Auteur: arnoud3ss

Wat het is weet ik niet precies. Met motivatie wakker worden en dan in de uren, inderdaad ik ben te vroeg wakker, die er volgen sijpelt het weg. Ik weet waar ik het voor doe. Ik weet dat ik het nodig heb. Ik weet dat het zonnetje schijnt, maar dan nog steeds.

Maar toen E richting een matje vertrok om de warrior 1 en de cobra te doen, was het voor mij toch echt tijd om op het zadel te gaan zitten. Geen dreigende luchten, dus er was geen uitweg. De kilometers zouden buiten gereden worden. Ik had gezien dat er een stevig wind stond, dus eerst tegen was niet onverstandig.

Op mijn oren, of de beenderen er voor, een Podcast. Gevolgd door nog een stel die me allemaal vertelden over wat de Omloop zou gaan brengen. Daarbij begreep ik ook dat ik helemaal niet in Luxor was geweest, maar in Tivoli. Waarvan akte.

Join vond gisteren zwaar genoeg en gaf me een dag vrij. Ik had het schema van eerder nog in gedachten en wist dat een duurtraining voldoende zou zijn vandaag. Dus een blik op de vermogens houden en vooral tegen de wind in je niet druk maken over de snelheid. Gelukkig waren er geen elektrische fietsen onderweg die me voorbij gingen, want dat had zomaar gekund.

Wind uit Noordelijk richtingen. Fietsen in de zelfde richting. Een beetje slingerend door de polder ging ik richting Elburg en daarna dwars door de polder richting de bovenste kant van onze polder om zo richting de Ketelbrug te rijden en af te draaien. Dat ging van kruipen naar vliegen. De wind mee duwde me eenvoudig naar de 40 plus, waar de tegen me midden in de 20 liet. Ongeveer met de zelfde inspanning.

Waar de twijfel aan de dag begon, trapte ik uiteindelijke de broodnodige 4 uur weg. Duurtraining moet duren en de inspanning daarbij te overzien. Voor het eerst dit jaar ook tevreden hoe goed ik me hield aan de eet en drink momenten. Blijkt echt door dat te doen dat je het langer vol houdt. Nu nog onthouden.

Vanmiddag keek ik natuurlijk weer koers. Het openingsweekend duurt in België ook twee dagen. De Jumbo Visma mannen laten heel knappe prestaties zien. Ranselen het peloton uit elkaar en doen wat ze willen. De winnaar heeft altijd gelijk en zij hebben dat op dit moment zeker. #Samenwinnen noemen ze dat. Gisteren werd het ook gezegd: als je vertrouwen in de leiding hebt, kun jij focussen op wat jij moet doen. De wielrenner hoeft alleen te fietsen. Over de rest denken andere specialisten na en dan heb je het vertrouwen dat het goed zit. Ik zie lessen voor het bedrijfsleven.

Voordat de 7e dag morgen begint, vandaag alvast een terugblik op de week. Het was me er één en dan houd ik me hier alleen maar bij het deel dat ziet op fietsen.

Op dinsdag hadden we kaarten voor De Rode Lantaarn in Luxor in Utrecht. De Podcast ging met een vooruitblik naar het voorjaar het theater in. Best gek om de mensen die je kent van stem nu ook de hele tijd in beeld ziet. Storend zelfs, vond E. Ik vond het allemaal vooral vermakelijk en een beetje jammer dat je door hebt dat delen ook gescript zijn. Maar leuk was het zeker.

Nu ook te luisteren in je favoriete Podcast app.

Woensdag stond er eigenlijk een training op het programma, maar E vond het leuker om jarig te zijn, dus stapte in donderdag in alle vroegte op de fiets. Best lastig om om 6 uur te beginnen met een VO2 Max training. Terwijl je nog wakker moet worden vraag je aan je lichaam om hele zware inspanningen te doen. Ik vond het heel zwaar, maar dat hoort ook en hier moet je beter van worden. Je moet ook af en toe een hele zware inspanning kunnen doen.

Nog iets dat gebeurde. Er kwam een nieuwe gelimiteerde oplage van de S-Works Tarmac SL7.

Ik zal eerlijk zijn. Ik vind hem prachtig. Mijn vinger zweefde over de bestel knop. Zo mooi. In een 200 stuks oplage. Maar er zijn een paar problemen. De eerste is dat het hardnekkige en steeds hardnekkiger wordende gerucht gaat dat er een SL8 zit aan te komen in de loop van 2023. Dan weet ik waar dan weer mijn oog op gaat vallen. Maar misschien nog veel meer, het is een Evenepoel special edition. Nog steeds niet mijn renner. Hoe goed hij mag zijn. Hoe bijzonder het is wat hij doet. Mijn irritatie grens is groter dan het goede gevoel bij hem. Dan is het gevaar dat ik dat ook met dit frame krijg. Zeker omdat hij op de bovenhuis staat.

Donderdag keek ik met een half oog naar de etappe in de UAE toer. Vrijdag deed ik het in de herhaling. De Gendt ging in de aanval, omdat het anders allemaal te makkelijk is. “Mijn hartslag is hoger als ik achter de PlayStation zit”.

Vrijdag liet ik de benen nog kort bewegen. Dat paste het beste op de dag. Blik op het weekend gericht om buiten te fietsen.

Vandaag van plan om naar buiten te gaan. Doordat ik wat geschoven had in de trainingen en op vrijdag meer had gedaan dan Join wilde stond deze eigenlijk als rustdag. Maar ik wilde naar buiten. Zou allemaal moeten kunnen. Wahoo opgeladen, bij het koffie zetten de bandjes al opgepompt. Maar wat bleek, over onze regio trokken een flink stel zware buien over. Dat alles terwijl ik echt ‘s ochtends wilde fietsen. Vanmiddag is de Omloop en daar had ik me ook op verheugd. Zo dook ik van heel gemotiveerd met mijn hoofd vooruit totale demotivatie in. Helemaal geen zin meer. Zocht zelfs naar uitwegen om maar niet te fietsen. Een beetje het waarom eigenlijk, gevoel.

Maar van niets komt niets. Soms moet je er doorheen. Dan maar niet naar buiten, maar binnen blijven. Al is het maar een uur. Toen ik Zwift aanzette begon net bijna de 2 uur durende Het is Koers rit. Goed wattage voor mij. Stoppen kon altijd. Ik klikte de rit aan en begon te trappen. Beetje duwen tegen het rode scherm. Als je er meer dan een minuut doorheen reed werd je er uit gezet. Zo ging het soms iets sneller en soms wat rustiger. Drie keer Bix Hill over in London werd uiteindelijk mijn deel. Want wat ik niet had gedacht, ik reed de 2 uur vol. Best goed te doen eigenlijk. Nu weer tevreden.

Hopelijk kan ik morgen wel naar buiten. Verder eens kijken hoe ik wat motivatie wortels die ik me voor kan houden ga vinden. Maar nu eerst koers kijken.

Vandaag wilde ik hoe dan ook naar buiten. Dan maar een nat pak. Zo als ik me aan mijn vaste rituelen houd wilde ik natuurlijk gewoon ‘s ochtends vertrekken, terwijl ook ik zag dat het ‘s middags beter zou worden.

Regenoverschoenen aan dus. Bleek trouwens helemaal zinloos. Of zo voelde het toch.

Join schreef me blokken in verschillende inspanningen op duurtempo voor. Toch wel prettig zo’n stok achter de deur. Ik denk dat ik anders het tempo of de inspanning wat had laten zakken. Nu werd fietsen weer trainen. Op weg naar beter worden.

Het bijzondere van de wind vandaag was dat hij draaide onder Almere. Daarom stuurde ik mijn fiets eerst met tegenwind in de richting van de Ketelbrug. Open door de polder. Weerstand zoeken. Als je eenmaal in de inspanningen zit en doet wat je opgedragen wordt en af en toe een slok van het lekkers in je bidon neemt en wat knabbelt aan een Clifbar vliegt de tijd voorbij.

Thuis aangekomen bleek dat de 1 graden die bijna de hele rit op mijn Wahoo stond ook aan mijn tenen niet voorbij waren gegaan. Wit is geen standaard kleur. Ik had toch beter warmere overschoenen aangetrokken, terwijl het rijden zonder handschoenen vandaag echt prima was.

Vandaag was vast zo’n dag die beter voelde dan het er uit ziet. Voelde me hele stukken net een wielrenner zoals ik op de fiets zat.

Afgelopen weer trouwens ook naar een paar rit overwinningen van Pogacar kunnen kijken. Hij heeft er een fan bij. Voor nu toch zeker. Dat aanvallende rijden. Die stijl. Ik kijk er graag naar. Hopelijk kan hij het doorzetten in de koersen waar hij verder gaat rijden. Dan gaan we een mooi seizoen tegemoet. Of een heel saai. Als hij alles wint.

Het weekend begint op vrijdag, net als uitzonderingen de regel bevestigen. Belangrijke afspraak, borrel en eten met een stel mede managers en ik ga naar de X-towers op vrijdag. Bang om een dag training te verliezen klim ik voor dat ik de XC 40 aan de laadpaal zet in de parkeergarage eerst nog een uur op de Kickr om mezelf op te laden. Energie kwijtraken om op te laden. Elektrische auto’s hebben nog een lange weg te gaan.

Ik ram er een uur met Maria als pacemaker doorheen. Mooi. Daar teer ik een dag op. Kan die positiviteit wel gebruiken.

Zaterdag. Beetje niet gedronken brak. Te weinig uren geslapen. Eigen schuld. Er staat nog een kast die in elkaar gezet wil worden in de man cave. E en ik gaan aan de slag. Gesmeerd team. De cave kan weer opgeruimder worden. Gooi meteen wat oude spullen weg. Vooral banden waar ik denk ooit nog eens 100 kilometer op te rijden. Ga ik nooit doen. Dat weet iedereen en ik ook.

‘S Middags nog een uur fietsen in Zwift. Ik rijd met een groep. In de stofzuiger van de groep. We beginnen rond 200 van de 400 en eindigen rond de 40. Passend. Om vanavond nog gezellig te zijn stop ik na een uur. Vanavond staan de pizza’s klaar bij favoriete pizza bakkers in Laren, ook al hap ik ook erg graag in die van R. De Vespa staat al te ronken. Mijn maag te knorren. In gedachten richting Italië. Eerdere plannen die voor het voorjaar al in reserveringen zijn omgezet. Geen groter doel nodig om voor te trainen.

Het is dinsdagochtend. We hebben topoverleg tussen de fietsers op kantoor. We snakken naar de mogelijkheid om door de week weer eens buiten te fietsen. Ik kijk naar mijn agenda en weet dat er vrijdag met kantoorgenoten geborreld en gegeten gaat worden en zie ook dat woensdag mijn agenda zonder afspraken is. Spontaan wissel ik mijn parttime dag om. Woensdag is namelijk de laatste voorjaarsdag deze week n daar wil ik gebruik van maken.

Het is dinsdagavond. Ik kijk naar het programma in Join. Ik heb mijn beschikbaarheid aangepast, maar de wensen van Join wijzigen niet. Er stond een FTP test en er staat een FTP test. Een FTP test houdt het midden tussen een schriftelijke overhoring en een proefwerk, ook al voelt het als een eindexamen. De FTP test helpt mee om te bepalen op welke wattage waardes je het beste kunt trainen. Je gaat helemaal kapot, dat is zeker. Uiteindelijk ben je 20 minuten lang zo veel mogelijk Watt aan het leveren, om na een rekensom te bepalen wat je uur waarde is, die dan weer als uitgangspunt dient voor je trainingen. Waar is de tijd dat fietsen een eenvoudige sport was, waar je alleen door te trappen beter werd.

Wat doe ik? Van de lente zon genieten of doen wat het beste is. Ik weet dat ik het laatste moet doen en na enige twijfel kies ik er ook voor. Uiteindelijk heb ik er meer aan. Die duur rit volgt wel weer.

Helemaal lekker voel ik me niet. Geen koffie om de boel op te peppen, maar een kopje kruidenthee om de boel rustig te maken. Wegen voor de start. Zelfde gewicht.

Trappen maar. De ventilator hard aangezet. Het is nu nog koud. Straks vallen vast de zweetdruppels. Ik heb moeite om me bij het inrijden in te houden. Eerste inspanningen om warm te rijden. En dan. De 20 minuten test. Ik trap. Ik hijg. Ik word moe. Ik trap door. De muziek met een opzwepende beat. Hartslag stijgt. Rond de 180 slagen moet ik volhouden. Mijn benen lopen langzaam vol. Nog 13 minuten. Volgens Join het punt om door te bijten. Het doet pijn en het duurt nog langer dan de helft. Dat is een mentaal lastig punt. Ik zet door en houd de omwentelingen rond de 90. Niet terug laten lopen. Rond deze omwentelingen wil ik mijn vermogen willen leveren. Ik hijg. Mijn omgeving is er niet meer. Blik op de getallen op het scherm. Hartslag en vermogen houden tred. Nog 6 minuten. Ik ga een minuut een tand zwaarder rijden en schakel dan weer terug. De benen doen meer zeer. Als er al schoonheid in mijn beweging zat, verdwijnt die nu. Laatste 1 minuut 20. Gaan nu. Het beeld vervaagt. Dat doen ze goed bij Zwift. Zo voelt het namelijk ook. Laatste 10 seconden. De verlossing. Nog 5 minuten uitrijden. De ergometer werkt weer en daardoor is de weerstand verdwenen.

Mijn FTP komt in beeld. Het was 230 bij mijn vorige test. Digitaal schatte Join me rond de 208 in. De waarde is nu…. 241. Dat is een heel stuk beter dan ik dacht. Ben ik toch niet heel slecht bezig geweest. Hiermee ben ik een “doorsnee amateur”. Past me wel. Dat ligt boven een recreant en onder een sterke amateur (en heel ver nog onder andere niveaus).

Het motiveert. Geleerd en geen slecht cijfer. Weten dat je beter kunt leren en je cijfer zo nog wel wat op kunt halen. Ik heb er zin in.

Join scoort de inspanning als een 10 op 10 in de trainingsschaal. Zo voel ik me ook. Moe. Geen lente zon, maar lekker ontspannen voor de rest.

Terwijl ik uit zit te hijgen kijk ik nog naar wat ongelezen app berichten. Ik schrijf niet genoeg, lees ik. Ik denk altijd dat ik schrijf om mijn eigen gedachten op een rijtje te zetten. Maar ik blijk het ook te doen om anderen op de hoogte te houden. Bij deze. Hopelijk komt er weer genoeg om over te schrijven.

Eind januari, begin februari prijs ik me extra gelukkig. Corona en ijs weder dienende huren mijn ouders dan een huisje. Bij voorkeur aan de rand van de Veluwe. Dat geeft ons de kans om daar twee weekenden familie geluk te hebben en voor mij als kers om daar te trainen. Dat is het voordeel als je familie weet hoe belangrijk de fiets voor je is. Een typisch weekend is vrijdag een trip naar Zwolle. Niet vergeten om een schuim taart te kopen en de boekwinkel te bezoeken, mooie fiets boeken collectie en ‘s middags een ritje op de Kickr.

Zaterdag naar buiten. Een grotere ronde rijden. Dankzij Strava routes is het makkelijk om een mooie route op je Wahoo in te lezen en zo ook op iets minder bekend terrein een hele mooie ronde te maken. Ook al kwam ik op plaatsen die ik ken van eigen rondjes en samen met Ron H. Soms alleen vanaf een andere kant of in combinatie. Mooie ronde.

Zondag hangt af van het weer. Of naar buiten voor een kleinere ronde of weer een ronde op de Kickr. Die Kickr heeft zijn eigen plaats in de badkamer. Raam op en blik naar buiten en natuurlijk een oog op het scherm. In Zwift. De nieuwe Schotland route rijden bijvoorbeeld.

Na twee van dit soort weekenden werd het tijd om de draad thuis weer op te pakken. Viel nog niet mee. De vrijdag verdween aan bezoekjes aan Kaptein Tweewielers, Ride Out en IKEA. Allemaal met een fiets impact. Maar de dag is zo voorbij, voordat je het weet.

Dan zaterdag maar de fiets op. Het wilde allemaal niet zo zoals ik wilde. Benen niet. Vermogensmeter niet. De weg volgen niet. Koptelefoon niet. Het enige dat uiteindelijk bleek te werken was mijn doorzettingsvermogen. Ik reed toch maar weer mijn ronde waarbij ik de rand van Amsterdam aan doe en langs de Amstel terug fiets. Ik vind dit stiekem een best wel leuke ronde.

Zondag op herhaling. Join geeft me drie kracht blokken van 10 minuten op. Ik ga er voor. Sterkere benen kunnen geen kwaad. Ik rijd naar de Ronde Hoep. In de hoop andere fietsers Tegen te komen om mee op te rijden. Ik kom ze tegen, maar ze rijden of de andere kant op of hebben geen zin om met me door te rijden. Het is wat het is. Beter worden doe je ook alleen. Zag ik Jim van den Berg, de Join trainer, op zaterdag ook nog doen.

Aan het einde is de energie aardig op. Ik ben moe. Goed getraind. Stapje gezet. Ik weet wel dat er meer moet gebeuren om echt een niveau stapje te zetten. Kwantiteit moet ook omhoog samen met de kwaliteit. De wil is er. Nu nog door de week ook de juiste keuzes maken.

Op Zwift wordt de a Tour du Zwift gehouden. Nooit zo erg naar gekeken, maar in,ideële een paar dagen de smaak te pakken gekregen.

Op donderdag trapte ik etappe 3 en vrijdag etappe 5. De middelste lengte. Op donderdag was het vlak en snel en vrijdag wat meer klimmen in London. Beide dagen scoorde Join me een 8 bij de inspanning op een schaal van 10. Pittig dus. Echt doorrijden met af en toe een maximale inspanning er bij. Het risico van Zwift. Starten met een plan en je dan laten verleiden door andere rijders. Niemand die het je verplicht, maar je gaat toch mee. Verstandig? Niet als je het iedere dag doet.

Zaterdag. Alle tijd om naar buiten te gaan. Nederland is bevroren. Maar de wegen lijken schoon. Ik stap op de fiets. Denk er niet over om later op de dag pas te vertrekken. De regelmaat.

Ik pak me goed in. Pas de Puck Moonen truc toe met de nekwarmer. Onder je kin vastzetten met het riempje van je helm. Sommige mensen vinden het licht uit, anderen dit.

Wind uit het Noord-Oosten. Weinig wind. Te weinig wind om de mist te laten verdwijnen. Het is dan ook koud, ook al heb ik het op min. Voeten na uiteindelijk niet koud tijdens het fietsen.

Ik fiets een rondje Ketelbrug. Fijn om weer eens de andere kant op te fietsen. Niet te dol doen. Fietsen in de kou vergt zijn tol op je lichaam.

Thuis aangekomen krijg ik het koud. Heel koud. Ik heb de rest van de dag nodig om weer warm te worden.

Zondag. Nog zo’n dag. Het is minder koud. Voelt vooral ook zo omdat de mist verdwenen is. Ik ga weer naar buiten. Verstandig? Als je maar goed oplet. Dat doe ik op de inspanning en vooral ook op de weg. De nat uitziende weg spat namelijk niet en zal vast een ijsbaan zijn. Ik zie taferelen voorbij komen dat er bij ons in de buurt sneeuw ligt. Die zie ik gelukkig niet. Ik lees dat fietspaden ontweken worden omdat die te glad zijn. Hoor dat ook van E die glibberend een brug over loopt. Ik heb denk ik geluk gehad.

Net zo veel geluk als met het rijden met dichtmelk in mijn banden. Voorband ging lek maar zonder veel lucht te verliezen vulde de melk het gaatje en fietste ik gewoon verder. Als het zo werkt is tubeless het einde.

Zo trapte ik weer op en neer naar de Ketelbrug. Basis kilometers er bij.

Deze kilometers zijn heel belangrijk voor me en voor de rest van het seizoen. De brede basis om op verder te kunnen bouwen.

Was het koud? Viel vandaag goed mee. Bleef op -6 hangen. Maar het goede ondershirt dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen deed haar werk voortreffelijk. Voor de rest blijft het doorbijten. Want met 15 graden en een zonnetje is het niet zo heel moeilijk om er op uit te gaan, maar het verschil maak je op dit soort dagen. Dat houd ik me maar voor, terwijl mijn voeten nog steeds signalen geven dat ze het zwaar hebben gehad dit weekend.

Natuurlijk wil ik hier wat typen over mijn afgelopen weekend dat ik getraind heb, maar ik moet wel met het volgende beginnen.

Als ik gefietst heb zit ik of bij mij mooi weer bij te komen op min fiets bankje in de tuin of als het slecht weer is op een Starck stoel. De Louis 20. Een bijna Koninklijke stoel. Zo voel ik me vaak ook als ik gefietst heb: gesloopt maar ook de koning te rijk. Dan werk ik mijn fiets socials bij, te binnen met Strava gevolgd door Join en scroll ik vaak ook nog het nieuws door. Zo ook vandaag en daar ging,mijn koninklijke gevoel. Lieuwe Westra overleden. Verloren van zijn eigen leven. Ik ben er stil van. Zo iemand die je niet kent, maar waarvan het overlijden hard binnen komt. Een bijzondere. Een bijzondere wielrenner. Een bijzondere feestvierder. Een man die het bijzonder zwaar had met het leven. Hebben wielrenners wel vaker, zo blijkt maar weer.

Gelukkig heb ik de fiets. Stapte vrijdag een uur op voor een vlotte ronde in Zwift. Vrijdag stapte ik aan het einde van de middag nog op. Reed voor het eerst een rit van de Tour du Zwift, een uur flink doorrijden. Dat vind Join ook. Die vond het een hele zware training.

Voor vandaag had ik gezien dat er misschien een bui zou vallen en er een harde wind stond. Die wind kom je wel tegen in. Die regen zou wel mee vallen. Die regen viel ook amper in regen. Het was vooral hagel. Van hagel word je minder nat, maar het doet wel meer zeer als het in je gezicht slaat. De wind was wel echt hard, maar het mee dat de buien snel overwaaien en je oor droogt. Binnenblad wind. Anders kwam ik er niet tegen in. Gelukkig geen vlagen bij de wind, maar een strakke zuid-Wester. Fijn dat als je hem tegen hebt, je hem ook mee krijgt en dan vliegt zonder te trappen.

Vrijdag bleek trouwens ook hoe ik bij ons in de buurt bekend sta. De overbuurvrouw had een artikel uit de Volkskrant in de bus gedaan. Moest bij het lezen aan mij denken. Hoe leuk en bijzonder is dat.

Dat iemand alleen al de moeite doet om het in de bus te stoppen. Dat maakt me blij. Hoe zwaar moet je leven zijn als je dit soort momenten niet meer hebt.

Dan kan je bijnaam nog “het beest” zijn, ook voor zo’n beest van een kerel kan het te veel worden.

Hoe groot is de kans dat je op zondag jarig bent begin januari en het dan ook nog zulk goed weer is dat je kunt fietsen. Niet groot, schat ik in. Maar als het dan zo is en je kunt nog fietsen ook als jarige job, dan kun je als fietsvriend niet anders dan toezeggen mee te gaan. Ook als het vertrek iets later is dan je normaal zou gaan rijden, ook als het de derde dag op rij is, ook als je misschien denkt aan iets anders doen. Dat laatste is natuurlijk niet waar, maar ik vond het wel vriendelijk over komen naar het thuisfront. Dat thuisfront dat weet dat als de motivatie terug is en ik kan fietsen dat ik dat dan ook het liefste doe.

Tien uur op de brug bij R. Hij moest eens weten. Woont daar niet eens meer.

Ron had gezegd dat we rond de 100 kilometer gingen rijden. Ik dacht dat het iets minder zou worden. Dat is natuurlijk niet met Ron gerekend. Hadden we het zaterdag nog over. Bij Ron begint het fietsen bij 100 kilometer, terwijl hij toch best wel eens iets korter onderweg zou kunnen zijn in zijn opbouw. Maar iedereen heeft zijn eigen aanpak.

Ik lied me leiden door het feestvarken. Hij bepaalde de route. Lied hem zijn gang gaan. Wegen die ik anders niet kies, recht toe recht aan rijder dat ik ben in combinatie met een gewoonte dier. Maar wel zo leuk om zo eens op andere plaatsen uit te komen.

Richting Soest en door naar Soesterberg. Het bekende bres te fietspad ter wereld. Weet het zelf niet te vinden maar met de ingebouwde navigatie van Ron ging het prima.

Via de duinen en een paar mooie weggetjes ging het weer richting Lage Vuursche. Onderweg haalden we iemand bij op een S-works Crux die me vertelde dat hij net zo’n fiets heeft als ik en die heel dankbaar een stukje in het wiel meereed en daar zelfs voor bedankte. Heren zijn het, die S-works rijders.

Met Lage Vuursche in beeld dacht ik de route wel weer te weten, maar wat bleek, Ron had andere plannen. We plakten er nog een ronde langs de plassen aan vast. Dus op weg naar Loosdrecht. Niets afsnijden, maar een extra lus. Ken ik eigenlijk alleen maar andersom.

Dus zo trapten we verder. Ik vooral aan het wiel. Proberen de techniek van Ron te volgen. Ron houdt wat vaker de benen stil bij vluchtheuvels, bochten en tegenliggers en zet dan weer aan. Ik trap normaal gesproken zo veel mogelijk door. Dus zo trainde ik ook dat. Scherp zijn. En had ik het extra voordeel van meer uit de wind rijden. Wel zo lekker.

Ook zo kwam de polder weer in zicht. Waar we hem hadden verlaten via de Stichtse, reden we hem weer binnen via de Hollandse.

Ron wilde nog wel verder over de dijk. Waarom ook niet. Wind redelijk gunstig en als we dan lang gingen dan ook maar lang. Doortrappen tot aan het einde. Nog even mijn goede wil laten zien. De diesel draaide verder, had zichzelf zo een mooi verjaardagscadeau gegeven en ik was blij uitgenodigd te zijn op het feestje.

Zo werd het een prima, maar stevig weekend. Goed 300 kilometer in de afgelopen 3 dagen. De wat moeizaam op gang gekomen voornemens zijn omgezet in positieve daden. Morgen de bureaustoel maar op standje rust zetten. Van herstellen word je beter, noemen ze dat bij Join.

Hoe groot is de kans dat je op zondag jarig bent begin januari en het dan ook nog zulk goed weer is dat je kunt fietsen. Niet groot, schat ik in. Maar als het dan zo is en je kunt nog fietsen ook als jarige job, dan kun je als fietsvriend niet anders dan toezeggen mee te gaan. Ook als het vertrek iets later is dan je normaal zou gaan rijden, ook als het de derde dag op rij is, ook als je misschien denkt aan iets anders doen. Dat laatste is natuurlijk niet waar, maar ik vond het wel vriendelijk over komen naar het thuisfront. Dat thuisfront dat weet dat als de motivatie terug is en ik kan fietsen dat ik dat dan ook het liefste doe.

Tien uur op de brug bij R. Hij moest eens weten. Woont daar niet eens meer.

Ron had gezegd dat we rond de 100 kilometer gingen rijden. Ik dacht dat het iets minder zou worden. Dat is natuurlijk niet met Ron gerekend. Hadden we het zaterdag nog over. Bij Ron begint het fietsen bij 100 kilometer, terwijl hij toch best wel eens iets korter onderweg zou kunnen zijn in zijn opbouw. Maar iedereen heeft zijn eigen aanpak.

Ik lied me leiden door het feestvarken. Hij bepaalde de route. Lied hem zijn gang gaan. Wegen die ik anders niet kies, recht toe recht aan rijder dat ik ben in combinatie met een gewoonte dier. Maar wel zo leuk om zo eens op andere plaatsen uit te komen.

Richting Soest en door naar Soesterberg. Het bekende bres te fietspad ter wereld. Weet het zelf niet te vinden maar met de ingebouwde navigatie van Ron ging het prima.

Via de duinen en een paar mooie weggetjes ging het weer richting Lage Vuursche. Onderweg haalden we iemand bij op een S-works Crux die me vertelde dat hij net zo’n fiets heeft als ik en die heel dankbaar een stukje in het wiel meereed en daar zelfs voor bedankte. Heren zijn het, die S-works rijders.

Met Lage Vuursche in beeld dacht ik de route wel weer te weten, maar wat bleek, Ron had andere plannen. We plakten er nog een ronde langs de plassen aan vast. Dus op weg naar Loosdrecht. Niets afsnijden, maar een extra lus. Ken ik eigenlijk alleen maar andersom.

Dus zo trapten we verder. Ik vooral aan het wiel. Proberen de techniek van Ron te volgen. Ron houdt wat vaker de benen stil bij vluchtheuvels, bochten en tegenliggers en zet dan weer aan. Ik trap normaal gesproken zo veel mogelijk door. Dus zo trainde ik ook dat. Scherp zijn. En had ik het extra voordeel van meer uit de wind rijden. Wel zo lekker.

Ook zo kwam de polder weer in zicht. Waar we hem hadden verlaten via de Stichtse, reden we hem weer binnen via de Hollandse.

Ron wilde nog wel verder over de dijk. Waarom ook niet. Wind redelijk gunstig en als we dan lang gingen dan ook maar lang. Doortrappen tot aan het einde. Nog even mijn goede wil laten zien. De diesel draaide verder, had zichzelf zo een mooi verjaardagscadeau gegeven en ik was blij uitgenodigd te zijn op het feestje.

Zo werd het een prima, maar stevig weekend. Goed 300 kilometer in de afgelopen 3 dagen. De wat moeizaam op gang gekomen voornemens zijn omgezet in positieve daden. Morgen de bureaustoel maar op standje rust zetten. Van herstellen word je beter, noemen ze dat bij Join.