Auteur: arnoud3ss

Er gingen wat Apps heen er. Weer. Zaterdag droog. Rijden? Voor mij meteen de kans om wat met mijn goede voornemens te doen. Die sociale kant ontwikkelen. Ik kon niets anders dan toezeggen. Ron V er ook bij en Robbert maakte het driemanschap compleet.

9 uur vertrek bij mij. Ben ik wel van. Dan ook nog over de dijk beginnen en langzaam maar zeker meer en meer de wind op kop krijgen. Dat echt rustige rijden zit er dan niet in. Op de kop wordt snel kop over kop en zo stoomden we richting de Hollandse Brug. Ron reed zonder Garmin. Die ligt ter reparatie bij ze. Ik hield in de gaten dat er redelijke kopbeurten gedaan werden. Ron. Iets van mij tussen de 30 en 60 seconden. Ik net wat langer.

Bij de brug was Robbert al rondjes aan het rijden. Had er blijkbaar zin in. Dat was ook te merken toen we verder gingen. Ik had voorgesteld om de dijk verder te blijven volgen. Wind schuin op kop. Als dan ook goed.

Bij de eerste overnames vroeg ik me af hoe ik thuis zou gaan komen. Ik had mijn ketting nog op het binnenblad, maar lied hem achter wel langzaam maar zeker richting de 13 kruipen. Bij de anderen werkte de ketting zijn rondjes op het buitenblad met verschillende kransjes achter.

Langzaam maar zeker kwam de wind meer op kop en daarmee werden de kaarten anders geschut. Meer gefietst hebben, was het binnen of buiten, maakt dan het verschil. Robbert zat weer voor het eerst op de fiets. Dan is het ook nogal wat.

Door en door, richting de Stichtse brug. Voor mij reden om richting aan te geven richting de parallelweg en niet op het fietspad te blijven. Voor Ron om richting huis te sturen. Zijn andere trouwe metgezel zat daar hoopvol op hem te wachten.

Robbert en ik gingen verder. Blik op de afgebroken windmolen. Blik op oneindig met de wind tegen. Mijn ogen in mijn achterhoofd werkten niet goed genoeg. Ik hield te laat in. Tot zo ver mijn sociale rijden? Nee, het begin van een betere poging.

Ondertussen stond de wind in de rug, of tenminste minder tegen. Ik zat in mijn flow. Robbert in gedachten dat eerste ritten niet het allerleukste zijn. Zeker als je medefietser je stiekem verleidt tot meer dan misschien wel goed is.

Helaas blies de wind ons niet helemaal terug naar huis. Ik probeerde een zo goed mogelijke rug te zijn, maar als Robbert zegt dat hij aan het afzien is, dan is dat ook wel zo.

Ik zat me ondertussen wel te vermaken. Maar merkte ook dat het zo best een flinke inspanning werd. Maar wat voor ons beiden geldt, niet inspannen is niet beter worden. Dus trapte ik met Robbert mee tot aan de Waterlandse weg en ging daarna in alle rust naar huis.

Missie geslaagd. De 100+ op de teller in januari. Gefietst met mijn fietsvrienden. Gebouwd aan mijn conditie. Hopelijk een prikkel gegeven aan ons allemaal. Fietsen buiten is echt leuk.

Ondertussen heb ik me laten verleiden om op zondag met Ron H op pad te gaan. Ontspannen zittend lijkt het me een goed idee. Benieuwd wat morgen mijn benen zeggen. Begrijp dat die van de anderen al nee hebben gezegd.

Goede voornemens. Ze zijn er in soorten en maten. Wat ze gemeen hebben is dat je er aan houden niet meevalt. Zeker niet als vanaf dag één op de Zuidas je hele aandacht gevraagd wordt en het niet mogelijk is een beetje halfbakken te werken met dito uren om zo nog wat energie in de tank te hebben en na afloop nog even op de fiets te stappen. Viel me tegen, maar vandaag nam ik revanche.

Op het tijdstip dat ik normaal op zou stappen kwam het nog met bakken uit de lucht, maar niet veel later verdreef de wind, de wolken en zag het er alleraardigst uit. Prima om naar buiten te gaan met een beloofde 10 tot 11 graden. Ik had mijn mutsje thuis gelaten, maar wel handschoenen aangedaan. Dunne, dat dan weer wel.

Rondje naar Abcoude. Binnendoor. Last van een hondje dat voor me wandelde, even schrik van een jongen die op de grond lag, maar blijkbaar alleen maar zijn moeder en zusje aan het pesten was. Vooral last van veel wind.

Bij Driemond kwam ik twee jongens in Tour du Tietema kleding achterop. Één van hen in korte broek. Kon eigenlijk niet. Ik kreeg er even zin in en nam de kop. Mijn interval van de dag. Verder probeerde ik me aardig in toom te houden, ook al viel het allemaal nog niet mee. De winterse inspanningen die de zomer prettiger moeten maken, vallen altijd zwaar.

Langs het water was het een stukje frisser. Wind over het water, dat wil wel. Maar de wind in de rug die ik cadeau kreeg maakte het laatste deel wel weer een stukje makkelijker. Verstandige keuze.

Wat gaat het komende jaar brengen? Laat ik me daarbij beperken tot de fiets en wat daar omheen gebeurt. Het blijft kijken in een glazen bol. Maar zoals het is dat je, je niet druk moet maken over hetgeen waarop je geen invloed hebt, moet je vooral zorgen dat je invloed hebt over hetgeen waarop je invloed kunt hebben, zodat je, je er niet druk over hoeft te maken. Misschien een aardig motto voor mij voor 2023?

Waar ik zeker van ben is dat het fijn is om beter te worden. Want als je beter bent is fietsen een heel stuk leuker. Beetje lastig dat er niet een echte short cut bestaat om beter te worden, maar dat daarvoor inspanningen geleverd moeten worden. Zware, pijnlijke en soms hele vervelende. Maar zoals het vaak is, is achteraf de weg mooier dan het doel en ga ik me dat voor houden.

Hierbij is gedeelde smart, halve smart. Het lijden delen met anderen is de oplossing. Hier wat schrijven en samen fietsen op gepaste momenten.

Verder is het ook dragelijker met de juiste spulletjes er bij. Fietsen doe je met je benen en de rest van je lichaam, maar als dat lichaam goed en gesoigneerd ingepakt is en op een goede fiets zit, is het allemaal net wat beter vol te houden. Aandacht voor houden in 2023.

Minder lichaam is een beter fietsers lichaam. Ook iets om in de gaten te houden en daarbij niet vergeten dat een goed gevuld lichaam een sneller lichaam is dat het stukken langer vol houdt.

Vandaag als een groet aan 2023 maar begonnen met een uur in Zwift, terwijl de laatste vuurwerk afsteker nog door de buurt knalde. Houd ik nog tijd over voor nieuwjaars groeten en herstel. Ik heb zin in 2023. Hoop me vooral druk te moeten maken over alles en daarom mijn invloed uit te moeten oefenen op alles dat met fietsen te maken heeft en dat de rest van de wereld zich rustig houdt.

Lopen we vandaag langs de wijnhandel, ligt deze in de etalage:

Ook op 31 december nog een kleine ronde gefietst. Puur voor het optische op Strava. Was eigenlijk niet meer nodig, maar wel zo leuk. Meteen ook een gelegenheid om terug te blikken op 2022. Zag iemand de opmerking maken dat hij er dol van werd. Snap dat eigenlijk wel, maar mijn terugblik is natuurlijk anders.

In cijfers ziet het jaar er als volgt uit:

Doe er mee wat je wilt. Het was ik kon en wat ik deed. Misschien meer dan anderen of minder dan anderen. Als ik er maar blij mee ben en de ander ook met zijn of haar eigen prestatie. Daar draait het uiteindelijk om.

Cijfers zeggen veel, maar duidelijk niet alles. Voor de kijkers van Oogappels als we het met Top en Flop bekijken, dan weet je pas echt wat er achter zit. Om positief te eindigen, beginnen we met de Flop.

Flop

Dat moet het volgende zijn:

– de hoeveelheid keren dat ik met mijn fietsvrienden heb gereden.

– het niet van mijn velg krijgen van mijn band in de Meewindkoers.

– de November – begin December periode waarin ik de motivatie kwijt was. Als ik naar het overzicht kijk was dat in juli / augustus ook het geval.

Top ( E is uitgesloten van deelname. De duidelijk dat ze in de rij zou voor komen)

– de keren dat ik met mijn fietsvrienden reed. Ik denk aan de Omloop Flevoland, rondje Flevoland, rondje Veluwe.

– de buitenlandse reizen/kilomters naar/in Spanje, Duitsland, Oostenrijk en Italië.

– de rit vanaf de Brenner naar Torbole. Ben toch wel liefhebber van ritten in lijn waarbij start en finish op verschillende plaatsen liggen.

– de Ronde van Noord Holland en Omloop van de West-Friese Omringdijk vanuit Castricum. Strakke solo ritten tijdens georganiseerde tochten. Voelde me wielrenner op deze dagen ook ook ging ik op de Omringdijk echt helemaal naar de vaantjes.

– Beklimming van de Passo Manghen samen met Ron H. Wist niet dat ik het aandurfde en aankon. Had echt het duwtje in de rug nodig van Ron om het te doen. Nog steeds blij mee.

– genoeg eten en drinken op de fiets. Helpt echt.

– ketting waxen. Of verklap ik nu een geheim.

Vast nog het nodige vergeten, want al met al was het een mooi jaar. Kijk nu al weer uit naar 2023. De dagen vanaf kerst hebben er namelijk voor gezorgd dat het vuur weer helemaal terug is. Nu nog eens kijken of ik wat vonken kan laten overspringen.

Maar nu eerst:

De druk is er nu echt helemaal vanaf. Maar als dan blijkt dat het ‘s ochtends droog is, Dan is een rondje buiten fietsen wel zo lekker. Wel met een aardige uitdaging als de wind in de polder twijfelt of hij met 4 of 5 of meer Beaufort wil blazen. Maar niets waar een tandje lichter geen raad mee weet. Ik trapte er rustig en lustig tegen in en met nog meer plezier mee terug.

Zo heel vervelend is de polder dan eigenlijk niet. Weinig tot niets om rekening mee te houden. Alleen jezelf. Wel zo makkelijk.

Toch zat er ook nog wel een klein eigen doel achter. Ik wilde toch wel de helft van de kilometers van de 500 buiten gereden hebben. Met deze rit gelukt, dus ook deze af kunnen kruizen.

Vanochtend zag ik een aardig YouTube filmpje waarin de Festive 500 werd besproken. Kon me er wel in vinden. Het gaat om het doen en proberen te halen. Vergelijken met de mensen die op de eerste dag alle kilometers al hebben gereden moet je niet doen. Die doen een andere challenge. Ook Ron H ronde vandaag zijn Festive 500 af. Wie had bij hem iets anders verwacht?

Ook mooi om te zien hoe R zijn Coppi tekening vandaag in zijn mancave heeft opgehangen.

Nu houdt Coppi vanaf twee kanten een oogje in het zeil. Zoals ik hem al zei: “En hij zag dat het goed was.”

Gisteren door de 500 kilometer grens, dus vandaag tijd voor rust. Relatieve rust. Uur rustig trappen. 31 kilometer er bij. Een uur is zo voorbij.

Daarna was het eigenlijk de bedoeling om met de mannen weer eens de oude gewoonte op te pakken en richting Bergen op Zoom te rijden en een bezoek aan Hopmans te brengen. Altijd leuk en gezellig. Maar iets zei me en E was het niet zelf, dat ik E niet de hele dag kon laten wachten op de laadpaal monteur. Moest ik zelf doen. Dus het werd wachten, wachten en wachten. Want ook deze monteur kwam een flink stuk later dan doorgegeven en verdween ook weer zonder hulp te kunnen bieden. Verkeerde inlog codes. Ik ben zo blij dat ik een laadpaal aan huis krijg….

Al het wachten gaf me wel tijd om mijn fiets weer eens te wassen.

Verder een stuk gelezen in Fabio en Julius. Prachtig boek. Geschreven door een schrijver. Aanrader.

Vandaag geen cross om ‘s middags naar te kijken. Dan maar een andere hobby. Een bezoek aan de IKEA, op zoek naar een kast voor in de mancave. Blijkt IKEA ook in koers sferen te verkeren:

Gisteren kreeg ik van Ron H een berichtje: nog maar 100 kilometer. Dat terwijl ik toch heel precies had uitgerekend dat het toch echt nog maar 78 of maximaal 79 kilometer zou zijn.

Ik had zin in een bemoedigend ontbijt. Ik bakte croissants. Niet echt voedsel om kilometers op te maken, maar waarom ook niet. Als de geest goed gevoed is volgen de benen vast van zelf.

Het eerste uur was moeilijk. Zou ik er wel doorheen komen? Pacepartner op 1.8 w/kg. Duur vermogen voor de lange adem. Het tweede uur begon te lopen. Kleine 70 kilometer op de teller.

Op naar de 78. In mijn achterhoofd die verdraaide Ron H. Gaf hij me nog een duim omhoog ook onderweg. Door dan maar. E was toch de hort op. Naar de 100 kilometer en uiteindelijk de 3 uur volmaken.

Als beloning het volgende in Strava.

En de volgende beloning pas echt:

Van ruim 222.000 deelnemers. Beetje lafjes dat het grootste deel binnen gereden is, maar het was dit jaar niet anders.

Meteen een nieuwe fiets voor het 2023 seizoen in elkaar gezet.

Laat 2023 maar komen!

Gisteren kreeg ik van Ron H een berichtje: nog maar 100 kilometer. Dat terwijl ik toch heel precies had uitgerekend dat het toch echt nog maar 78 of maximaal 79 kilometer zou zijn.

Ik had zin in een bemoedigend ontbijt. Ik bakte croissants. Niet echt voedsel om kilometers op te maken, maar waarom ook niet. Als de geest goed gevoed is volgen de benen vast van zelf.

Het eerste uur was moeilijk. Zou ik er wel doorheen komen? Pacepartner op 1.8 w/kg. Duur vermogen voor de lange adem. Het tweede uur begon te lopen. Kleine 70 kilometer op de teller.

Op naar de 78. In mijn achterhoofd die verdraaide Ron H. Gaf hij me nog een duim omhoog ook onderweg. Door dan maar. E was toch de hort op. Naar de 100 kilometer en uiteindelijk de 3 uur volmaken.

Als beloning het volgende in Strava.

En de volgende beloning pas echt:

Van ruim 222.000 deelnemers. Beetje lafjes dat het grootste deel binnen gereden is, maar het was dit jaar niet anders.

Meteen een nieuwe fiets voor het 2023 seizoen in elkaar gezet.

Laat 2023 maar komen!

Gelukkig een, voornamelijk, droge dag. Weer naar buiten. Buiten is het echte fietsen, ook al is het binnen nog veel meer een mentale kwestie. Verder is het binnen nog iets meer duwen, dus echt veel makkelijker wordt het er niet van. Ook al ben ik maar wat blij dat de binnen kilometers ook mee tellen. Scheelt in de echte nattigheid rijden.

Gisteravond wat contact gehad met Ron H. Ook hij rijdt de Festive 500, maar had met 4 lekke banden een wat oneerlijke start. Maar Ron is Ron, omdat hij dan “gewoon” ‘s middags nog een keer opstapt. Ik reed dus een Ron H ere einde. Langs de Vecht en door het Gooi. In de XL versie, die ik nu ook een beetje begin te snappen.

Ik wilde graag met een muziek voor mijn oren rijden, maar kreeg de les dat opladen via een blok dat niet aan staat niet lukt. Leek wel energie besparend. Net zo energie besparend als onze blijkbaar niet werkende laadpaal aan huis. Ze komen donderdag nog maar eens langs vertelden ze me onderweg. Werd er niet echt vrolijk van.

Maar gelukkig werd ik dat wel van het fietsen. De druppels die vielen op de terugweg waren snel vergeten. De temperatuur was een stuk lager, maar dragelijk. De zon liet zich zelfs nog een even zien. Zo verdwenen de kilometers onder de wielen door en ben ik weer een heel stuk verder op weg naar mijn doel.