werk maar na tijden met zweethanden er op wel weer lekker fris.

Zo is mijn fiets weer klaar voor buiten kilometers. Alleen het weer is niet zo op buiten gericht. Dan maar van druivensuiker.

https://www.gq.com.au/gq-sports/why-cycling-is-cool-again/image-gallery/4bbcc8c377a3175932b1ba10f86a04e2

Mooi artikel over fietsen en fashion. Wel een beetje heel erg voor de echte liefhebber. Rapha – PAS Normal Studios – MAAP. Dat soort merken, waardoor fietsen van een pappa sport naar iets modieus gegaan is.

Het is donderdagavond. E vertrekt richting sportschool. De bank trekt. Het geweten wint. Ik kleed me in no time om en spring op de fiets. Gelukkig staat de SL6 altijd klaar op de Kickr in mijn mancave. Ik zie een groep die net vertrokken is en sluit aan. Trappen maar. Ook ik kan het op een donderdagavond. Gaat eigenlijk best wel.

Vrijdag. Het weer is slecht. Regen en kou. Er wordt zelfs sneeuw verwacht. Ik stap weer op de Kickr en laat me meevoeren. Niet veel herstel gehad. De Fransen houden zich niet aan de afspraak en wat een gecontroleerde tocht moet worden, wordt een race. Er wordt enorm gemopperd door deelnemers. In verschillende talen. Ik stop er na 30 minuten mee en maak het uur vol met uitrijden.

Op weg naar C’cum aan het einde van de middag komen we de sneeuw stevig tegen. Het lijkt wel wintersport.

Zaterdagochtend. Het beloofd in de loop van de dag beter te worden, maar ik wil ‘s ochtends rijden. Buiten liggen nog sneeuw resten en wordt er gewaarschuwd voor gladheid. Ik zie een Het Is Koers rit in Zwift. 2 uur. Zou mooi zijn. Dat doe ik. Rijden maar. Zie ik daar zomaar een bekende aan mijn zij. Ron V rijdt er ook rond.

Ik duw 2 uur met mijn neus tegen de rode muur aan. Vandaag loopt het gelukkig weer beter. Trek een paar sprintjes. Vooral door een stuk sneller te trappen en niet zo zeer met een zwaarder verzet. Zo maak ik de 2 uur vol. Best verstandig ook. Met de ventilator een standje sterker en met een vast patroon aan drinken en een paar zoetigheidjes onderweg. Net alsof het fietsen is.

Alles met in het achterhoofd om de middag te besteden aan het kijken van de etappe in Parijs – Nice en de Tireno. Maar de familiaire activiteiten brachten me naar de 9 straatjes. Saaie Rapha, maar leuke Lululemon voor E. Gelukkig kon ik de Tireno terugkijken. Pogacar weer zien winnen hoefde niet. Niet weten dat Roglic drie op een rij zou maken was een heel stuk leuker. Klasbak. Met of zonder geschoren benen.

Door de week stond ik weer stil, maar vrijdag stapte ik op de fiets. Begin van de maand, dus dan kriebelt de 100. Van Join was een kleiner aantal uren voldoende. Daar begon ik ook mee. De training van Join afwerken. Eerst 2 uur duur en dan beginnen met 2 series van ieder 10 keer 10 seconden sprinten en dan 50 seconden bijkomen. Lijkt mee te vallen. Lijkt vooral mee te vallen. Hoe verder je in de serie komt hoe zwaarder het wordt. Dat merkte ik goed. Zelfs in mijn nekspieren.

Verder was het fris, maar best lekker fietsweer. Ik zag zelfs nog blauwe luchten, dus was daar best tevreden over.

Zaterdag stond de Strade op het programma. Zelf daarom extra vroeg vertrokken om op tijd weer thuis te zijn. Je zult ook nog maar eens koers kijken verslaafd zijn.

Vandaag kracht blokken op het programma. Duwen met weinig omwentelingen. Dat alles in een vies en koud miezerregentje. Je wordt er heel erg nat van. Of je nu met je nieuwe helm onderweg bent of niet.

Ondertussen heeft iedereen over hoe goed de nieuwe documentaire over de Jumbo ploeg is. Heb helaas geen abonnement…

Voor degenen die graag kijken naar koers documentaires start komende woensdag op “ de Belg” ook een aardige serie. Die over Patlef. Patrick Lefevre, The Godfather van het fietsen. De man die denkt dat het prima is om je renners af te maken in een column in het Nieuwsblad om ze zo te motiveren. Ik vraag me dan af als ze beter gaan rijden of dat komt door die vernietigende, volgens hem motiverende, woorden of dat dan wel de vorm aanwezig is en misschien het geluk net een beetje meer aan je kant staat. Maar dat is misschien meer iets voor filosofen of management wetenschappers.

Afgelopen donderdag ook een nieuwe Podcast geluisterd. Ook van de Belg. Wielerclub Wattage. Aanrader. Als Pogacar niet op een Colnago zou rijden maar op een top fiets als de S-works of de Cervelo S5 reed hij 2 kilometer per uur harder. Inderdaad: ik kom alleen maar nog een beetje voor uit door mijn fiets. Het wordt steeds duidelijker.

Zondag. Join wilde me lang de weg op krijgen. In de weersverwachting kwam alleen maar winterse neerslag naar voren. Nog een keer natte voeten zag ik niet zitten. Beetje te veel van het goede. Niet goed voor mijn humeur en het gevoel dat de beweging er nog steeds niet echt in zit, maar ik ging binnen fietsen. Met de Noormannen duwen tegen het rode hek. Beetje zweten. Bij de laatste sprint uit de rit gegooid worden omdat ik niet snel genoeg terug kwam achter het hek. Wel flink snelheid gemaakt. Wel makkelijker dan in de kou buiten. De 1,5 liter drinken klokte ik daarbij snel weg. Inderdaad twee grote bidons. De grote bidon heeft het meer en meer gemaakt bij me.

Bleek trouwens allemaal wel mee te vallen met die neerslag. Had best naar buiten gekund, dacht ik.

Morgen weer een nieuwe week met nieuwe kansen.